موضوع: سینما .......

سلام

[align=center]


روزی تلخ برای سینما




خیلی ها می گویند ۳۱ جولای سال ۲۰۰۷ یکی از بدترین روزهایی بود که دنیا تجربه کرد و سینمادوستان این روز را بدترین روز سینما می شمارند؛ در اولین ساعت های اولین روز هفته یعنی دوشنبه و در آخرین روز ماه جولای، خبر مرگ ۲نفر از مهم ترین فیلمسازان جهان مخابره شد؛ جهان هنوز در شوک درگذشت اینگمار برگمان کارگردان مشهور سوئدی بود که خبر درگذشت میکل آنجلو آنتونیونی کارگردان مشهور ایتالیایی هم به آن اضافه شد.
برای خیلی ها باورکردنی نبود؛ مرگ ۲ چهره بزرگ سینما در یک روز!
اینگمار برگمن و میکل آنجلو آنتونیونی که هر یک تاثیری عظیم بر سینمای جهان (آن هم به شیوه های خاص و یگانه خودشان) گذاشته بودند، چشم از جهان فروبستند.
خیلی از منتقدان سینمایی معتقدند با خاموش شدن شمع زندگی این ۲چهره، آخرین ارتباط با سال های طلایی سینمای اروپا برای همیشه قطع شد.
برگمن دوران کودکی سختی را پشت سر گذاشته بود و سینما تنها راه گریز او بود. مانند بسیاری از دیگر فیلمسازان افسانه ای او، اول در سمت دستیار کارگردان در سینمای محلی شروع به کار کرد.
بعدها به تحصیل در رشته سینما پرداخت، و بویژه در زمینه بازیگری و کارگردانی مطالعه کرد و یکی از بزرگ ترین چهره های سینمای سوئد شد. گرچه او اولین فیلمش را در سال ۱۹۴۶ ساخت، در سال ۱۹۵۵ و در ۳۷سالگی بود که اولین اثر قابل توجهش «لبخندهای یک شب تابستانی» توجه دنیا را به خود جلب کرد.
پس از آن او یکی پس از دیگری به ساختن شاهکارهایی پرداخت که «توت فرنگی های وحشی»، «مهر هفتم»، «چشمه باکرگی»، «همچون در یک آینه»، «پرسونا»، «صحنه هایی از یک ازدواج» و بعدها «ساراباند» از جمله آنها هستند. اما شاید دنیا بیش از هر چیز او را به خاطر فیلم اتوبیوگرافی وارش با عنوان «فانی و الکساندر» به خاطر بیاورد.
آنتونیونی کارش را با روزنامه نگاری سینمایی شروع کرد و در دوره ای کوتاه سردبیر مجله فاشیستی موسولینی به نام «سینما» بود. بزرگ ترین فیلم بین المللی آنتونیونی «بلوـ آپ» بود که با آن جهان او را شناخت.
گرچه او هم کارش را خیلی زود در صنعت سینما شروع کرد، در ۳۸ سالگی اولین فیلمش را کارگردانی کرد و یک دهه بعد در ۴۸ سالگی با فیلم «ماجرا» مطرح شد و نقدهای فراوانی دریافت کرد. این فیلم گرچه در کن به نمایش درآمد، اما از طرح خیلی خسته کننده ای برخوردار بود و در زمان نمایش خیلی ها آن را هو کردند.
آنتونیونی نیز با فیلم های درخشانی «مثل شب»، «کسوف»، «بیابان سرخ»، «قله زابریسکی»، «مسافر» و «در فراسوی ابرها» شناخته می شود.
در حقیقت آخرین فیلم او از مشهورترین آثارش است. در آن زمان اما او خیلی ضعیف تر از آن بود که بتواند این فیلم را به پایان ببرد و به همین دلیل هم تهیه کننده آن از ویم وندرس خواست تا به او کمک کند تا فیلم جمع شود.
او با ساختن فیلم کلاسیک «ماجرا» در ۱۹۶۰ سینما را تغییر داد و با «بلوآپ» و «حرفه: خبرنگار» معماهای مردمی را خلق کرد. «حرفه: خبرنگار» یکی از بهترین آثاری است که جک نیکلسون در آن بازی کرده است.
میکل آنجلو آنتونیونی که اسکورسیزی کارگردان بزرگ امروز، او را «شاعر دوربین» نامید، در ۹۴ سالگی درگذشت و برگمان «فیلسوف سینما» در حالی چشم از جهان فروبست که ۸۹ سال داشت.
با مرگ این دو خیلی ها به مرور دهه ۵۰ و ۶۰ سینما در ذهنشان بازگشتند و پایان یک دوره طلایی سینما را به چشم دیدند.
فیلم های برگمان و آنتونیونی فیلم های محرک اندیشه، شخصی و یگانه بودند که به ساخته شدن فیلم های شخصی دهه ۷۰ آمریکا منجر شدند و دوره خلاقیت طلایی سینمای آمریکا را رقم زدند.

.................................................. .................................................. .................

[/align]

سلام


زنان به سینمای ایران بازگشتند


[align=center]


این روزها سینمای ایران میزبان فیلمهایی است که در آنها شخصیت های زن حضوری پررنگ دارند و پس از مدت ها با این آثار از حاشیه به متن آمده اند.
این روزها فیلمهایی روی پرده رفته که می توان در آنها حضور پررنگ بازیگران زن را دید، این حضور البته تنها برای ویترین و جذب مخاطب نیست زنها پس از مدتها با نقشهایی پررنگ روی پرده سینما با هم رقابت می کنند. نقش هایی که کفه درام را به نفع آنها سنگین می کند.
هدیه تهرانی پس از دوری چهار ساله از سینما با فیلم سینمایی "هفت دقیقه تا پائیز" به کارگردانی علیرضا امینی به سینما آمده است، فیلم فضایی واقع گرایانه دارد دارد و در این فضا حضور تهرانی در نقش زنی که در بحرانی ترین مقاطع زندگی اش قرار می گیرد جذاب است.
تهرانی در این فیلم سینمایی از نقش هایی که به اتکای آنها شناخته شده فاصله می گیرد و پرسونای قبلی را می شکند، او در "هفت دقیقه تا پائیز" زنی است از طبقه متوسط که درگیر بحرانهای خانوادگی است و تراژدی مرگ فرزند خردسالش او را در شرایطی خاص قرار می دهد، تهرانی در "هفت دقیقه تا پائیز" از پرسونای زن مقتدر و مدرن فاصله می گیرد ،اشک می ریزد، برای حفظ زندگی خواهرش التماس می کند و تصویری تازه از زن در کانون بحران می سازد.
در کنار تهرانی نقشی که هنگامه قاضیانی در فیلم سینمایی "بیداری رویاها" به کارگردانی محمدعلی باشه آهنگر بازی می کند، نقشی ویژه است. این چنین زنی را در سینمای ایران نداشته ایم، همسری که با بازگشت شوهرش که سالها گمان می کرده شهید شده در موقعیتی بحرانی قرار می گیرد.
رخشانه در "بیداری رویاها" تصویری تازه از زنانی است که در فضای مردانه جنگ معنا پیدا می کنند. قاضیانی در یک بازی درونی و بی اغراق تلاش کرده این شخصیت را به شکلی قابل باور اجرا کند و رنج و اندوه این زن را به تصویر بکشد. در فیلم سینمایی "چهل سالگی" به کارگردانی علیرضا رئیسیان شخصیت اصلی زنی است که در آستانه میانسالی با مردی مواجه می شود که سالهای جوانی به او تعلق خاطر داشته است.
لیلا حاتمی در "چهل سالگی" می بایست نقش زنی را بازی می کرده که در شرایطی بحرانی گرفتار ملال و اندوه زندگی مشترک شده و می کوشد از لابلای خاطره های گذشته واقعیت زندگی را کشف کند، شخصیتی که حاتمی در "چهل سالگی" ارائه می دهد اگرچه نقاط ضعف و قوت فراوانی دارد و چندان کامل نیست اما نمونه ای نادر و قابل توجه در سینمای ایران است. هر چند که کارگردان به خلوت زن نزدیک نشده است و از این فرصت طلایی گذشته است.
در سال های اخیر و تغییر ذائقه مدیران سینمایی و تهیه کنندگان و با رونق بازار کمدی های سخیف ،زنان بیشتر به حاشیه رانده شده بودند و موضوع های زنانه به دلیل محدودیت ها و ممیزی ها ،کمتر مورد توجه قرار گرفتند. بسیاری از بازیگران زن به مکمل هایی برای فروش بیشتر فیلمها تبدیل شده بودند، چهره هایی که مخاطب به خاطر آنها فقط بلیت بخرد و به سینما برود.
"هفت دقیقه تا پائیز"، "چهل سالگی" و "بیداری رویاها" قطعا به اندازه کمدی های پرفروش مخاطب نخواهد داشت، اما این زن ها در آینه سینمای ایران می توانند تصویری از نسل خود را نمایندگی کنند .


..............[/align]

سلام


[align=center]


نشست مطبوعاتی خانه سینما در ارتباط امنیت شغلی، مخالفت با اکران محدود سنتوری،حضور شهاب حسینی در دو فیلم عیاری و فرهادی ،ساخت هشت فیلم کوتاه توسط سینماگران ایرانی برای سازمان ملل و ... از اخبار مهم هفته اول تیرماه سینمای ایران بود.




نشست مطبوعاتی خانه سینما در ارتباط امنیت شغلی، مخالفت با اکران محدود سنتوری،حضور شهاب حسینی در دو فیلم عیاری و فرهادی ،ساخت هشت فیلم کوتاه توسط سینماگران ایرانی برای سازمان ملل و ... از اخبار مهم هفته اول تیرماه سینمای ایران بود.

به گزارش خبرنگار مهر، روشن شدن وضعیت نمایش "سنتوری"، نشست خانه سینما درباره امنیت شغلی، مشکلات طرح اذان تا اذان، مراسم درگذشت سیف الله داد و... از اخبار مهم هفته اول تیر ماه است.

▪ کامران شیردل، رخشان بنی اعتماد، تورج اصلانی، مهدی نادری، بایرام فضلی، مهناز محمدی و رخساره قائم مقامی برای سازمان ملل فیلم کوتاه می سازند. امسال این سینماگران ایرانی با موضوعاتی چون بهداشت مادران، پایداری محیط زیست،ایدز، برابری آموزشی، همیاریهای جمعی و... دست به ساخت فیلم های یک دقیقه ای زده اند.

این هشت فیلم کوتاه در یک بسته در ماه سپتامبر در نیویورک مقر سازمان ملل به نمایش در می آید و پس از آن نیز در شبکه های مختلف جهان پخش خواهد شد. این فیلم ها هم اکنون در مراحل ساخت قرار دارند. البته کامران شیردل دو فیلم در این گروه را آماده می کند.

▪ شهاب حسینی قرار است در دو فیلم "خانه پدری" به کارگردانی کیانوش عیاری و جدایی "نادر از سیمین" به کارگردانی اصغر فرهادی به ایفای نقش بپردازد. او هم اکنون مشغول بازی در" روایت" نیکی کریمی است

▪ کمپین گردهمایی اعضای جامع اصناف سینمایی برای امنیت شغلی و رفاه اجتماعی ۱۸ مرداد ماه برگزار می شود. این خبری بود که امین تارخ سخنگوی خانه سینما در نشست مطبوعاتی اعلام کرد. وی در ادامه عنوان کرد، در شرایط فعلی ما دچار کسری بودجه هستیم و حتی پرداخت حقوق کارمندان نیز عملی نیست.

تارخ در ادامه تاکید کرد، برای بودجه خانه سینما حدود ۳۱۰ میلیون تومان از سال گذشته از معاونت سینمایی طلب داریم. امسال نیز طبق بودجه تعیین شده حدود ۸۰۰ میلیون باید پرداخت شود که فقط ۱۰۰ میلیون آن واریز شده است. در همین راستا با توجه به شرایط موجود، خانه سینما از تمامی صنوف دعوت کرده تا بر اساس توان خود کمک کنند.

▪ خبر صدور مجوز "سنتوری" داریوش مهرجویی برای ارائه در شبکه نمایش خانگی بعداز مدتها اعلام شد. البته پس از آن نیز خبر نمایش این فیلم به صورت تک سانس در سینماهای آزادی و پردیس ملت منتشر شد که البته محقق نشد . اما گویا این خبر دوم که باعث تعجب کارگردان نیز شده بود بعداز مدتی توسط اداره نظارت و ارزشیابی ارشاد تکذیب شد. علاقمندان به سینمای مهرجویی ،این بار می توانند به صورت قانونی از شبکه نمایش خانگی تهیه کنند.

▪ نورالیدن زرین کلک ۱۶ مرداد ماه برای حضور در دوسالانه انیمیشن هیروشیما و مراسم پنجاهمین سالگرد آسیفای جهانی به ژاپن سفر می کند. وی در این ارتباط عنوان کرده، در این سفر، سهم کشور ایران را ادا می کنیم که در قالب نمایش فیلم و سخنرانی انجام می شود.

▪ فیلم "روایت" به کارگردانی نیکی کریمی کلید خورد. این فیلم مانند ساخته های قبلی این فیلمساز، اثری اجتماعی است که نیکی کریمی نگارش فیلمنامه آن را برعهده داشته است. در این فیلم زوج مستندسازی درگیر مشکلات سوژه فیلم خود می شوند و تا پایان راه او را همراهی می کنند. در این فیلم شهاب حسینی، اشکان خطیبی، هستی مهدی فر و ...بازی می کنند.

▪ خسرو سینایی مستند سینمایی "بازار ایرانی" را می سازد. هدف از تولید این فیلم، به تصویرکشیدن نقش و جایگاه بازار به عنوان نمونه شاخصی از میراث ارزشمند تمدن ایرانی- اسلامی و یک نهاد فعال، مقتدر و تأثیرگذار فرهنگی، اجتماعی و اقتصادی از گذشته های دور تا دوره معاصر است. این فیلمساز سینمای ایران مدتی است که در سینمای بلند داستانی فعالیت نمی کند.

▪ سجادپور با نمایش فیلم های خاطره انگیز سه دهه سینمای ایران در طرح "اذان تا اذان" مخالفت کرد. وی در این ارتباط به خبرنگار مهر گفت، هنوز درباره اکران فیلمهای قدیمی و خاطره انگیز در شبهای ماه رمضان و در قالب طرح "اذان تا اذان" تصمیم نگرفته ایم. فکر می کنم با توجه به کمبود سالن و ظرفیت نمایشی محدودی که سینمای ایران دارد نمایش فیلمهای قدیمی اجحاف به فیلمهای جدید و در نوبت اکران است.

وی در این ارتباط خاطر نشان می کند، هنوز در شورای اکران در حال گفتگو و بحث درباره اجرای این طرح هستیم و نظر نهایی را به زودی اعمال می کنیم. اما شاید منصفانه تر باشد از این ظرفیت که به وجود می آید به نفع فیلمهای جدید استفاده کنیم، اختصاص سالنی از مجموعه های چند سالنه به نمایش فیلمهای خاطره انگیز کم کردن ظرفیت نمایشی برای فیلمهای تازه است.

▪ اولین سالگرد درگذشت سیف الله داد برگزار شد. این مراسم هفتم مرداد ماه با حضور بهمن فرمان آرا، ابوالحسن داودی، منوچهر محمدی، علیرضا رئیسیان، سید محمد بهشتی، عزیزالله حمیدنژاد، علیرضا شجاع نوری، عبدالله اسفندیاری، محمدحسین حقیقی، دکتر خسرونشان رئیس سابق اداره کل تئاتر وزارت فرهنگ و ارشاد اسلامی، حبیب الهیاری، رضا رستگار، محمدعلی حسین نژاد، دکتر سیدصفدر حسینی وزیر اقتصاد دولت خاتمی، ایرج تقی پور، سید ضیا هاشمی، محمدحسین فرح بخش ،علی روئین تن، سیداحمد میرعلایی و محمدرضا جعفری جلوه و.. برگزار شد.

▪ ۵۲ فیلم به چهاردهمین جشن سینمای ایران راه یافتند. هیئت انتخاب مرکب از محمدرضا مقدسیان، مهرداد زاهدیان، سیدحسین حقگو، محمد رسول اف، امید روحانی، حمید دهقانپور و خانم دیکرانوحی هواکیمیان است که پس از بررسی ۵۸۰ اثر متقاضی بخش مسابقه سینمای مستند جشن سینمای ایران را اعلام کردند.


...........

[/align]

سلام


فاصله بی فاصله
نگاهی به سریال «فاصله ها»


[align=center]


سریال فاصله ها سومین سریال «حسین سهیلی زاده» در دسته سریال های هر شبه است. درنگاه اول می توان گفت که فاصله ها در رتبه بندی و ارزیابی نسبت به سریال های تلویزیونی رسانه های رقیب نمره مناسبی نمی گیرد.

درباره ساختار سریال باید به سراغ دکوپاژ رفت نکته ای که اغلب در سریال های روتین به دلیل کمبود وقت مورد توجه قرار نمی گیرد و در فاصله ها بیش از دو سریال قبلی این کارگردان به فراموشی سپرده شده است. اینکه فیلمنامه کارگردان را مجاب کرده یا احیانا کارگردان فیلمنامه را (!) حتی کمی قابل اغماض است چون در اینگونه سریال ها معمولا تا اواسط یا پایان تصویربرداری سریال، نویسنده مشغول نوشتن است. متاسفانه آنچه در سریال های روتین بیشتر از جلب مخاطب مورد توجه است، تربیت مخاطب و تغییر ذایقه او به هر شکل ممکن است که به تبع آن خواسته یا ناخواسته مخاطب را نیز در گیر خودش می کند.

همین فضاست که به شکل زنجیر وار نیز باعث می شود که کارگردانان و بازیگران و حتی تهیه کنندگان، تلویزیون را مامنی برای کسب تجربه بدانند و پروسه تهیه و تولید را بی خیال شوند. حاصل این پروسه نصفه و نیمه و ناقص سریال هایی است که در پروسه تولید با عوامل پشت صحنه یکسان ممکن است جواب داده باشد ولی حالا جواب بر عکس می دهد. در هر حال هر کدام از این عوامل باشد مورد قبول است به شرطی که حاصل کار فاصله زیادی با تخیل داشته باشد درعین حال بی توجهی به تخیل نیز در آن به چشم نخورد نه اینکه مخاطب خود را در فضای تخیلی و بی اساس سریال مسخ شده ببیند.

درست است که پایه و اساس هر فیلمنامه ای وابسته به قوه تخیل نویسنده وکارگردان است اما اگر از اندازه خودش خارج شود درست مثل این است که شما وارد تاریکی مطلقی شده اید و نشانه ای از روشنایی وجود نداشته باشد. اینجاست که ممکن است حدس و گمان هایی به سراغ شما بیایند مانند این که سریال براساس یک طرح کوتاه شکل گرفته است و یا اینکه هیچ تلاشی برای هر چه بهتر کردن دیالوگ های سنجیده از جانب نویسنده صورت نگرفته است.

اگر حرکت دوربین فاصله ها را دنبال کنید پی به عدم دکوپاژ و پی رنگ فیلمنامه ای کمرنگ خواهید برد و تاثیر بی چون و چرای این کمبودها را در بازیگران نیز خواهید دید. بسیار است تلاش هایی از این قبیل که بازیگرهای شناخته شده ای چون «دانیال حکیمی» بتوانند مثل همیشه با بازی درونی، دلنشین و همینطور صدای موزون مخاطب را درگیر کنند و باعث نجات سریال شوند که متاسفانه بازی خوب حکیمی هم با همه تلاش هایش در این کار بی جواب مانده است.

از قسمت های اولیه سریال ما تنها میز منشی بیتا خانم را می بینیم و همینطورخانه سعید را. نمی دانم چرا تصویر بردار اصرار داشته نهایت استفاده را از کادرهای بسته درسکانس ها و پلان های این سریال داشته باشد! البته با پیش رفتن سریال این اتفاق کمرنگ تر می شود به شکلی که بعد از آزادی فرهاد با بازی حسن جوهر چی نمود بیشتری پیدا می کند. یعنی ما چند سکانس از پله های آپارتمان و حیاط خانه محسن کریمی و نماهایی از پارک را هم می بینیم... از ابتدای سریال حتی بدون اینکه ما از اختلاف سعید و پدرش با خبر باشیم آنها همدیگر را متهم می کنند. از پیش متهم کردن سعید و پدرش برای اینکه مخاطب زودتر درگیر فضای سریال شود و ماجرا دستش بیاید یکی از ترفندهای نخ نمای سریال های روتین است که اگر بسیار رو باشد باعث می شود فکر کنیم که نکند بعضی سکانس ها به اصطلاح زیرسبیلی رد شده اند.

درباره شخصیت های حاج عمو و همینطور مرضیه و فرهاد جز این که آنها هم درگیر این فضای افراطی بی پایه و اساس شدند. عمو و مرضیه به ترتیب هیچ کاری جز نصیحت و احیانا خبرچینی در هر قسمت از سریال ندارند. مرضیه جز اینکه همیشه پشت در خانه محسن لانه دارد کار دیگری از دستش بر نمی آید و اگر دقت کنید وقتی محسن و سعید به شکل عادی هم حرف می زنند مرضیه شاکی می شود که چه خبره خونه را رو سرتون گذاشتید! وحسن جوهرچی سعی کرده از نقش آدم های مثبت کناره گیری کند و این چرخش خوبی است اما در جدال مبهمی که نویسنده و کارگردان برای او تدارک دیدند جواب نمی دهد.

ساسان شیوه بیان مناسبی ندارد و بیتا هم شاخصه خاصی به کارنامه بازیگری خود نمی افزاید. در کل شخصیت ها یا منفی منفی هستند یا مثبت مثبت.فاصله ها به واقع حرف تازه ای برای گفتن ندارد. خلاصه اینکه تلاش نویسنده و کارگردان و عوامل قابل تقدیر است اما استفاده از شیوه های دستمالی شده رسانه های دیگر برای رسیدن به موفقیت، جواب نخواهد داد.



لینک تصاویر :

[برای مشاهده لینک ها شما باید عضو سایت باشید برای عضویت در سایت بر روی اینجا کلیک بکنید] | [برای مشاهده لینک ها شما باید عضو سایت باشید برای عضویت در سایت بر روی اینجا کلیک بکنید] | [برای مشاهده لینک ها شما باید عضو سایت باشید برای عضویت در سایت بر روی اینجا کلیک بکنید] | [برای مشاهده لینک ها شما باید عضو سایت باشید برای عضویت در سایت بر روی اینجا کلیک بکنید] | [برای مشاهده لینک ها شما باید عضو سایت باشید برای عضویت در سایت بر روی اینجا کلیک بکنید] | [برای مشاهده لینک ها شما باید عضو سایت باشید برای عضویت در سایت بر روی اینجا کلیک بکنید] | [برای مشاهده لینک ها شما باید عضو سایت باشید برای عضویت در سایت بر روی اینجا کلیک بکنید] | [برای مشاهده لینک ها شما باید عضو سایت باشید برای عضویت در سایت بر روی اینجا کلیک بکنید] | [برای مشاهده لینک ها شما باید عضو سایت باشید برای عضویت در سایت بر روی اینجا کلیک بکنید] | [برای مشاهده لینک ها شما باید عضو سایت باشید برای عضویت در سایت بر روی اینجا کلیک بکنید][/align]

سلام


سینمای مبتذل و هجوم دامادها به ذائقه تماشاگر


[align=center] [/align]


در دوران فیلمفارسی کافی بود یک فیلم با اقبال عامه مواجه شود آن وقت خیلی زود نسخه های بدلی همین نمونه تکثیر می شد و این کلیشه آنقدر نخ نما می شد که حتی حال همان تماشاگر عامی را نیز به هم می زد. «گنج قارون» مثال خوبی در این ماجراست. بعد از موفقیت فیلم یاسمی در سال ۴۴ ده ها فیلم با همین مضمون و عناصر ساخته شد، فیلم هایی مانند گنج و رنج، پسران قارون، عشق قارون، هارون و قارون و...
حالا بعد از گذشت ۳ دهه از انقلاب بازگشت این نوع تفکر و رویکرد را در سینمای ایران ـ که در این سال ها در اوج موفقیت محافل جهانی بوده ـ می توان شناسایی کرد.
نگاهی به فهرست فیلم های روی پرده یا ویترین محصولات شبکه خانگی این دو سه ساله بخوبی نشان می دهد که در حال بازگشت به همان نوع تفکر و رویکرد سینمای فیلمفارسی هستیم. این روزها پرده سینما و نمایش خانگی پر شده از فیلم هایی که با بهره گیری از مجموعه عناصر عامه پسند هدفی جز سودجویی ندارند و می کوشند به هر طریق تماشاگر افسرده را بخندانند. اخلاق، ادب و اصول برای سازندگان این آثار اساسا یا اهمیت ندارد یا در اولویت اول نیست. برای همین هم هست که بازیگران امتحان پس داده (البته در جذب تماشاگر نه کیفیت بازی) مثل احمد پورمخبر و علی صادقی و مجید صالحی و بهنوش بختیاری و... همچنین عناصر مشخص عامه پسند در آنها تکرار می شود.
زمانی بود که عنوان «عروس» یکی از عناصر بفروش برشمرده می شد، عنصری که حتی در سینمای بعد از انقلاب هم گیشه داشت. در سینمای آن سال ها ۱۲ فیلم با عنوان های عروس تهران، عروس دجله و دریا و... تولید شدند و در این سال ها شاخه گلی برای عروس، عروس خوش قدم و کاغذی و فراری و... که تعدادشان به ? می رسد. ظاهرا دیگر نام عروس توجهی برنمی انگیزد و به همین دلیل دوستان این وادی واژه جدیدی به عناوین سینمای بساز و بفروش اضافه کرده اند که همانا داماد است. کافی است به نام برخی از فیلم های امسال و پارسال نگاه کنید آن وقت متوجه می شوید که این ادعا چندان هم بیراه نیست چون دامادی به نام صفر در قفسه های سوپرمارکت ها، داماد خجالتی در فهرست انتظار اکران، داماد خوش قدم در ویترین فروشگاه ها و داماد اجباری در راه تولید قرار دارند. با این حساب باید به انتظار فیلم های مورد پسند عامه مثل دوماد سرخونه، داماد و مادرزن، داماد فراری، داماد فرنگی و... باشیم.

سلام

درختان سفید



[align=center]




آخرین اخبار از یازدهمین جشن سینمای ایران.




کار داوری فیلم های متقاضی شرکت در یازدهمین جشن سینمای ایران در حالی جمعه شب به پایان رسید که برنامه ریزی ها و امور اجرایی مربوط به برگزاری مراسم اصلی این دوره جشن از چند روز قبل آغاز شده است. مدیران امسال جشن سینما از برنامه های متنوع برای مراسم امسال خبر و نوید برگزاری یک مراسم متفاوت را نسبت به سال های گذشته می دهند.

جمعه شب با نمایش فیلم «فرش ایرانی» ساخته ۱۵ کارگردان شناخته شده کشور به طور رسمی برنامه نمایش فیلم ها برای داوران پایان یافت و البته به همین مناسبت برنامه یی نمادین هم در حضور داوران برگزار شد.

در این برنامه پرویز پرستویی دبیر امسال جشن به همراه دو نوازنده آذربایجانی، دو قطعه آذری آواز خواند و البته از داوران منتخب صنوف نیز برای همراهی چند روزه تشکر کرد. امروز مراسم جشن مستندسازان در فرهنگسرای ارسباران (هنر) برگزار می شود که طی آن برگزیدگان این بخش معرفی می شوند. دیروز کاندیداهای این بخش اعلام شدند که در میان آنها برای رشته بهترین فیلم مستند بلند نام فیلم های تهران انار ندارد (مسعود بخشی)، لیلی کجاست؟ (محمد شیروانی) و سرزمین گمشده (وحید موسائیان) به چشم می خورد.

مسعود بخشی، وحید موسائیان و محمد شیروانی برای همین فیلم ها نامزد بهترین کارگردان مستند بلند هستند و در بخش بهترین فیلم مستند کوتاه هم «حیات وحش ایران»، «طعم خورشید»، «روزهای بی تقویم»، «فرشتگان آلوده صورت»، «ترانه اندوهگین کوهستان» و «ایران در اعلان» برای دریافت جایزه نامزد شده اند.

در برنامه امشب ۲ تندیس دیگر علاوه بر جوایز فوق در بخش های بهترین پژوهش مستند و بهترین کارگردانی فیلم مستند کوتاه اهدا می شود. دیروز همزمان با اعلام نامزدهای بخش مستند دو تن از اعضای هیات انتخاب این بخش در نامه یی به دبیر جشن امسال خواستار کناره گیری فیلم های خود از داوری این بخش شدند. محمدرسول اف کارگردان مستند «باد دبور» و فرهاد ورهرام سازنده مستند «گذر شهر بر آب» سینماگران متقاضی خروج از جشن بودند که درخواست شان در فاصله یک روز به برگزاری مراسم مستند با موافقت دبیر جشن روبه رو شد.

اما دیروز به شکل رسمی پوستر یازدهمین جشن سینمای ایران که توسط عباس کیارستمی طراحی شده است، منتشر شد که ظاهراً کیارستمی به درخواست مدیران جشن امسال آن را بر مبنای یکی از عکس های مجموعه معروف «برف» خود طراحی کرده است.

در همین حال برنامه ریزی برای طراحی و اجرای برنامه اصلی جشن سینمای امسال که عصر روز سه شنبه ۲۰ شهریور به مدیریت منوچهر شاهسواری در فضای باز مجموعه سعدآباد برگزار می شود ادامه دارد و به گفته یک منبع مطلع برنامه های متفاوتی برای این مراسم پیش بینی شده است. مراسم امسال قرار است مهمانان بیشتری نسبت به دوره های قبل داشته باشد و به همین منظور فعالیت ها برای استقرار و هماهنگی حضور این تعداد مهمان آغاز شده است.

کارگردانی تعدادی از کلیپ های مراسم امسال را سامان مقدم برعهده دارد که هم اکنون در حال آماده سازی آنها است. ضمن اینکه مجید برزگر نیز کار ساخت تعدادی دیگر از کلیپ ها و وله های تصویری یازدهمین جشن خانه سینمای ایران را بر عهده دارد.

هنوز مجری و سایر برنامه های مراسم امسال به شکل قطعی مشخص نشده و علاوه بر این، زمان دقیق شروع مجموعه برنامه های معروف به «عصرها»ی جشن سینما نیز اعلام نشده است. کلیت سینمای ایران در یکی از حساس ترین دوره های حیات این هنر در چنین شرایطی چشم انتظار برگزاری مراسم امسال جشن سینمای ایران است.


.................................................. .[/align]

سلام


نگاهی به مجموعه تلویزیونی «دفترخانه شماره۱۳»

[align=center]


کارکرد رسانه های گروهی به عنوان یکی از ارکان هدایت جامعه و افکار عمومی از چند منظر قابل واکاوی است؛ به طور مختصر می توان به دورویکرد اصلی آن یعنی سرگرمی و آموزش اشاره کرد.
این دو فاکتور می بایست همزمان و همراه هم باشند و وقتی یکی بر دیگری چیره شود، کارکرد اصلی رسانه تغییر ماهیت می دهد. و این می تواند آغازی بر هویت زدایی رسانه در درازمدت باشد. چون رسانه پویایی و طراوت خود را از دست می دهد.
مجموعه «دفترخانه شماره ۱۳» در حالی از شبکه اول سیما پخش می شود که نتوانسته این موازنه را برقرار کند.
کارگردان این سریال سعی دارد آموزش را در دل درام جای دهد که به دلیل غلبه جنبه آموزشی به درام پردازی، ناقص مانده است. قبل از اینکه بخواهم به شرح برخی از عناصر شکل دهنده اثر بپردازم، این موضوع را مطرح می کنم؛ آیا بهتر نیست که کارگردان و یا تهیه کننده و نویسنده قبل از تعیین ساختار یک اثر هنری و دراماتیک کمی اندیشه کند که آیا قالب درام ظرفیت پذیرش موضوع، آن هم با این سبک و سیاق را دارد یا نه و اساساً کارگردان چنین توانایی در خود می بیند. بواقع کارگردان چگونه با خود فکر کرده که می تواند در یک آیتم حداکثر ۴۵دقیقه ای موضوع پیچیده طلاق را واکاوی کند. البته این سریال برای خالی نبودن عریضه گاهی ناپرهیزی می کند و مراسم عقد نیز نشان می دهد. اغلب قسمت های این سریال تبدیل به تلاش آموزش حقوق شهروندی شده و این قدر مستقیم گویی صورت می گیرد که فلسفه رسانه های گروهی فراموش می شود.
این سریال به برخی از علل طلاق مثل رفیق بازی، دروغ گویی، مسائل مالی، خیانت و خساست اشاره دارد. اما آیا واقعا علت رشد روز افزون طلاق در جامعه این ها هستند یا اینکه مجموع عوامل فردی، خانوادگی و اجتماعی باعث طلاق می شود؟ در پدیدار شناسی طلاق می توان گفت جزئی از کل است و کارگردان به این موضوع توجه کافی ندارد. این سریال به دلیل فضای خاص داستانی از مولفه های محدودی استفاده می کند که اولی شخصیت پردازی است، دوم دیالکتیک و گفتگوها هستند و عنصر بعدی فضا و جو حاکم برسریال است. از شاخص های دیگر نشانه شناختی آن موسیقی درام و نمادهای سریال است. محمد عمرانی نقش حاج آقا شفیع را به عهده دارد که وی پیش از آنکه یک سردفتر را عهده دار باشد یک مشاور قبل از ازدواج یا مشاوره قبل از طلاق است.
دومین کاراکتر، منشی دفترخانه است که بازیگر نقش آن تغییر کرده و البته او به ضدنقش خود تبدیل شده و بیشتر نقش تزئینی یافته است. سومین نقش، آبدارچی است که معلوم نیست فلسفه لهجه دار بودن او چیست؟ مخصوصاً اینکه در اغلب آثار دراماتیک آبدارچی لهجه دارد. او هراز گاهی مسائلی را مطرح می کند که قصه های فرعی محسوب می شود. فضای این سریال بیشتر شبیه تله تئاتر است و اساساً تفکیک نمایش و سریال تک لوکیشنی باتله تئاتر مشکل است و نمی توان مرز مشخصی برای آن تعیین کرد و فقط می توان از نوع صدابرداری و موضوع سریال آنها را از هم تفکیک نمود. همان طور که اشاره شد لوکیشن به عنوان یکی از اساسی ترین عناصر فیلم سازی می تواند در تأثیرگذاری و باورپذیری آن نقش مهمی را ایفا کند.
اهمیت این عنصر به قدری است که نوع قصه و پردازش آن و چگونگی درک مخاطب از این فرآیند تماماً منوط به نوع و کارکرد لوکیشن است. چون روایت و قصه و تعلیق و باورپذیری بدون درنظر گرفتن فضا و مکان بی معنی است. آثاری مثل: توی گوش سالمم زمزمه کن، نیم کت، مسافرخانه سعادت، پرانترباز؛ دقیقا همین ساختار را دارند و در این ژانر قرار می گیرند و دارای محدودیت های خاصی هستند که مهمترین آن نداشتن ظرفیت پذیرش هر موضوعی است و این بیشتر به ماهیت موضوع مرتبط است تا مهارت کارگردان. این سریال طی مدت پخش به دو شکل تغییر پیدا کرد. یکی تبدیل درام به مستند طلاق است و دوم تبدیل شدن درام به اخبار شبانگاهی. به گونه ای که تمام موضوعات توسط بازیگران به سرعت گفته می شود که ریتم آن، بخش خبری را تداعی می کند.موضوع بعدی نشانه شناسی سریال است که لوکیشن و اتاق سردفتر شبیه محکمه است. در تیتراژ پایانی نیز این موضوع تداعی می شود که ازدواج و طلاق دوروی یک سکه هستند که با فلسفه وجودی سریال در تضاد کامل است.


[/align]

سلام

موضوع : سينما



[align=center] [/align]


بازهم از خود بيگانگي سينماي شبه روشنفکري




يکي از معضلات امروز سينماي ايران ، توسل به موضوعات بارها تکرار شده و ترس از ورود به عرصه هاي کمتر به تصوير کشيده شده است. اين دردي است که «هفت دقيقه به پاييز» هم به آن مبتلاست. عليرضا اميني ، از نظر موضوع و محتوا درست پيرو رسول صدر عاملي در فيلم «ديشب بابا تو ديدم آيدا» و اصغر فرهادي در فيلم هاي «چهارشنبه سوري» و «درباره الي» حرکت کرده است؛ بحران در خانواده هاي طبقه جديد تهران نشين (تازه به دوران رسيده ها) و ايجاد تراژدي بر مدار خيانت همسران به يکديگر.
«هفت دقيقه تا پاييز» تصويري نه چندان واقعي از جامعه امروز ايران ارائه مي دهد . آنچه در اين فيلم از شهر تهران و مردم آن به تصوير کشيده شده اين است که زن و شوهرها از بام تا شام در حال خيانت به يکديگر هستند! آيا فيلمسازان جامعه ما نبايد نسبت به واقعيت ها متعهد باشند؟ همين قدر کافي است که بدانيم در اين فيلم حتي يک خانواده سالم و بدون مشکل ديده نمي شود. برخلاف نظر فيلم ، حتي در بين طبقه تازه به دوران رسيده نيز همه خانواده ها دچار چنين وضعيتي نيستند.
گسترش بي اعتمادي در ميان خانواده ها ، از جمله اثرات فيلم هايي نظير اين است؛ فيلم هايي که خيانت زوجين را به عنوان يک مسئله همه گير و تعميم يافته در کل جامعه معرفي مي کنند.
سينماي ايران دچار از خود بيگانگي است و اکثر فيلم هايي هم که در اين عرصه تجلي مي آبند ، در واقع به بازتوليد اين از خود بيگانگي مي انجامند. «هفت دقيقه تا پاييز» در زمره فيلم هاي به اصطلاح روشنفکري سينماي ما قرار مي گيرد ؛ فيلم هايي که تصويري سياه از جامعه ايران و نمايي بي پناه و تک افتاده از مردم اين جامعه نشان مي دهد. اين گونه اثار توان تاثيرگذاري عميق بر عموم مردم را ندارند و مخاطب خاصي را تحت تاثير قرار مي دهند که توان درک فضا و کاراکترهاي فيلم را دارند.
بزرگترين عامل اين گسست فرهنگي ، درکنار قرار دادن فرهنگ مذهبي و سنتي جامعه ايران است. در فيلم هفت دقيقه ... هم نه تنها فرهنگ ايراني جايگاه مناسبي ندارد بلکه در چند ديالوگ نيز اين گونه به مخاطب القا مي شود که اين فرهنگ سنتي رايج در کشور است که عامل همه بدبختي ها است. از جمله انجا که ميترا با مخالفت شوهرش براي سفر شغلي به شمال براي فيلمبرداري از جشن عروسي مواجه مي شود و دليل مي آورد که چندي ديگر محرم و صفر آغاز مي شود و باعث سرد شدن بازار کار او مي شود (نقل به مضمون) .
نکته قابل تامل اين است که خانواده اي هم که از او خواسته اند تا از جشن آنها فيلمبرداري شود ، داراي ظاهري مذهبي و در عين حال ثروتمند هستند. شايد اين نماد ها تنها براي زمينه سازي دراماتيک فيلم طراحي شده اند ، اما آنچه به ذهن مخاطب تزريق مي شود ، نگاهي منفي به فرهنگ ايراني است. هفت دقيقه... هم نمونه اي ديگر از سينماي از خود بيگانه شبه روشنفکري ايران است ؛ سينمايي عقيم و سرد و خشن.

سلام


کمدی های قدیم، یادش بخیر
شبکه تهران برنامه ای دارد به نام «طنز پنج» که گزیده ای از سریال های کمدی چند سال پیش را نشان می دهد.


[align=center] [/align]


شبکه تهران برنامه ای دارد به نام «طنز پنج» که گزیده ای از سریال های کمدی چند سال پیش را نشان می دهد. این برنامه به خاطر محتوای بامزه و نشاط آور و خاطره انگیزش مشتریان پر و پا قرصی دارد.

می توانی پای تلویزیون بنشینی و از کارهای شیرین یک سری شخصیت های کاریکاتور گونه لذت ببری. تماشای این برنامه از جنبه های دیگر نیز می تواند لذت بخش باشد. با دیدن سریال های قدیمی ناخودآگاه یاد آن دوران می افتی و خاطراتی برایت زنده می شود که هیچ ربطی به فیلم و سریال در حال پخش ندارد. می توانی به چهره آدم ها دقیق شوی و ببینی موهای سیاه رنگ بازیگران جوان دیروز چطور در گذر زمان رنگ باخته است.

اما اگر بخواهیم از منظر یک روزنامه نگار به این کارها نگاه کنیم، چیزهای بیشتری دستگیرمان می شود. اولین سوالی که پیش می آید این است: چرا در این روزها خاطره خوش کمدی موفقی چون پاورچین دیگر تکرار نمی شود؟ البته سوال کلی تر می تواند این باشد: چرا حجم سریال های کمدی تلویزیون به لحاظ کمی کاهش پیدا کرده و کارگردان ها تمایلی به وارد شدن به این گونه از خود نشان نمی دهند؟

اثبات این ادعا کار سختی نیست. کافی است به سریال های شبانه ای که در تابستان امسال روی آنتن می رود نگاه کنید و فضای کلی آنها را با کارهای چند سال پیش در مدت زمان مشابه مقایسه کنید. در این سریال ها نه تنها تهیه کننده ها به سمت حوزه کمدی نرفته اند؛ بلکه در همان کارهای عاطفی و ملودرامشان هم اصل را بر تلخ کردن هر چه بیشتر سریال قرار داده اند نه شادساختن و آرام کردن مخاطب.

همچنین در ترکیب سریال های ماه رمضان امسال فقط یک سریال با لحن کمیک دیده می شود. یعنی سریال «از پذیرفتن خانواده معذوریم».

نکته بعدی این است که همان اندک سریال های کمدی پخش شده نیز چه از جهت اصول هنری و زیبایی شناسی و چه از جهت ارتباط با مخاطب به توفیق چندانی دست پیدا نکرده اند.

در چند قسمت از برنامه «طنز پنج» سریال موفق «پاورچین» به نمایش در آمد. اگر یادتان باشد داستان آن قسمتی بود که شادی (سحر ولدبیگی) و یاسمن( سحر زکریا) و... می خواستند برای چند شب به سفر بروند. فرهاد (مهران مدیری) و داوود (جواد رضویان) و بقیه دوستانش هم به خاطر تجربه چند روز زندگی مجردی از خوشحالی در پوست خودشان نمی گنجیدند و لحظه شماری می کردند که هر چه زودتر همسرانشان خانه را ترک کنند.

با محوریت این ایده ساده و یک خطی، موقعیت داستانی چند قسمت از سریال پاورچین شکل می گیرد. آدم های دست و پا چلفتی سریال در دوران کوتاه مجردی شان، ذات واقعی شان را نشان می دهند و با حواس پرتی کارهایی می کنند که قهقهه مخاطب را در پی دارد.

اتفاقا رمز موفقیت مهران مدیری در این بود که می توانست با ساده ترین تمهیدات، بیننده اش را بخنداند. به عنوان مثال آن سکانس هایی را به یاد آورید که آدم های دور میز به سمت هم نخود پرتاب می کردند. یا آن سکانسی که سپهر (سیامک انصاری) شیر خشک را بدون مخلوط کردن با آب به نوزاد می خوراند.

بد نیست که کارگردان های کمدی های امروزی نگاه دوباره ای به این سریال های قدیمی بیندازند. آن وقت می فهمند که برای خنداندن بیننده راه های دیگری غیر از «توی حوض انداختن» و «پشت پا زدن» هم وجود دارد. پاورچین یک الگوی موفق برای کارهای طنز تلویزیونی است. خود مهران مدیری نیز بارها بر این نکته تاکید کرده و گفته: پاورچین در تاریخ طنز ما یک استثناست و به نظرم هرگز نمی شود دوباره شبیه اش را ساخت.

اگر پاورچین را یک نقطه اوج در نظر بگیریم، باید بگوییم طنز های شبانه پس از پاورچین بندرت توانستند به این نقطه اوج نزدیک بشوند. در پاورچین تمام عناصر خوب در کنار هم قرار گرفته بودند و ترکیبشان محصول دوست داشتنی شده بود.

متن ها به صورت گروهی نوشته می شدند و پیمان قاسم خانی نیز در مقام سرپرستی نویسندگان نقش مهمی در یکدست کردن متن ها داشت.

جواد رضویان، شقایق دهقان، سحر ولدبیگی، سیامک انصاری، محمدرضا هدایتی و سحر زکریا همگی بازی های جذابی را ارائه دادند و از همه مهم تر این که مهران مدیری این سریال را با عشق و علاقه و از سر فرصت ساخته بود.

بعد از پاورچین موج کارهای کمدی ۹۰ شبی به راه افتاد که خیلی هایشان دچار شتابزدگی در مرحله تولید شدند.

نقطه قوت پاورچین این بود که روایت دلنشینش با لوکیشن ساده آپارتمانی اش تناسب داشت. در حالی که کمدی های کنونی آن قدر دچار پیچیدگی در قصه گویی و اجرا می شوند که مخاطب در ارتباط سریال دچار مشکل می شود. گاهی وقت ها دلمان تنگ می شود برای همان جنگ شبانه «ببخشید شما» که مهران مدیری رک و صریح از یک کفاش می پرسید: شما دخترتان را به مردی از هم صنفان خودتان می دهید یا نه؟

به جز پاورچین کمدی های دیگری هم هستند که دیدن دوباره شان می تواند خاطره انگیز باشد. کمربند ها را ببندیم و بدون شرح (مهدی مظلومی) در زمان خودشان توانستند جریان ساز باشند. البته برخی ها معتقدند هر چیزی که بدل به خاطره شود پس از سال ها ارزشی دوچندان پیدا می کند و دوست داشتنی می شود. یعنی آن چیزهایی که ما از آنها خاطرات شیرینی داریم، آن قدرها هم که فکر می کنیم خوب نبوده اند. به قول صائب: هر چه رفت از عمر یاد آن به نیکی می کنند، چهره امروز در آیینه فردا خوش است.

همه اینها قبول. اما باید بپذیریم که به نسبت کارهای قدیمی در ژانر کمدی چه در سینما و چه در تلویزیون دچار پسرفت شده ایم.

سلام
در توالی برزخ و زمین

[align=center]


مقوله مرگ و عالم بعد از مرگ موضوع کلیشه ای است که سالها دستمایه فیلم های زیادی در عالم سینما بوده است با توجه به اینکه به طور کل انسان فطرتا نسبت به مقوله ای که ذهنیتی ندارد همیشه کنجکاو است و تشنه داشتن اطلاعات و تصاویر ذهنی، این جستجو در مورد زندگی بعد از مرگ همیشه وجود داشته است. در سینما و تلویزیون ایران نیز میتوان آثار قابل توجه ای را نام برد که از این موضوع استفاده کرده اند. مانند "روز فرشته" (بهروز افخمی).
نام علی عطشانی در حالی به عنوان کارگردان بر تیتراژ فیلم نقش بسته است که فیلم قبلی او "پوست موز" (که بدون اکران وارد شبکه خانگی شد) نیز نگاهی به مقوله مرگ و جهان برزخ داشت.
با دیدن فیلم به راحتی میتوان فهمید "دموکراسی تو روز روشن" بیشتر از آنکه فیلم کارگردان باشد، فیلم تهیه کننده است. نقش آقای زم به عنوان یه روحانی در بازنویسی فیلم نامه و تاثیر او به عنوان تهیه کننده به راحتی بیان کننده این دیدگاه است که به غیر از شخص ایشان کسی قادر به پرداختن به موضوع حساس مقوله مرگ یک سردار جنگ و مواجه او با دنیای پس از مرگ نخواهد بود.
فیلم با تیتراژ ابتدایی غافلگیر کننده و به شدت جذاب که مهر باطلی بر تمام عنوان بندی ها دم دستی فیلم های ایرانی زده است و با موضوع جالب و نگاه غیر کلیشه ای به جهان برزخ از جمله فرشته مرگ بیننده را جذب میکند.
شاید حضور محمد رضا گلزار که با حاشیه های فراوان در این نقش بازی کرد و دستمزد گزاف در ابتدا قابل قبول نباشد اما نکته ای که در پایان فیلم در ذهن می ماند جذابیت و دلنشین بودن فرشته مرگ بر خلاف همه تصاویر ذهنی کلیشه شده و بعضا دلهره آوری است که بیننده در ذهن دارد. محمدرضا گلزار با آن قیافه ماتریکسی اش به شدت در نقش عزرائیل نشسته است و تصویر جدیدی را در ذهن مخاطب ایرانی که معمولا با آثار سطحی و دم دستی در این زمینه رو برو بوده را ایجاد کرده است. یک فرشته مرگ شیک و جذاب. به راحتی میتوان این موضوع را به بقیه کاراکترها و انتخاب مهره های بازیگری بسط داد. از جمله حضور متفاوت محمدرضا فروتن که با آرامش و سکونی که با نگاهش به بیننده القا میکند، یکی از بهترین بازی هایش را در سالهای اخیر انجام داده است. تقابل جالب و بحث برانگیز او و حمید فرخ نژاد و بیان دیالوگهای جالب و جذابی که به راحتی میتوان پی برد که برای انتخاب آنها به شدت فکر شده است تصاویر جالبی را در مقابل دیدگان تماشاگرانی ترسیم کرده که به شنیدن دیالوگهای دم دستی عادت دارند. فرخ نژاد هم در این فیلم بازی بسیار قابل قبولی را ارائه داده و بازخورد خوبی از نقش امیر ستوده در ذهن تماشاگر باقی میگذارد.
پرداختن به زندگی سردار جنگی که در زمان حال در جستجوی شهدای گمنام است و همراه شدن تماشاگر در سفر برزخی او در حالی که در ناخواگاه ذهنش تصویری از بهشتی بودن سردار را دارد، شکستن تابوی است که تا به حال در سینمای ایران اتفاق نیافتاده بود.
بیننده با امیر ستوده در عالمی همراه است که تصویر ذهنی از آن ندارد و همین امر طراحی صحنه ساده و بعضا تاتری این فیلم را هم برای بیننده دلنشین کرده است. دیدن عالم برزخ با مامورین جالب و شیک پوشش که با آخرین تکنولوژی روز زمین به حساب و کتاب ستوده میرسند لحظات جالبی را برای تماشاگر ایرانی ترسیم می کند. پرداختن به جزئیات زندگی ستوده و حساب و کتاب دقیق اعمال انسانی که در روی زمین نمونه کامل بنده شایسته خدا است که در انتظار مژده بهشت است ، تلنگر جالبی بر اعمال و رفتار بیننده میزند و او را به تفکر وا می دارد.
نکته دیگر در این فیلم کارگردانی خوب عطشانی بعد از فیلم "پوست موز" است و اگر از کات های بعضا زیاد و استفاده بیش از حد نماهای کلوز اپ فیلم بگذریم حاکی از رشد و حرکت رو به جلوی او در کارگردانی است. استفاده به جا و مناسب از تروکاژ های کامپوتری که بر خلاف دیگر کارهای وطنی انصافا قابل قبول از آب در آمده است نکته قابل تاملی در آخرین اثر این کارگردان به شمار می آید.
در پایان ذکر این نکته ضرروی است که با پرداخت درست و به جا میتوان داستان جذابی را در مقوله دین روایت کرد و بیننده را راضی نگاه داشت ودیدگاه ایرانیزه و جدیدی را در ذهن تماشاگر از عالم برزخ تصویر کرد که خط بطلانی باشد بر همه ترس های او از عالم بعد از مرگ.
کاری که "دموکراسی تو روز روشن" به خوبی انجام می دهد و بیننده آگاه امروزی را به راحتی همراه فیلم می کند و پنجره جدیدی از دنیای بعد از مرگ را به روی دیدگان زمینی اش می گشاید.
پنجره ای به روی عظمت و کرامت خداوند[/align].