موضوع: یک ساعت با علی اکبریان، فوتبالیست محکوم به اعدام در زندان قزل*حصا

[align=center]یک ساعت با علی اکبریان، فوتبالیست محکوم به اعدام در زندان قزل*حصار[/align]

[align=center][/align]

میرشاد ماجدی، ستار همدانی، محمد نوازی، محسن گروسی، رضا حسن*زاده و چند نفر دیگر از هم*بازیان علی اکبریان برای دیدن او به زندان قزل*حصار رفتند.

از مدت*ها پیش حرف*هایی درباره یک فوتبالیست در بند، زبان به زبان در جامعه ورزش نقل می*شد. دیروز جمعی از همبازیان این بازیکن، متشکل از میرشاد ماجدی، ستار همدانی، محمد نوازی، محسن گروسی، رضا حسن*زاده، احمد حیدرخان، علی عشوری، مجید علیان و هاشم حیدری به دیدارش رفتند. همه در اتاقی دور یک میز نشسته و به هم خیره شده بودند. یکی گفت: «از بند 2 تا اینجا راه زیادی است باید با ماشین بیاید.»

پس از 15 دقیقه، در باز شد و علی اکبریان با یک تی*شرت و شلوار مشکی وارد اتاق شد. وقتی همه دوستان قدیمی*اش را یک*جا دید، برای چند لحظه شوکه شد.

وقتی روی یک صندلی قرار گرفت، قبل از هر چیزی صورتش را با دست*هایش پوشاند، سر به*روی میز گذاشت و تا دلش خواست، گریه کرد.

هیچ*کس نمی*دانست چه بگوید و چطور او را از این حالت نجات دهد. ستار همدانی گفت: «علی سرت را بالا نگهدار، همه آدم*ها اشتباه می*کنند.» علی اشک*هایش را پاک کرد و زیرلب از همه تشکر کرد.

یک به یک را نگاه کرد و گفت: شرمنده حضور شما هستم. از شما خجالت می*کشم.

یکی پرسید: «چطور شد که کار تو به اینجا کشید؟ ماجرا چیست؟»

علی اکبریان گفت: «من یک داروی ترک اعتیاد را از کسی گرفتم تا به یک نفر دیگر برسانم و طرف موتور دزدی سوار بوده و مأموران به او مشکوک شده بودند. او به در خانه ما آمد و در زمان برخورد ما، مأمورین سر رسیدند و آن داروی ترک اعتیاد را گرفتند. همین و همین. الان هم امیدوارم این دارو را تجزیه کنند و معلوم شود که آن*طوری که می*گویند و در پرونده آمده، نباشد.»

یک نفر دیگر از هم*بازیان او پرسی: «چند وقت است اینجا هستی؟» اکبریان گفت: «از اوایل برج دو دستگیر شدم و 3/3 به قزل*حصار آمدم. رسیدگی و برخورد تمامی عوامل زندان با من خوب و مناسب بود. راستش را بخواهید، من از همه اینها خجالت می*کشم. به خاطر بچه*ام نیوشا که 3 سال دارد، به خاطر همسر جوانم که گناهی ندارد و به خاطر شما دوستان و رفقا که در این مدت من را فراموش نکرده*اید. من به خودم، به خانواده*ام و به اسم و رسم فوتبالی*ام بد کردم. در این مدت خیلی فکر کردم، خیلی با خودم کلنجار رفتم، روزگار بدی را پشت سر گذاشته*ام و الان پشیمانم. خدا را شکر، در این مدت پاک شده*ام. از خدا خواسته*ام فقط یک*بار دیگر به من فرصت بدهد تا به یک زندگی پاک و به دور از این پلیدی*ها برگردم. اگر بیرون آمدم، شما دوستان نباید مرا تنها بگذارید.»

ستار همدانی او را دلداری داد و گفت: «امیدوارم که ما بتوانیم اگر حقی داری، زنده کنیم و یک جوری تو را نجات بدهیم.»

میرشاد ماجدی، از او خواست تا تقاضای رسیدگی خودش را به صورت کتبی اعلام کند.

علی عشوری تأکید داشت که کار او قابل تخفیف است و امیدواریم با همکاری دوستان و آشنایان بتوانیم در جهت رهایی او از این مصیبت، یاری*اش کنیم.

علی عشوری، ادامه داد که با خانواده اکبریان در ارتباط است و می*تواند در این رابطه کمک*هایی را ارائه دهد.

قرار بود یک بازی دوستانه نیز برگزار شود که به علت تعمیر زمین چمن زندان به وقت دیگری موکول شد.

[align=center]بنده هم به عنوان یک طرفدار امیدوارم مشکل این عزیز حل بشه[/align]

[align=center]نگاهي به سرنوشت «علي اکبريان» هاي فوتبال ايران[/align]

1 - دوستان همه دور هم جمع شده اند تا او را نجات دهند. اين بار قرار است نوشدارو را پيش از رسيدن فرشته اجل و در آغوش کشيدن سهراب به او بنوشانند.

تضادها ستاره را تا پاي دار بردند

سهراب، علي اکبريان ستاره خوش بر و روي سالهاي نه چندان دور فوتبال ايران است که پاي چوبه اعدام ايستاده است و دختر خردسالش با چشماني اشکبار بدرقه اش مي کند. آقاي ستاره در دام افيون مخدر گرفتار آمده و تا آنجا رفته است که ناکجا آباد صدايش مي کنند. انتشار خبر حکمي که براي او بريده شده است مثل بمب ميان اهالي فوتبال منفجر شد و پس از بهت و حيرت انبوهي از غم و اندوه را بر چهره آنها نشاند. دوست و همبازي گذشته در آستانه مجازاتي وحشتناک قرار دارد و بايد براي او کاري کرد و اين گونه گروهي از همنسلان به نامش کميته اي را براي نجات «علي» به راه انداختند.

2 - علي اکبريان اولين ستاره فوتبال ايران نيست که پس از غلتيدن به دامان شهرت تاب حواشي و زرق و برق آن را نياورده و با پايان دوران بازيگري به دنبال يافتن راهي براي فراموشي غم دور ماندن از اوج خماري افيون را بر مي گزيند. متوجه باشيد تازه در عصر او دکه ها مملو از عکسهاي آنچناني ستاره ها نبود و فوتباليست جماعت از اين کانال به آن کانال تلويزيون نمي پريد. از آنان که سرنوشتي مشابه علي اکبريان را تجربه کردند مي توان سياهه اي بلند بالا نوشت. اما معدودي بودند مثل مهدي فنوني زاده و رضا رجبي که توانستند از اين مهلکه جان سالم به در برده و دوباره به کانون گرم خانواده باز گردند. اما علي اکبريان هم مي تواند؟ يا فوتبال ايران قرباني خواهد داد تا زنگ خطر توجه به بلوغ فرهنگي ستاره ها قبل از هل دادن آنها به ورطه شهرت به صدا درآيد. ريشه يابي فرهنگي اين پديده چندان پيچيده و دشوار نيست.

جوانکي جوياي نام که درس و تحصيل را رها کرده تا دنبال توپ برود و اتفاقاً زندگي اش در رفاه مالي هم نبوده است ناگهان و يک شبه همه چيز را از صدقه سر فوتبال با هم به دست مي آورد. پول، شهرت، محبوبيت، توجه و....
کشيدن اين بار سنگين دشوار است و مسؤوليت ستاره بودن سنگين. بخصوص که پس از عبور از سراب شهرت برهوت تنهايي و فراموشي انتظارش را مي کشد. مرد مغرور و ثروتمند و محبوب ناگهان تک و تنها رها مي شود و ديگر اثري از آثار آن جلال و جبروت هم نيست.

3 - علي اکبريان يک قرباني است. قرباني ساختاري که در آن استعدادهايي همچون او بدون در نظر گرفتن ظرفيتهاي فرهنگي رها مي شوند تا به ستاره اي بزرگ، اما کاغذي فوتبال تبديل شوند. علي اکبريان اما آخرين قرباني اين پروسه معيوب است؟ آنها که امروز رسانه ها مدام به بادکنک شهرتشان مي دمند و در آستانه انفجار قرار گرفته اند چه؟ منشور اخلاقي براي اينجاي قصه چه تدبيري انديشيده است؟

چرا کميته اي براي نجات اکبريان تشکيل مي شود. اما کميته اي تشکيل نمي شود که تضادهاي فرهنگي خاستگاه ستاره ها را با آنچه امروز در کنار ايشان مي گذرد مورد بررسي قرار داده و براي آثار سؤ احتمالي اين دو گانگي وحشتناک چاره انديشي کند؟ دو گانگي اي که مي تواند از يک اسطوره فوتبال کارتن خوابي بسازد که محتويات جيبش او را تا بوسه بر طناب دار پيش ببرد.