موضوع: تاپيک ويژه عاشورا

با سلام خدمت همه
اين تاپيک به نظرم جايش خالي بود اين روزا
اسم تاپيک گوياي همه چيز هست
همه ميتونن پست بدن متناسب با اين مناسبت و اين ايام
فقط خواهشا سعي کنيد حرمت اين ايام رو حفظ کنيد و سر يه سري اعتقادات به هم نپرين:دي

اينم از پست اول:

علم اگر از دست علمدار زمين نميخورد
ديگر کسي به زير تازيانه ها نميمرد

چون کمر بهر طواف عشق بست
در طواف اولش افتاد دست

دور دوم در مصاف دلبرش
از بدن افتاد دست ديگرش

دور سوم خون به جاي اشک بود
تير دشمن آمد و بر مشک خورد

دور چهارم داشت عزم ترک سر
کرد پيش تير چشمش را سپر

دور پنجم از عمود آهنين
گشت سرو گامتش نقش زمين

گشت در دور ششم از تيغ تيز
قطعه قطعه عضو عضوش ريز ريز

شد سراپا چشم زخم پيکرش
ديد زهرا را به بالاي سرش

با زبان حال ميگفتش مجوي
آفرين عباس من حجت قبول

علم اگر از دست علمدار زمين نميخورد
ديگر کسي به زير تازيانه ها نميمرد

واي از دل حسين،واي از دل حسين،واي از دل حسين...

تو اين تاپيک روز شمار محرم هم گزاشته ميشه

روز دوم
امام حسین علیه السلام در روز پنجشنبه دوم محرم الحرام سال 61 هجری به کربلا وارد شد
نقل شده است که: امام علیه السلام چون به کربلا رسید، پرسید: نام این سرزمین چیست؟
همینکه نام کربلا را شنید فرمود:
این مکان جای فرود آمدن ما و محل ریختن خون ما و جایگاه قبور ماست .
این خبر را جدم رسول خدا صلی الله علیه و آله به من داده است .
در این روز «حر بن یزید ریاحی » ضمن نامه ای «عبیدالله بن زیاد» را از ورود امام علیه السلام به کربلا آگاه نمود
در این روز امام علیه السلام به اهل کوفه نامه ای نوشت و گروهی از بزرگان کوفه - که مورد اعتماد حضرت بودند - را از حضور خود در کربلا آگاه کرد .
حضرت نامه را به «قیس بن مسهر» دادند تا عازم کوفه شود اما ستمگران پلید این سفیر جوانمرد امام علیه السلام را دستگیر کرده و به شهادت رساندند .
زمانی که خبر شهادت قیس به امام علیه السلام رسید، حضرت گریست و اشک بر گونه مبارکش جاری شد و فرمود:
«اللهم اجعل لنا ولشیعتنا عندک منزلا کریما واجمع بیننا وبینهم فی مستقر من رحمتک، انک علی کل شیی ء قدیر:
خداوندا! برای ما و شیعیان ما در نزد خود قرارگاه والایی قرار ده و ما را با آنان در جایگاهی از رحمت خود جمع کن، که تو بر انجام هر کاری توانایی .»

« بسم رب الشهداء و الصّدّیقین »

چــــون كــــه سبــــــط مصطفـــــى، در كــــــربــلا

شـــــد بــــــه غــــــــدر اهــــل كوفــــــه، مبــــتلا


------------------------------


ســــى هــــــــــــــزار، از نانجــــيــــبان پلــــيــــد

كــــــــه هــــــــمــــه بــــودنــــد، اتــــباع يــــزيــد


------------------------------


در زمــــيــــن كــــربــــلا، گــــــــــــرد آمــــدنــــد

رو بــــه روى خــــرگــــهــــــــش ، اُردو زدنــــــــد


------------------------------


ابــــن ســــعــــــــد نــــانجــــيــــب و دد شعــــــــار

بــــوديــــش، فــــرمانــــدهى بــــر سى هـــــــــزار


------------------------------


آن پــــليــــــد رجــــــــس و نــــحــــس رو سيــــــاه

كــــرد در فــــرمــــاندهــــى، ديــــنــــش تــــبـــــاه


------------------------------


داد فرمــــان ، عــــصر تاســــوعــــا، ز كــــيـــــــن

حــــمــــلــــه‏ور گــــردنــــد، بــــر ســــالار ديـــــن


------------------------------


پــــس ســپــــاه كــــفــــر، جــــنبـــيدى زجــــاى

حملـــــــه‏ور گـــــــشتنــــد با صــــد هوى و هاى


------------------------------


چــــون صــــداى هــــاى و هـــــو، زينب، شنيد

ســـــــر زخـــــــيمــه كـــــــرد بـــــيرون و بـديد


------------------------------


رفــــت ســــوى خــــيمــــــه ســــبــــط رســــول

ديـــــــد نـــــــور چــــــــــشم زهـــــراى بـــــــتول


------------------------------


گــــفـــــت: اى جــــان بــــرادر، كــــن نــــظــــر

حـــــــمــلـــــــه ايـــــــن قوم كافــــر، را نگــــــر


------------------------------


گــــفت: خــــواهــــر گــــو كــــه عــــباس غيور

يابد اكــنون، او بـــــــه نـــــــزد مـــــن، حــــضور



------------------------------

پــــس بــــفرمــــودى بــــه عــــبــــاس رشيــــد

رو بـــبـــــيـــــن ايـــــــن قــــــوم جـــــبّار پـــلـيد


------------------------------


ايــــن هيــــاهــــو چــــيست و أيـن يورش چرا؟

چيست اين غـــوغا و ايــــــن شـــــورش چـــرا؟


------------------------------


رفــــت عــــباس رشــــيـــــــد و گــــفــــتشــــان

چــــيســـــــت اين غوغــا و دعـــــوا، اى خســان


------------------------------


پاسخــــش گــــفــــتــــند آن قــــوم عــــنـــيــــد

مـــــقصد مــا هســـــــت، بيعـــــت با يــــــزيــــد


------------------------------


بــــازگــــشــــت عــــبــــاس نــــزد آن امـــــــام

پـــــــاسخ آنـــــــان، نـــــــمــــودى او، بـيـــــان



------------------------------

گــــفــــت: يــــك امــــشــــب از ايــــن قـوم دغا

مهلـــــــتى شـايـــــــد بــــگيـــــــرى، بـــــهر ما


------------------------------


تــــا بــــه درگــــــــــاه خـــــــــداى بــــی نيـــــاز

ما بـــــه صــــــبح آريـــــــم امـشب، با نمـــــــاز


------------------------------


بــــاز عــــبــــــــاس عــــلــــمــــدار غــــيـــــور

رفـت و مهلـــــــت خــــواست ، زآن قــوم كفـور


------------------------------


نــــه زعــــعجــــز و نــــه زتــــرس و نــه نـياز

بـــلكـــه از بـهـر دعـــــــا و هـــــــم نمــــــاز


------------------------------


پــــس گــــرفتند مــــهلت آن، عــــبّاد حـــــــــق

در شب عــــــاشـــــــور و بـــــــردنـــــدى سبق



------------------------------

از هــــمه عــــبّاد آن، عــــهـــــــد و زمــــــــان

بلكه از عبّـــــاد أيـــن هفـــــت آســــــمــــــان


------------------------------


بودشـان آن شــــب، هــــمــــه راز و نــــيــــاز

بــا خـــداونــــد قــــديــــــــــــر بـــىنــــيــــاز


------------------------------


"فــــالــــيا" مــــیبــــاش، از اهــــل نــــمــــاز

تــــا شــوى محــــشور تــــو، بــــا اهــــل راز

در چشم باد, لاله گل پرپرش خوش است

خورشید, روز واقعه خاکسترش خوش است

از باغها شنیده ام این را که عطر یاس

گاهی نه پشت پنجره, لای درَش خوش است

دریا همیشه حاصل امواج کوچک است

یعنی علی به بودن با اصغرش [برای مشاهده لینک ها شما باید عضو سایت باشید برای عضویت در سایت بر روی اینجا کلیک بکنید] است

در راه عشق دل نه فقط سر سپرده باش!

حتا حسین پیش خدا بی سرش خوش است

جایی که ماه همسفر آب میشود

دلها به آب نه که به آب آورش خوش است

جایی که پیش مرگ پدر میشود پسر

اولاد هم نبیره ی پیغمبرش خوش است

عالم شبیه آن لب و دندان ندیده است

لبخند هم میانه ی تشت زرَش خوش است!

این خون سرخ اوست که تاریخ زندهاست

این شاهنامه نیست ولی آخرش خوش است:

اندوه سالهای [برای مشاهده لینک ها شما باید عضو سایت باشید برای عضویت در سایت بر روی اینجا کلیک بکنید] را گریستن

سر بر سپید پیرهن مادرش خوش است

از ماههای سال, محرّم که محشر است!

از روزهای سال ولی محشرش خوش است

روز سوم
"عمر بن سعد" یك روز پس از ورود امام علیه‏السلام به سرزمین كربلا یعنی روز سوّم محرم با چهار هزار سپاهی از اهل كوفه وارد كربلا شد.
امام حسین علیه‏السلام قسمتی از زمین كربلا كه قبر مطهرش در آن واقع مي‏شد را از اهالی نینوا و غاضریه به شصت هزار درهم خریداری كرد و با آنها شرط كرد كه مردم را برای زیارت راهنمایی نموده و زوّار او را تا سه روز میهمان كنند
در این روز "عمر بن سعد" مردی بنام "كثیر بن عبداللّه‏" ـ كه مرد گستاخی بود ـ را نزد امام علیه‏السلام فرستاد تا پیغام او را به حضرت برساند. كثیر بن عبداللّه‏ به عمر بن سعد گفت: اگر بخواهید در همین ملاقات حسین را به قتل برسانم؛ ولی عمر نپذیرفت و گفت: فعلاً چنین قصدی نداریم.
هنگامی كه وی نزدیك خیام رسید، "ابو ثمامه صیداوی" (همان مردی كه ظهر عاشورا نماز را به یاد آورد و حضرت او را دعا كرد) نزد امام حسین علیه‏السلام بود. همین‏كه او را دید رو به امام عرض كرد: این شخص كه مي‏آید، بدترین مردم روی زمین است. پس سراسیمه جلو آمد و گفت: شمشیرت را بگذار و نزد امام حسین علیه‏السلام برو. گفت: هرگز چنین نمي‏كنم.
ابوثمامه گفت: پس دست من روی شمشیرت باشد تا پیامت را ابلاغ كنی. گفت: هرگز!
ابوثمامه گفت: پیغامت را به من بسپار تا برای امام ببرم، تو مرد زشت‏كاری هستی و من نمي‏گذارم بر امام وارد شوی. او قبول نكرد، برگشت و ماجرا را برای ابن سعد بازگو كرد. سرانجام عمر بن سعد با فرستادن پیكی دیگر از امام پرسید: برای چه به اینجا آمده‏ای؟
حضرت در جواب فرمود:
"مردم كوفه مرا دعوت كرده‏اند و پیمان بسته‏اند، بسوی كوفه مي‏روم و اگر خوش ندارید بازمي‏گردم... ."

بعضي روزا فکر ميکنم بار گناهم

کاري کرده که پيش تو رو سياهم

از خجالت بسته نگاهم

درونم ميسوزه از آتيشه آهم

ياد گرفتاريم ميافتم

ياد اون لحظه اي که ميبرنم

به ياد غسل و کفنم

ياد فشار قبر و فرياد زدنم

ياد اون لحظه اي که دو تا ملک سوال کنن

ياد ساکت شدنم

ياد اون شلاقهايي که ميزنن رو بدنم

که بگو خدات کيه،قبلت کجاست،چيه کتاب تو،اسم پيمبرت رو بگو

کمکم کن که نمونه جوابم توي گلو

تو سوال اولي بگم علي

ديگه هر چي که بگن ، بگم حسين

من قبلت؟،حسين
من کتاب؟،حسين
من امام؟،حسين
من دين؟،حسين

دينم حسين،قبلم حسين،جونم حسين،روحم حسين،عشقم حسين،خونم حسين

اول حسين،آخر حسين،کعبه...مکه....صفا....زمزم

دينم زينب و حسينه

قبلم بين الحرمينه

[برای مشاهده لینک ها شما باید عضو سایت باشید برای عضویت در سایت بر روی اینجا کلیک بکنید]

یه عمره به عشق تو بی قرار و اسیرم

نوکرت هستم حسین تویی شاه و امیرم

عشق تو از کودکی مولا در سرشت من

مجلس عزات حسین جنت و بهشت من

یبن زهرا مددی یبن زهرا مددی

یبن زهرا مددی یبن زهرا مددی

عشق تو از کودکی مولا در سرشت من

مجلس عزات حسین جنت و بهشت من

عرق سینه زنات قدرت و هستی میده

چایی مجلس تو به دلم مستی میده

هرچه داره روضه هات تا نگاهم میکنن

با یکی اشارشون پادشاهم میکنن

تا محرم میرسه غرق شور و عشق میشم

نگرون غربت بانوی دمشق میشم

روز سوم

«عمر بن سعد» یک روز پس از ورود امام علیه السلام به سرزمین کربلا یعنی روز سوم محرم با چهار هزار سپاهی از اهل کوفه وارد کربلا شد
امام حسین علیه السلام قسمتی از زمین کربلا که قبر مطهرش در آن واقع می شد را از اهالی نینوا و غاضریه به شصت هزار درهم خریداری کرد و با آنها شرط کرد که مردم را برای زیارت راهنمایی نموده و زوار او را تا سه روز میهمان کنند
در این روز «عمر بن سعد» مردی بنام «کثیر بن عبدالله » - که مرد گستاخی بود - را نزد امام علیه السلام فرستاد تا پیغام او را به حضرت برساند . کثیر بن عبدالله به عمر بن سعد گفت: اگر بخواهید در همین ملاقات حسین را به قتل برسانم; ولی عمر نپذیرفت و گفت: فعلا چنین قصدی نداریم
هنگامی که وی نزدیک خیام رسید، «ابو ثمامه صیداوی » (همان مردی که ظهر عاشورا نماز را به یاد آورد و حضرت او را دعا کرد) نزد امام حسین علیه السلام بود . همین که او را دید رو به امام عرض کرد: این شخص که می آید، بدترین مردم روی زمین است . پس سراسیمه جلو آمد و گفت: شمشیرت را بگذار و نزد امام حسین علیه السلام برو . گفت: هرگز چنین نمی کنم .
ابوثمامه گفت: پس دست من روی شمشیرت باشد تا پیامت را ابلاغ کنی . گفت: هرگز! ابوثمامه گفت: پیغامت را به من بسپار تا برای امام ببرم، تو مرد زشت کاری هستی و من نمی گذارم بر امام وارد شوی . او قبول نکرد، برگشت و ماجرا را برای ابن سعد بازگو کرد . سرانجام عمر بن سعد با فرستادن پیکی دیگر از امام پرسید: برای چه به اینجا آمده ای؟ حضرت در جواب فرمود:
«مردم کوفه مرا دعوت کرده اند و پیمان بسته اند، بسوی کوفه می روم و اگر خوش ندارید بازمی گردم ... .»
روز چهارم

در روز چهارم محرم، عبیدالله بن زیاد مردم کوفه را در مسجد جمع کرد و سخنرانی نمود و ضمن آن مردم را برای شرکت در جنگ با امام حسین علیه السلام تشویق و ترغیب نمود .
به دنبال آن 13 هزار نفر در قالب 4 گروه که عبارت بودند از:
شمر بن ذی الجوشن با چهار هزار نفر;
یزید بن رکاب کلبی با دو هزار نفر;
حصین بن نمیر با چهار هزار نفر;
مضایر بن رهینه مازنی با سه هزار نفر;
به سپاه عمر بن سعد پیوستند . بهم پیوستن نیروهای فوق از این روز تا روز عاشورا بوده است .
روز پنجم

در این روز عبیدالله بن زیاد، شخصی بنام «شبث بن ربعی » را به همراه یک هزار نفر به طرف کربلا گسیل داد .
عبیدالله بن زیاد در این روز دستور داد تا شخصی بنام «زجر بن قیس » بر سر راه کربلا بایستد و هر کسی را که قصد یاری امام حسین علیه السلام داشته و بخواهد به سپاه امام علیه السلام ملحق شود، به قتل برساند . همراهان این مرد 500 نفر بودند .
3 . در این روز با توجه به تمام محدودیتهایی که برای نپیوستن کسی به سپاه امام حسین علیه السلام صورت گرفت، مردی به نام «عامر بن ابی سلامه » خود را به امام علیه السلام رساند و سرانجام در کربلا در روز عاشورا به شهادت رسید .

روز ششم

در این روز عبیدالله بن زیاد نامه ای برای عمر بن سعد فرستاد که: من از نظر نیروی نظامی اعم از سواره و پیاده تو را تجهیز کرده ام . توجه داشته باش که هر روز و هر شب گزارش کار تو را برای من می فرستند .
در این روز «حبیب بن مظاهر اسدی » به امام حسین علیه السلام عرض کرد: یابن رسول الله! در این نزدیکی طائفه ای از بنی اسد سکونت دارند که اگر اجازه دهی من به نزد آنها بروم و آنها را به سوی شما دعوت نمایم .
امام علیه السلام اجازه دادند و حبیب بن مظاهر شبانگاه بیرون آمد و نزد آنها رفت و به آنان گفت: بهترین ارمغان را برایتان آورده ام، شما را به یاری پسر رسول خدا دعوت می کنم، او یارانی دارد که هر یک از آنها بهتر از هزار مرد جنگی است و هرگز او را تنها نخواهند گذاشت و به دشمن تسلیم نخواهند نمود . عمر بن سعد او را با لشکری انبوه محاصره کرده است، چون شما قوم و عشیره من هستید، شما را به این راه خیر دعوت می نمایم ... .
در این هنگام مردی از بنی اسد که او را «عبدالله بن بشیر» می نامیدند برخاست و گفت: من اولین کسی هستم که این دعوت را اجابت می کنم و سپس رجزی حماسی خواند:
قد علم القوم اذ تواکلوا
واحجم الفرسان تثاقلوا
انی شجاع بطل مقاتل
کاننی لیث عرین باسل
«حقیقتا این گروه آگاهند - در هنگامی که آماده پیکار شوند و هنگامی که سواران از سنگینی و شدت امر بهراسند، - که من [رزمنده ای] شجاع، دلاور و جنگاورم، گویا همانند شیر بیشه ام .»
سپس مردان قبیله که تعدادشان به 90 نفر می رسید برخاستند و برای یاری امام حسین علیه السلام حرکت کردند . در این میان مردی مخفیانه عمر بن سعد را آگاه کرد و او مردی بنام «ازرق » را با 400 سوار به سویشان فرستاد . آنان در میان راه با یکدیگر درگیر شدند، در حالی که فاصله چندانی با امام حسین علیه السلام نداشتند . هنگامی که یاران بنی اسد دانستند تاب مقاومت ندارند، در تاریکی شب پراکنده شدند و به قبیله خود بازگشتند و شبانه از محل خود کوچ کردند که مبادا عمر بن سعد بر آنان بتازد .
حبیب بن مظاهر به خدمت امام علیه السلام آمد و جریان را بازگو کرد . امام علیه السلام فرمودند: «لاحول ولا قوة الا بالله »

روز هفتم

در روز هفتم محرم عبید الله بن زیاد ضمن نامه ای به عمر بن سعد از وی خواست تا با سپاهیان خود بین امام حسین و یاران، و آب فرات فاصله ایجاد کرده و اجازه نوشیدن آب به آنها ندهد .
عمر بن سعد نیز بدون فاصله «عمرو بن حجاج » را با 500 سوار در کنار شریعه فرات مستقر کرد و مانع دسترسی امام حسین علیه السلام و یارانش به آب شدند .
در این روز مردی به نام «عبدالله بن حصین ازدی » - که از قبیله «بجیله » بود - فریاد برآورد: ای حسین! این آب را دیگر بسان رنگ آسمانی نخواهی دید! به خدا سوگند که قطره ای از آن را نخواهی آشامید، تا از عطش جان دهی!
امام علیه السلام فرمودند: خدایا! او را از تشنگی بکش و هرگز او را مشمول رحمت خود قرار نده .
حمید بن مسلم می گوید: به خدا سوگند که پس از این گفتگو به دیدار او رفتم در حالی که بیمار بود، قسم به آن خدایی که جز او پروردگاری نیست، دیدم که عبدالله بن حصین آنقدر آب می آشامید تا شکمش بالا می آمد و آن را بالا می آورد و باز فریاد می زد: العطش! باز آب می خورد، ولی سیراب نمی شد . چنین بود تا به هلاکت رسید .

روز هشتم

«خوارزمی » در مقتل الحسین و «خیابانی » در وقایع الایام نوشته اند که در روز هشتم محرم امام حسین علیه السلام و اصحابش از تشنگی سخت آزرده خاطر شده بودند; بنابراین امام علیه السلام کلنگی برداشت و در پشت خیمه ها به فاصله نوزده گام به طرف قبله، زمین را کند، آبی گوارا بیرون آمد و همه نوشیدند و مشکها را پر کردند، سپس آن آب ناپدید شد و دیگر نشانی از آن دیده نشد . هنگامی که خبر این ماجرا به عبیدالله بن زیاد رسید، پیکی نزد عمر بن سعد فرستاد که: به من خبر رسیده است که حسین چاه می کند و آب بدست می آورد . به محض اینکه این نامه به تو رسید، بیش از پیش مراقبت کن که دست آنها به آب نرسد و کار را بر حسین علیه السلام و یارانش سخت بگیر . عمر بن سعد دستور وی را عمل نمود .
در این روز «یزید بن حصین همدانی » از امام علیه السلام اجازه گرفت تا با عمر بن سعد گفتگو کند . حضرت اجازه داد و او بدون آنکه سلام کند بر عمر بن سعد وارد شد; عمر بن سعد گفت: ای مرد همدانی! چه چیز تو را از سلام کردن به من بازداشته است؟ مگر من مسلمان نیستم؟ گفت: اگر تو خود را مسلمان می پنداری پس چرا بر عترت پیامبر شوریده و تصمیم به کشتن آنها گرفته ای و آب فرات را که حتی حیوانات این وادی از آن می نوشند از آنان مضایقه می کنی؟
عمر بن سعد سر به زیر انداخت و گفت: ای همدانی! من می دانم که آزار دادن به این خاندان حرام است، من در لحظات حساسی قرار گرفته ام و نمی دانم باید چه کنم; آیا حکومت ری را رها کنم، حکومتی که در اشتیاقش می سوزم؟ و یا دستانم به خون حسین آلوده گردد، در حالی که می دانم کیفر این کار، آتش است؟ ای مرد همدانی! حکومت ری به منزله نور چشمان من است و من در خود نمی بینم که بتوانم از آن گذشت کنم .
یزید بن حصین همدانی بازگشت و ماجرا را به عرض امام علیه السلام رساند و گفت: عمر بن سعد حاضر شده است شما را در برابر حکومت ری به قتل برساند .
امام علیه السلام مردی از یاران خود بنام «عمرو بن قرظة » را نزد ابن سعد فرستاد و از او خواست تا شب هنگام در فاصله دو سپاه با هم ملاقاتی داشته باشند .
شب هنگام امام حسین علیه السلام با 20 نفر و عمر بن سعد با 20 نفر در محل موعود حاضر شدند . امام حسین علیه السلام به همراهان خود دستور داد تا برگردند و فقط برادر خود «عباس » و فرزندش «علی اکبر» را نزد خود نگاه داشت . عمر بن سعد نیز فرزندش «حفص » و غلامش را نگه داشت و بقیه را مرخص کرد .
در این ملاقات عمر بن سعد هر بار در برابر سؤال امام علیه السلام که فرمود: آیا می خواهی با من مقاتله کنی؟ عذری آورد . یک بار گفت: می ترسم خانه ام را خراب کنند! امام علیه السلام فرمود: من خانه ات را می سازم . ابن سعد گفت: می ترسم اموال و املاکم را بگیرند! فرمود: من بهتر از آن را به تو خواهم داد، از اموالی که در حجاز دارم . عمر بن سعد گفت: من در کوفه بر جان افراد خانواده ام از خشم ابن زیاد بیمناکم و می ترسم آنها را از دم شمشیر بگذراند .
حضرت هنگامی که مشاهده کرد عمر بن سعد از تصمیم خود باز نمی گردد، از جای برخاست در حالی که می فرمود: تو را چه می شود؟ خداوند جانت را در بسترت بگیرد و تو را در قیامت نیامرزد . به خدا سوگند! من می دانم که از گندم عراق نخواهی خورد!
ابن سعد با تمسخر گفت: جو ما را بس است .
پس از این ماجرا، عمر بن سعد نامه ای به عبیدالله نوشت و ضمن آن پیشنهاد کرد که حسین علیه السلام را رها کنند; چرا که خودش گفته است که یا به حجاز برمی گردم یا به مملکت دیگری می روم . عبیدالله در حضور یاران خود نامه ابن سعد را خواند، «شمر بن ذی الجوشن » سخت برآشفت و نگذاشت عبیدالله با پیشنهاد عمر بن سعد موافقت کند .

سينه زن تو وقتي که ميخواد بميره
دم آخر دم ميگيره

اگه بگن حالت چطوره
ميگه دلم چشم به راه مقدم حضرت اميره

آخه شنيدم موقع مردن
تو مياي پا ميزاري روي سرم

خودت نگفتي که ميام با پدرم
همراه جد اطهرم

با حسنم برادرم
منتظرم باش که بيام با مادرم

اگه اومدي بالا سرم
يه بار بگو به مادرت اين بيچاره نوکرته

بگو به بابات اين غلام قنبرته

بگو به امام مجتبي
اين بيچاره گريه کن مادرم و مست تو و خواهرمه

به مادرت بگو که اين بنده اگه ناسپاسه
ولي دلداده عطر گل ياسه

تو عاشقي هر چي ميدونه
معلم عشقش عباسه

دينم ولاي عباسه
قبلم برگ گل ياسه