big-red-machine
01-17-2012, 12:35 PM
با سلام.
دیشب در تاپیک هواداران تیکر یک بحث دوستانه بین هوادارنش و تنها(!)هوادار جی بی ال دیدم که منو خیلی به یاد مصاحبه ای که چند وقت پیش از جی بی ال خوندم انداخت و من این رو براتون اینجا مینویسم.
اما قبلش باید بهتون بگمم که با خوندن این مصاحبه معنای واقعی خیلی چیزها رو میفهمید.میفهمید که یک پرورسلر بودن یعنی چی.
اسطوره بودن و از خود گذشتگی نشان دادن و باخت رو در هر شرایطی قبول کردن یعنی چی(منظورم تیکر هست که میفهمید تو مصاحبه).اصلا یک حرفه ای بودن یعنی چی.معیارتون برای انتخاب رسلر مورد علاقه چیه؟به اعداد نگاه میکنید(تعداد قهرمانی)؟یا به بازو و قیافه؟یا اینکه به تمام معنا یک حرفه ای باشه در کارش؟(مثل جی بی ال)
آقای باتیستا یا سینا یا هانتر یا خیلی های دیگه شیاد بعد از خوندن این مصاحبه نظرتون در موردشون و رسلر مورد علاقتون عوض بشه.رسلینگ فنز باید خیلی چیزها رو بدونن.
جی بی ال در سال2004 یک تایتل ران فوق العاده عالی داشت که تو دهه کسی مثل اون نداشت تا اینکه سینا اومد.بعدش هم نقشهای مختلفی رو بازی کرد.غیر از اجرای نقشش در رینگ,میفهمین که در خارج از رینگ هم چه آدم بزرگی بوده برای کمپانی.
دیگه بیشتر حرف نمیزنم و توجهتون رو به مصاحبه جلب میکنم.
00
جان بردشاء لیفیلد : " من در سامراسلم 2004 افتخار این رو داشتم که برابر آندرتیکر، سر کمربند دابلیو دابلیو ای که اون زمان دستِ من بود؛ قرار بگیرم.
آندرتیکر، که فوق العاده حرفه ای هست، پیشنهاد داد که برابر من بصورت Clean، یک.. دو.. سه.. در وسط رینگ، شکست بخوره. اما من قبول نکردم.
من حس میکردم که اگه به اون شکل برنده بشم، اعتبارم به عنوان یک هیل رو از دست میدم، مردم میدیدن که من میتونم مسابقاتم رو ببَرم و اونوقت
بعضی هاشون تشویقم میکردن. به همین دلیل بود که من هیچوقت یک محصول برای خودم نداشتم، چون دوست نداشتم که هیچوقت مردم ببینن یک
نفر داره یک محصول مربوط به من رو میخره و فکر کنن که من طرفدار دارم. یکبار یک تی شرتِ من بیرون اومد که سریعا فروشش رو متوقف کردم.
در ضمن، من به همین دلیل بود که همیشه کرکترم رو هر جا، فرودگاه، بار، هتل، و غیره حفظ میکردم. من همیشه نقش "هیل" رو بازی میکردم. پس اگه
چیزی بهتون گفتم مجبور بودم، چون این کاری بود که اون زمان انجام میدادم. امروزه شاید مسخره بنظر بیاد، اما وقتی که من کارم رو شروع کردم ما
نقشمون رو 24 ساعته بازی میکردیم و من در زمانی که با WWE بودم هنوز اون رو در خودم داشتم. چون فکر میکردم اگه یک نفر تو رو ببینه و تو باهاش
خوب برخورد کنی، اونوقت موقعی که باید تو رو هو کنه با شدت این کار رو انجام نمیده اگه باور نداشته باشه تو در واقعیّت یک "هیل" هستی.
من پیروزی رو قبول نکردم و ایده ای به ذهنم اومد که بعد از مسابقه بر روی لیموزین ِ خودم یک چوکسلم دریافت کنم و بیفتم توش. وقتی که وینس و آندرتیکر
متوجه شدن من علاقه ای به پیروزی (Clean) ندارم و ترجیه میدم تقلب کنم یا DQ کنم تا پیروز بشم تا شاید نفرت مردم رو نسبت به خودم حفظ کنم،
با ایده ی من موافقت کردند.
قسمت های جالبش از اینجا شروع میشه. بر روی سقف یک لیموزین کار شده بود و Crash Pad روش قرار گرفته بود. در حالی که دو لیموزین در ساختمون
قرار داشت.
من در طی سال ها چندین بار با تیکر کشتی گرفتم و اکثر اوقات نفر اول بودم که وارد میشدم و بهم گفتن که اینبار هم نفر اول هستم که وارد میشم،
در حالی که ایندفعه دیرتر بهم اشاره کردند که باید نفر دوم برم. من معمولا وقتی در رینگ بودم در کنار انانسر (معرّف) قرار میگرفتم. همیشه این کار رو
میکردم چون وقتی که برق ها موقع ورود تیکر روشن میشد، معمولا یک نفر چیزی طرف من پرتاب میکرد و من میخواستم که شِئ به چیمل برخورد کنه!
اما همونطور که گفتم اینبار نفر دوم وارد شدم، و وقتی که مسابقه آغاز شد در ابتدای کار دیدم که یک طرفدار که مست بود از نرده ها پریده و از روی سقف
لیموزین رد شد و داخلش نیفتاد. پس متوجه شدم که اون یکی لیموزین رو اشتباهی آوردن.
به هیچ کس نمیتونم بگم، پخش زنده هست و خُب نمیشد کار رو متوقف کرد. هیچ کس هم خبر نداره و همه ی نگاه ها به آندرتیکر هست. به این ترتیب
من بیش از نیم ساعت کشتی میگیرم در حالی که میدونم در انتهای کار قراره خیلی بد آسیب ببینم. پس، به آخر میرسیم و تیکر به من نگاه میکنه و تنها
چیزی که من میتونستم بگم "خداحافظ" بود، مسخرست میدونم، اما قرار بوده که من کریرم به پایان برسه یا حداقل بشدت آسیب ببینم.
چوکسلم زده میشه و من میفتم داخل لیموزین دقیقا همونطور که قرار بود، بدون هیچ دردی. تیکر در بکستیج از من پرسید که چرا اون لحظه قیافم اونطوری
بود و اونجا بود که من بالاخره برای تیکر و بقیه داستان رو تعریف میکنم. توی ویدئو هم دیدیم که سکیوریتی یارو رو گرفت و ولی خب به کسی چیزی نگفت
چون هیچکس نمیدوست که لیموزین گیمیک شده بود.
در آخرین دقایق اون کسی که مسئول حیله ها بود، اِلیس، چند تیکه چوب به سقف اضافه کرده بود و احتمالا دلیل اینکه اون یارو نیفتاد تو همین بود. من؟
تا بیش از نیم ساعت فکر میکردم منم نمیفتم توش."
..........................
جی بی ال سه سال قبل در رسلمینیا برابر ری میستریو قرار گرفت و در مسابقه ای کوتاه شکست خورد و از پرو رسلینگ برای همیشه خداحافظی کرد.
خیلی ها WWE رو مقصر میدونن و میگن که جی بی ال حقش بیشتر از این ها بود، اما جی بی ال بعدا اعلام کرد که خودش از WWE خواست تا اینطور
مسابقه رو بوک کنن چون از ناحیه های مختلف درد های شدیدی رو تحمل میکرد و نمیتونست یک دقیقه هم کشتی بگیره.
همچنین جی بی ال کسی بود که به عبارتی جان سینا رو "ساخت". بردشاء یک اسطوره ی واقعی بود که هم در رینگ و هم پای میکروفون عالی کار
میکرد. امروزه جای یک مگا هیل قوی مثل جی بی ال بشدت حس میشه.
دیشب در تاپیک هواداران تیکر یک بحث دوستانه بین هوادارنش و تنها(!)هوادار جی بی ال دیدم که منو خیلی به یاد مصاحبه ای که چند وقت پیش از جی بی ال خوندم انداخت و من این رو براتون اینجا مینویسم.
اما قبلش باید بهتون بگمم که با خوندن این مصاحبه معنای واقعی خیلی چیزها رو میفهمید.میفهمید که یک پرورسلر بودن یعنی چی.
اسطوره بودن و از خود گذشتگی نشان دادن و باخت رو در هر شرایطی قبول کردن یعنی چی(منظورم تیکر هست که میفهمید تو مصاحبه).اصلا یک حرفه ای بودن یعنی چی.معیارتون برای انتخاب رسلر مورد علاقه چیه؟به اعداد نگاه میکنید(تعداد قهرمانی)؟یا به بازو و قیافه؟یا اینکه به تمام معنا یک حرفه ای باشه در کارش؟(مثل جی بی ال)
آقای باتیستا یا سینا یا هانتر یا خیلی های دیگه شیاد بعد از خوندن این مصاحبه نظرتون در موردشون و رسلر مورد علاقتون عوض بشه.رسلینگ فنز باید خیلی چیزها رو بدونن.
جی بی ال در سال2004 یک تایتل ران فوق العاده عالی داشت که تو دهه کسی مثل اون نداشت تا اینکه سینا اومد.بعدش هم نقشهای مختلفی رو بازی کرد.غیر از اجرای نقشش در رینگ,میفهمین که در خارج از رینگ هم چه آدم بزرگی بوده برای کمپانی.
دیگه بیشتر حرف نمیزنم و توجهتون رو به مصاحبه جلب میکنم.
00
جان بردشاء لیفیلد : " من در سامراسلم 2004 افتخار این رو داشتم که برابر آندرتیکر، سر کمربند دابلیو دابلیو ای که اون زمان دستِ من بود؛ قرار بگیرم.
آندرتیکر، که فوق العاده حرفه ای هست، پیشنهاد داد که برابر من بصورت Clean، یک.. دو.. سه.. در وسط رینگ، شکست بخوره. اما من قبول نکردم.
من حس میکردم که اگه به اون شکل برنده بشم، اعتبارم به عنوان یک هیل رو از دست میدم، مردم میدیدن که من میتونم مسابقاتم رو ببَرم و اونوقت
بعضی هاشون تشویقم میکردن. به همین دلیل بود که من هیچوقت یک محصول برای خودم نداشتم، چون دوست نداشتم که هیچوقت مردم ببینن یک
نفر داره یک محصول مربوط به من رو میخره و فکر کنن که من طرفدار دارم. یکبار یک تی شرتِ من بیرون اومد که سریعا فروشش رو متوقف کردم.
در ضمن، من به همین دلیل بود که همیشه کرکترم رو هر جا، فرودگاه، بار، هتل، و غیره حفظ میکردم. من همیشه نقش "هیل" رو بازی میکردم. پس اگه
چیزی بهتون گفتم مجبور بودم، چون این کاری بود که اون زمان انجام میدادم. امروزه شاید مسخره بنظر بیاد، اما وقتی که من کارم رو شروع کردم ما
نقشمون رو 24 ساعته بازی میکردیم و من در زمانی که با WWE بودم هنوز اون رو در خودم داشتم. چون فکر میکردم اگه یک نفر تو رو ببینه و تو باهاش
خوب برخورد کنی، اونوقت موقعی که باید تو رو هو کنه با شدت این کار رو انجام نمیده اگه باور نداشته باشه تو در واقعیّت یک "هیل" هستی.
من پیروزی رو قبول نکردم و ایده ای به ذهنم اومد که بعد از مسابقه بر روی لیموزین ِ خودم یک چوکسلم دریافت کنم و بیفتم توش. وقتی که وینس و آندرتیکر
متوجه شدن من علاقه ای به پیروزی (Clean) ندارم و ترجیه میدم تقلب کنم یا DQ کنم تا پیروز بشم تا شاید نفرت مردم رو نسبت به خودم حفظ کنم،
با ایده ی من موافقت کردند.
قسمت های جالبش از اینجا شروع میشه. بر روی سقف یک لیموزین کار شده بود و Crash Pad روش قرار گرفته بود. در حالی که دو لیموزین در ساختمون
قرار داشت.
من در طی سال ها چندین بار با تیکر کشتی گرفتم و اکثر اوقات نفر اول بودم که وارد میشدم و بهم گفتن که اینبار هم نفر اول هستم که وارد میشم،
در حالی که ایندفعه دیرتر بهم اشاره کردند که باید نفر دوم برم. من معمولا وقتی در رینگ بودم در کنار انانسر (معرّف) قرار میگرفتم. همیشه این کار رو
میکردم چون وقتی که برق ها موقع ورود تیکر روشن میشد، معمولا یک نفر چیزی طرف من پرتاب میکرد و من میخواستم که شِئ به چیمل برخورد کنه!
اما همونطور که گفتم اینبار نفر دوم وارد شدم، و وقتی که مسابقه آغاز شد در ابتدای کار دیدم که یک طرفدار که مست بود از نرده ها پریده و از روی سقف
لیموزین رد شد و داخلش نیفتاد. پس متوجه شدم که اون یکی لیموزین رو اشتباهی آوردن.
به هیچ کس نمیتونم بگم، پخش زنده هست و خُب نمیشد کار رو متوقف کرد. هیچ کس هم خبر نداره و همه ی نگاه ها به آندرتیکر هست. به این ترتیب
من بیش از نیم ساعت کشتی میگیرم در حالی که میدونم در انتهای کار قراره خیلی بد آسیب ببینم. پس، به آخر میرسیم و تیکر به من نگاه میکنه و تنها
چیزی که من میتونستم بگم "خداحافظ" بود، مسخرست میدونم، اما قرار بوده که من کریرم به پایان برسه یا حداقل بشدت آسیب ببینم.
چوکسلم زده میشه و من میفتم داخل لیموزین دقیقا همونطور که قرار بود، بدون هیچ دردی. تیکر در بکستیج از من پرسید که چرا اون لحظه قیافم اونطوری
بود و اونجا بود که من بالاخره برای تیکر و بقیه داستان رو تعریف میکنم. توی ویدئو هم دیدیم که سکیوریتی یارو رو گرفت و ولی خب به کسی چیزی نگفت
چون هیچکس نمیدوست که لیموزین گیمیک شده بود.
در آخرین دقایق اون کسی که مسئول حیله ها بود، اِلیس، چند تیکه چوب به سقف اضافه کرده بود و احتمالا دلیل اینکه اون یارو نیفتاد تو همین بود. من؟
تا بیش از نیم ساعت فکر میکردم منم نمیفتم توش."
..........................
جی بی ال سه سال قبل در رسلمینیا برابر ری میستریو قرار گرفت و در مسابقه ای کوتاه شکست خورد و از پرو رسلینگ برای همیشه خداحافظی کرد.
خیلی ها WWE رو مقصر میدونن و میگن که جی بی ال حقش بیشتر از این ها بود، اما جی بی ال بعدا اعلام کرد که خودش از WWE خواست تا اینطور
مسابقه رو بوک کنن چون از ناحیه های مختلف درد های شدیدی رو تحمل میکرد و نمیتونست یک دقیقه هم کشتی بگیره.
همچنین جی بی ال کسی بود که به عبارتی جان سینا رو "ساخت". بردشاء یک اسطوره ی واقعی بود که هم در رینگ و هم پای میکروفون عالی کار
میکرد. امروزه جای یک مگا هیل قوی مثل جی بی ال بشدت حس میشه.