موضوع: 30 دیالوگ برتر از 30 قسمت قهوه تلخ

30 دیالوگ برتر از 30 قسمت قهوه تلخ

خریت قبله عالم باید با خریت ما فرق کند!
یک*سوم از مجموعه «قهوه تلخ» به بازار ارائه شده است. طبیعتاً این اثر هم مثل هر مجموعه*ی دیگر دارای موافقان و مخالفانی است. اما واقعاً به نظر می*رسد دیالوگ*های این مجموعه، از نقاط قوت آن باشند. این یادداشت، مجموعه*ای است از دیالوگ*های برتر «فهوه تلخ» تا امروز.

قسمت اول:
- صدای پشت تلفن (روابط عمومی صدا و سیما): خب بعد...
- نیما: بعد هیچی دیگه. اونجا شهر تصرف شده بوده. همون جا هم اسکندر به آریوبرزن پیشنهاد می*کنه که فرمانروای ایران بشه. آریوبرزن قبول نمی*کنه و میاد دوباره یه*دونه سپاه دیگه تشکیل می*ده و برمی*گرده که بجنگن با هم.
- روابط عمومی صدا و سیما: جومونگی بوده واسه خودش!

قسمت دوم:
- فالگیر (به رؤیا): جدایی برات افتاده. ولی طولانی نیست.
- نیما: اینجا یه ازدواج خیلی فوری افتاده؛ من دارم می*بینما!

قسمت سوم:
- مرد جوان در کاخ جناب داموس*الملک، سال جدید را چگونه می*بینید؟
- داموس: سنه، سنه*ی به غایت مبارکی است. مالیات و خراج رعیت که مکفی برسد،* تقدیر کواکب و ستارگان بر استحکام قدرت همایونی قرار خواهد گرفت.
- مرد جوان دوم حضرت*والا؛ دیشب خوابی دیدم. عقابی تیزچنگال از پی من می*دوید. در حین فرار از او در چاهی افتادم و از خواب برخاستم.
- داموس تعبیر خواب تو این است که عقابی از پی تو خواهد آمد و تو فرار خواهی کرد. اما باید بسیار مراقب باشی. چرا که چاهی بر سر راه توست!

قسمت چهارم:
- هم*بند نیما در زندان: جهانگیر شاه پسر گوسفندچرون والی دربار تهرون بود. وقتی دید اوضاع مملکت خر تو خره، والی تهرون رو می*کشه و اعلام پادشاهی می*کنه.
- نیما: به همین راحتی یعنی!
- زندانی: به همین راحتی که نه. با دوز و کلک و کشت و کشتار.

قسمت پنجم:
- قرقی: پس تو جون جهان رو نجات دادی. برا چی؟
- نیما: جهان؟
- قرقی: جهان. جهانگیر شاه رو می*گم. برا چی؟
- نیما مثل این*که خیلی با هم ندارین.
- قرقی: نخیر خیلی با هم داریم!
- نیما: دارین با هم؟!
- قرقی: اوهوم!

قسمت ششم:
- نیما (در حال مالیدن شانه*ی جهانگیر شاه؛ رو به داموس*الملک): ببخشید. شما از روی این آهنا چه*جوری فهمیدید بچه پسره؟
- داموس: جناب مستشارالملک! هنوز خیلی مانده شما از رمز و رموز کار من سر در بیاورید. فی*الحال وظیفه*ی خود را انجام بدهید. بمالید جانم، بمالید!
- جهانگیر شاه راست می*گوید. شما بمال!

قسمت هفتم:
- صدراعظم: اگر دختر ارشد اعلی*حضرت ازدواج کنند، داماد شاه همه*کاره خواهند بود. البته تا زمانی که نوه*ی پسری ایشان متولد شود
- داموس: اتی جان، همین الساعه ستارگان را رصد کردم! تمام ستارگان و کواکب با این وصلت موافق*اند!

قسمت هشتم:
- نیما: *یعنی چی؟ پول آش پشت*پای قبله*ی عالمتون رو هم اینا باید بدن؟
- دامبول: به بنده چه مربوطه؟* این یه حرکت خودجوش رعیتی است برای عرض ادب و احترام خدمت قبله*ی عالم.
- نیما بله خودش جوشیده! مشخصه!
- دامبول: البته ما یه کم شعله*اش رو زیاد کردیم تا زودتر هم بجوشه!

قسمت نهم:
لعبت*الملوک من کمی گیج شده*ام. اگر کاترین مادر جدید من است، پس تزار پدر قدیم من است!

قسمت دهم:
- نیما نفت یه چیز به درد بخوریه. در واقع ثروت ملیه. منبع انرژیه.
- داموس جناب مستشارالملک! ثروت که ملی نمی*شود. ثروت متعلق به قبله عالم است!

قسمت یازدهم:
- ژوزفین: *ترتیبی بدهید سر هر میز یک بره*ی درسته باشد. یک وقت گدابازی درنیاورید ها.
- نیما (در حال یادداشت به سبک گارسون*ها): یک بره*ی درسته سر هر میز.
- کاترین: تمام سفرای خارجی را دعوت کنید. می*خواهیم همه بلاد بدانند که ما ملکه*ی این دربار شده*ایم. علی*الخصوص آن سفیر موذی انگلیس.
- اوه! سفیر به تعداد کافی!
- کاترین: الماس کوه نور را بدهید جلا دهند؛ می*خواهیم که اعلی*حضرت آن را سر سفره به ما هدیه دهند.
- نیما (با شگفتی تمام): الماس کوه نور مگه اینجاست؟!
- ژوزفین: آری! اعلی*حضرت در جریانند. شما فقط یادآوری کنید.
- نیما: الماس کوه نور یک عدد!

قسمت دوازدهم:
- نیما اوه قهوه! ... ببخشید مسموم که نیست
- اعتمادالملک: بله مسموم است!
- نیما: شوخی می*کنید!
- اعتمادالملک: نخیر جدی گفتم، مسموم است.
- نیما خب چه کاریه آخه؟* قهوه مسموم چرا می دید دست مردم؟
- اعتمادالملک: بچه*ها دستشون عادت کرده به سم ریختن. شما جدی نگیرید!

قسمت سیزدهم:
- جهانگیر شاه: خب ما هم برایت حکم مأموریت آورده*ایم
- نیما: جداً؟ کجاست حکم؟
- جهانگیر شاه (به کاترین اشاره می*کند): اینجاست دیگه؛ اینجا نشسته.
- نیما: آهان! ایشونن؟! ایشون (می*خندد) حکم*ان یا مأموریت*ان؟!

قسمت چهاردهم:
- نیما: *از زمانی که این کاترین خانم...
- جهانگیر شاه: سوگلی.
- نیما: ...بله همون خانم سوگلی تشریف آوردن، فکر نمی*کنید شما یه مقداری نسبت به فخرالتاج خانم در واقع بی*توجه شدید؟
- جهانگیر شاه: نخیر فکر نمی*کنیم.
- نیما: یعنی اصلاً به فخرالتاج خانم، به دختر بزرگتون و به زندگی*تون فکر نمی*کنید؟
- جهانگیر شاه: نخیر فکر نمی*کنیم.
- نیما: یعنی فقط به خانم سوگلی فکر می*کنید؟
- جهانگیر شاه: به او هم فکر نمی*کنیم.
- نیما: ببخشید به چی فکر می*کنید شما؟
- جهانگیر شاه: ما اصولاً اصلاً فکر نمی*کنیم! قبله عالم فقط بازی می*کند، حال می*کند، کیف می*کند، عشق و صفا،* دوباره بازی می*کند، حال می*کند، عشق و صفا... فکر نمی*کند که! بخارانید!

قسمت پانزدهم:
- نیما ببخشید این چه مراسمیه؟
- برزو: *با مویی؟ *این مراسم رزم چاقوئه.
- نیما: نه می*دونم. می*خوان چی کار کنن یعنی؟
- برزو: ها! این مراسم نشان*دهنده*ی اینه که ما چه جنگاوری*هایی کردیم؛ چه رزم*آوری*هایی کردیم؛ که این مراسم رو از هندی*ها بدزدیم؛ خودمون اجرا کنیم!



نکته:چون تعداد کارکتراش زیاد بود مجبور شدم تو دو تا پست ارسال کنم.

قسمت شانزدهم:
- لعبت*الملوک: مادر، با پدر صحبت کنید ما هم برویم به فرانس ببینیم دنیا دست کیست؟
- فخرالتاج: دنیا دست خودمان است دخترم. تو کافی است اراده کنی، خاک گوشه گوشه*ی دنیا را توتیای چشمت می*کنیم.
- لعبت: ما که همه*اش اراده کرده*ایم.
- فخرالتاج: درست باید اراده کنی خبر مرگت!
- نازخاتون: خاله جان! اراده می*خواهید فقط اراده*ی فرانس. اراده می*کنند اروپا را می*گیرند، اراده می*کنند اروپا را ول می*دهند.
- لعبت: این اروپا کیست؟

قسمت هفدهم:
- نازخاتون: من هم دیوان شعری سروده*ام در فرانس که 500 صفحه دارد.
- لعبت: جدی می*گویید؟* کو؟
- نازخاتون: داده*ام برای چاپ
- همدم: به چی داده*اید؟
- اخترالملوک: به چاپ همدم جان
- همدم: آها! یعنی اونجا هم مثل اینجا بچاپ بچاپ است؟!

قسمت هجدهم:
- فخرالتاج: حتماً شنیده*اید که همسر جدید قبله*ی عالم...
- کبوتر بله شنیدیم بارداره.
- فخرالتاج: و حتماً شنیده*اید که نوزاد...
- کبوتر: بله شنیده*ایم احتمالاً* پسره.
- فخرالتاج: قبله*ی عالم خیلی...
- کبوتر: خوشحال*ان.
- فخرالتاج: و ما (مکث می*کند)
- کبوتر: عصبانی؟
- فخرالتاج: نچ!
- کبوتر: بیچاره شدید.
- فخرالتاج: نه!
- کبوتر: می*شه یه راهنمایی بکنید؟
- فخرالتاج: توش خاک داره.
- کبوتر (با کمی مکث): به خاک سیاه نشستید.
- فخرالتاج: آفرین!
- قرقی: دست بزنید!

قسمت نوزدهم:
- نیما: دوست داری وقتی که میری خونه، همسرت با تو چه*جوری رفتار کنه؟ رفتارش با تو چی باشه؟* چی می*خوای؟ چه رفتاری می*خوای؟
- بیخودی*الملک: آها!
- نیما الآن فهمیدی؟
- بیخودی: *آری. دوست داریم همسرمان مهربان باشد. فداکار باشد. برای ما غذا بپزد، خونه را جارو کند، به ما برسد، ما را جمع و جور بکند، اگر یک روز بیمار شدیم ما را تیمار کند، ناز ما را بکشد و از این جور حرف*ها.
- خب مامان هستن؛ شما چرا می*خواید ازدواج کنی با این حالت؟!

قسمت بیستم:
- بلوتوس (به اقبال): به راستی اگر پدرم خدمتگزارانی چون شما می*داشت، هرگز سقوط نمی*کرد.
- نیما: بله احتمالاً قبل از این که سقوط کنن، امثال این*ها می*کشتنشون!

قسمت بیست*ویکم:
- لعبت*الملوک: تا به حال عاشق بوده*اید؟
- بابا شاه: عاشق؟ آری دخترم. تا دلت بخواهد عاشق بوده*ام.
- لعبت: راست می*گویید؟ شنیده بودیم هنرمندان دلی دارند به وسعت دریا. خب بعد چه شد؟
- بابا شاه: هیچی دیگر بعد خوب شدیَم دیگه!
- لعبت: پس مریض و بیمار عشق بودید. چه تعبیر شاعرانه*ای. آن*وقت این بیماری عشق چه عوارضی دارد؟
- بابا شاه: جانم برایت بگوید دختر جان، سرمان درد می*گرفتیه.
- لعبت: آه. دقیقاً.
- بابا شاه: تب میکردیَم.
- لعبت: تب سوزان عشق...
- بابا شاه: استخوان*هایم زق زق می*کردیه.
- لعبت: آری احسنت.
- بابا شاه: آب از دماغمان همین*طور می*ریختیه.
- لعبت: واقعاً؟
- بابا شاه: تازه این که چیزی نیست. عطسه می*کردیَم، سرفه می*کردیَم. گاهی اوقاهیات هم که تگری می*زدیَم.
- لعبت: آن وقت این بیماری عشق در تمامی مردم این*گونه است یا در هنرمندانی چون من و شما؟
- بابا شاه: نه در تمام آدم*ها این*گونه می*باشد. بالاخص در هنرمندان. چخوفی، استانیسلاوسکی، اوژن یونسکوئیه، تئودوراکیس، رابرت دنیروئیو! همه این*طور بوده*اند.
- لعبت: شما مطمئنید ما راجع به عشق حرف می*زنیم؟
- بابا شاه: نه.
- لعبت: یک خرده فکر کنید.
- بابا شاه: فکر می*کنیَم... فکر کردیَم.
- لعبت: خب؟
- بابا شاه: نه، من زکام بودم. دماغم گرفته بودیه! (می*خندد!)

قسمت بیست*ودوم:
- داموس: عرض کردم شما چی داشتید این ماه؟
- پیربابا (ابتر خان): من سه بار یادم رفته، چهار بار گم شدم، دو بار فراموش کردم، سه بار هم سکته ناقص کردم، یه بار هم مردم!
- بلدالملک: جناب ابتر خان به این چیزها که مقرری تعلق نمی*گیرد. کار فیزیکی چه کردید؟
- پیربابا: چی؟
- بلدالملک فیزیکی.
- پیربابا آها. بابا شاه رو هر روز کلافه کردم. سه بار پخ کردم کاترین بچه*اش بیفته. 450 بار هم سؤال داشتم که کیه؟! این رو اگه می*شه حساب بکن بریم!
- بلدالملک: سکه بدهید برود. (داموس چند سکه به او می*دهد)

قسمت بیست*وسوم:
- دامبول: قرار است تا در محکمه از شما دفاع کنم.
- نیما: ببخشید شما چی*کاره*این که می*خواید از ما دفاع کنید؟
- زندانی: مگه خبر ندارید؟ دامبول خان با حفظ سمت وکیل مسخیری دربار است.
- بلوتوس: وکیل مسخیری دیگر چه صیغه*ای است؟
- زندانی: مسخرگی می*کند تا شاه خوشش بیاید و از گناه متهمان گذشت کند!

قسمت بیست*وچهارم:
- همدم: آدمیزاد یک گربه را یک هفته در خانه*اش نگاه می*دارد به او عادت می*کند. چه برسد دایی اقبال که قد یه خرس بود!

قسمت بیست*وپنجم:
- بلوتوس: در این لحظه رؤیایی، در این هوای صاف بهاری، الآن چه احساسی داریم؟
- لعبت*الملوک: شما را که نمی*دانم، ولی من سردم است. از کجا سوز می*آید؟!

قسمت بیست*وششم:
- جهانگیر شاه: شما هم خریت کردید از او پولی نگرفتید.
- بلدالملک بله قبله عالم حقیقتاً که خریت کردیم.
- جهانگیر شاه خب ما چه؟ چی کار بکنیم این وسط؟
- اقبال خان: شما مثل ما خریت نمی*کنید. بالاخره باید یک فرقی بین خریت ما و خریت شما باشد!

قسمت بیست*و هفتم:
- کاترین: قبله عالم! دیگر وقت ازدواج توپولف است؛ و کلید حل این مشکل در دستان پر مهر و محبت شماست.
- جهانگیر شاه: نمی*فهمم چه می*گویی. او می*خواهد ازدواج بکند.
- کاترین: بله.
- جهانگیر شاه: ما را هم دوست دارد.
- کاترین: بله
- جهانگیر شاه: کلید این قضیه هم در دست ماست
- کاترین: بله
- جهانگیر شاه: یعنی چی؟ می*خواهد ما را بگیرد؟!

قسمت بیست*و*هشتم:
- توپولف: البته خب شما مشکل جانشینی هم داشتید قبله عالم. اگر همسران شما پسر به دنیا می*آوردند، هیچ*وقت مجبور نبودید تند و تند ازدواج کنید.
- جهانگیر شاه: نه بابا اینا که الکیه. چه ساده*ای تو. اصلاً چه فرقی می*کنه بعد از من کدوم گوساله*ای جانشین بشه؟ *من پسرو بهونه می*کردم که تند و تند زن بگیرم. اینا هم که همه دخترزا شدن. ما هم هی زن گرفتیم، هی زن گرفتیم، هی زن گرفتیم...!

قسمت بیست*ونهم:
- شکوه که حتماً *باشکوه برگزار می*شه. فقط تعداد مهمان*هاتون چقدر هستند؟
- همان سی*هزارتایی که قرار گذاشتیم.
- قشون جمع می*کنید که برید شیراز رو تصرف کنید یا اینا تعداد مهمون*ها هست؟!

قسمت سی*ام:
- شاه بابا: این دو گل شکفتیه، این بلوتوس می*باشیَد و این لعبت بانو می*باشدیه، در سبک رماتیسم و این هم راشیتیسم می*باشدیه!