موضوع: نقد و برسی راسل مینیا 2016، پایان تلخ

این یک داستان است، داستانی در مورد یک ایونت، ایونتی که دنیای ما را تغییر داد ، این داستان بیشتر شبیه

رویا بود، رویا بزرگ تر شد، پس تبدیل به یک افسانه شد، افسانه های به عظمت غول ها و سلحشورانی که دنیا

را به زانو در آوردند ، افسانه مردانی از جنس پولاد ، مردانی که برای رسیدن به سپهر به پرواز درآمدند ، افسانه

قیام مردگان ، افسانه رهبران نترسی که فراتر از حد تصور بشر نیرومند بودند ، پس همه به گرد آمدند ، برای خلق

یک حماسه ، برای یک شب باشکوه... و اینگونه که حتی زمین به احترام این حماسه از حرکت بازایستاد... سفر

ما آغاز شد؛ به سوی جاودانگی.....




THE KICK OFF SHOW:




Kalisto © vs. Ryback

Singles match for U.S championship

Big guy is totally awesome





مسابقات کیک اف هیچ گاه به طور جدی برسی نمیشوند چون نکته خاصی در بر ندارند.مسابقه آغازین شو هم

جزو آن دسته از مسابقات بود که هیچ نکته خاصی نداشت و تماشای آن حوصل بسیار میطلبید.در چند ماه

گذشته در پی فیود دلریو و کالیستو شاهد مسابقات جذاب و نفس گیری بودیم که سرعت و تکنیک در آنها رکن

اصلی مبارزه بود اما در این مسابقه به یمن وجود رایبک کاملا میشد حدس زد که مسابقه چندان جذابی را

نخواهیم دید... و چنین هم شد، مسابقه ای نسبتا کند و بی رمق که تنها نکته مثبتش شنیدن دوباره صدای

جاودان جری لاولر بود..رایبک مثل بسیاری دیگر از بزرگ جثه ها مداوم سعی در تحقیر کالیستو داشت و هر چند

دقیقه یک بار فریاد میزد : big guy is awesome و یا big guy I'm the و.... در آخر هم برخورد سر رایبک به کرنر

رینگ استیل شانس اجرای فینیشر و اتمام مسابقه را به کالیستو داد. یک مسابقه عادی و از هر جهت معمولی.


Winner: kalisto


نمره مسابقه »» 3 از 10















Total di*v*as vs. B.A.D & BLONDE

10 woman tag team match

You can't wrestle






به لطف انقلاب دی*و*از حالا شاهد رشد این بخش هستیم.بخشی که بالاخره تونست پس از مدتها مبارزین و

مدل های خودش رو جدا کنه و برای هر کدوم استوری لاین مشخصی رو در نظر بگیره. شو تلویزیونی توتال

دی*و*از به قدری پربیننده هست که باعث ایجاد یک فیود بین دو گروه از دی*واها بشه.نتیجه این فیود هم یک

مسابقه 10 نفری در کیک اف راسل مینیا بود.مسابقه ای که از هر جهت به مبارزه 10 نفری دی*واها در راسل

مینیا 26 شباهت داره و اگر استعداد های NXT نبودن شاید این مبارزه تبدیل به مسابقه اصلی بخش زنان در

راسل مینیا میشد ( کما اینکه تا سال قبل هم چنین بود) مسابقه نسبتا جذابی رو شاهد بودیم و باید گفت

مبارزه مدل های شکست خورده ویکتوریا سیکرت انچنان بد هم نبود.هرچند که چندان عاقلانه نیست که

استعدادهای مستعدی مثل پیج و نائومی پاسوز این بخش بشن...نکته جذاب مسابقه بوووو شدن ایوا ماری

بود.اگر صادق باشیم باید گفت که ایوا ماری جزو 10 دی*وای زیبا و جذاب تاریخ کمپانیه و همین باعث شده تا اون

بیشتر یک مدل باشه تا یک مبارز.و حالا یونیورس به طور مداوم شعار You can't wrestle رو سر میدادن و هرگاه

که او وارد رینگ میشد شروع میکردن به بوووو کردن.غالب یونیورس اون رو یک دی*وا نمیدونن و هرچند که ایوا

خیلی تلاش کرد تا با چند حرکت جو رو به نفع خودش عوض کنه اما موفق نشد..به نظر میاد تاریخ مصرف مدل

های ECW گذشته!! در پایان هم مثل همیشه شاهد اجرای مسلسل وار فینیشر ها بودیم که به شدت تصنعی

اما جذاب بود و در اخر هم همسر دنیل برایان به مسابقه پایان داد و نیک بلا ( شاید برای اخرین بار ) وارد رینگ

شد و همگی به خوشحالی پرداختن.یک مسابقه سرگردم کننده که جز تمایل یونیورس به کیفیت ( و نه ظاهر )

نکته دیگری نداشت.



Winner: total di*v*as


نمره مسابقه »» 3/5 از 10













The usos vs. the dudly boys

Tag team match

Get the tables





وضعیت تگ تیم دیویژن مدت هاست که نابسامانه و با روزهای خوبش فاصله زیادی داره،هرچند که نزدیک به چند

ماهی میشه اوضاع کمی بهتر شده اما هنوز راضی کننده نیست. تیم اوسوز یک تیم خوب و مستعده که امید

زیادی بهشون هست و هرچند کند اما دارن پیشرفت میکنن در طرف مقابل دادلی بویز یکی از بهترین و کامل ترین

تیم های تاریخن که بازگشتشون به کمپانی امید زیادی در یونیورس ایجاد کرد ( و خیلی زودتر رنگ باخت )

مسابقه صرفا حکم شو پر کن رو داشت اما ملال اور نبود و باید گفت ریتم نسبتا خوبی داشت و اگر سر تایتل

های تگ تیم بود شاید جذابیت بیشتری رو ایجاد میکرد.اما در کل نکته فوق العاده ای نداشت و جز پایان مسابقه

که یک هماهنگی خوب ببین برادران اوسو بود چیز دیدنی دیگری نداشت.البته شاید کم کم باید منتظر دیدن بولی

( بوبا ) ری و دیوان به عنوان HOF باشیم!!



Winner: the usos


نمره مسابقه »» 4 از 10















THE MAIN SHOW :





Ziggler vs. miz vs. zayn vs. stardust vs. sin cara vs. owens© vs. ryder

Ladder match for I.C championship

Adrenalin





پس از اینکه مسابقات مانی این د بنک به یک پی پی وی مستقل تبدیل شد همه تصور میکردن که این به نفع

کمپانی خواهد بود و همینطور هم شد پی پی وی مستقل طرح بهتری بود اما یک خلاء بزرگ در مورد راسل مینیا

وجود داشت..لدر مچ ها هیجان زیادی رو به یونیورس تزریق میکردن و لحظات فوق العاده جذاب و به یاد ماندنی رو

میساختن اما به لطف پی پی وی TLC و MIB امکان داشتن یک لدرمچ در راسل مینیا تقریبا زیر صفر بود اما

کمپانی با قبول این ریسک بالاخره یک لدر مچ مخصوص برای راسل مینیا خلق کرد و اولین بار در راسل مینیا 31

این طرح رو عملی کرد، مسابقه سال قبل هرچند که عالی نبود و نقایص زیادی داشت اما جذاب بود و موفق شد

تا نظر موافق یونیورس رو برای برگزاری این نوع مسابقه در دوره های بعدی جلب کنه. مسابقه امسال از هر جهت

نوید یک مبارزه جذاب رو میداد.تعدد استار های های فلایر و البته فیود زین و اونز به خودیه خود میتونه یک مبارزه

نفس گیر رو خلق کنه..مبارزه لحظات دیدنی زیادی داشت و استارها ریسک زیادی رو قبول کردن و حرکات

خطرسازی رو انجام دادن.در این بین عملکرد زین و اونز واقعا تحسین برانگیز بود و این دو سهم به سزایی در

جذابیت این مسابقه داشتن، بقیه استارها هم به نوبه خودشون عملکرد مناسبی داشتن که در این بین زیگلر و

سین کارا بیشتر مورد توجه قرار گرفتن، و البته پایان مسابقه که بر خلاف مسابقه سال گذشته اصلا قابل پیش

بینی نبود و واقعا شوکه کننده بود، همون طور که کوین اونز در یک مصاحبه در کیک اف گفت : این یارو زک رایدر تا

دو سه هفته پیش میخواست بلیط بگیره واسه تماشای راسل مینیا پس من اصلا اون رقیب حساب نمیکنم!! اما

همین یارو !!! تونست در نهایت تایتل رو با یک فرصت طلبی تحسین برانگیز مال خود کنه!! رایدر حالا استار پخته

تری نسبت به دو سال قبله و اوضاع خوب بدنیش هم ثابت میکنه این قضیه رو که رایدر میتونه بهتر از یک سرگرم

کننده باشه..و در نهایت یک صحنه احساسی و زیبا از سوی پدر و پسر..مسابقه ای جذاب و تماشایی و کاملا غیر

قابل پیش بینی، شروع طوفانی راسل مینیا.



Winner: zack ryder


نمره مسابقه »» 7/5 از 10















A.J styles vs. Chris Jericho

Singles match

I'm the best in the world, I prove it, I claim it, I am it





حضور استایلز در مین راستر برابر با قطعی شدن حضور او در راسل مینیا بود ، پس از شب رویال رامبل گمان زنی

ها در مورد رقیب استایلز در راسل مینیا شروع شد اما تقریبا از همون شبی که کریس جریکو بازگشت میشد

حدس زد که جریکو رقیب استایلز در راسل مینیا خواهد بود.شباهت رینگ اسکیزل هردو استار نوید یک مبارزه

جذاب رو میداد و از طرفی باید میدیدیم که ای استایلز حریف مایک استایل گزنده جریکو خواهد شد یا نه؟ استوری

کند پیش رفت اما مبارزه این دو واقعا جذب بود و با اینکه بارها باهم مسابقه دادن اما هربار زیبا تر از دفعه پیش

خودنمایی میکرد.تا اینکه تیم کریتیو تصمیم به تیم کردن این دو گرفت ، نتیجه بازهم دلپذیر بود ، تیم شدن دو تاپ

ایونتر و رشد و پیشرفت تگ تیم دویژن نکته دلچسبی بود، اما در نهایت تصمیم بر این شد تا این دو در راسل مینیا

در مقابل هم باشن و نه در کنار هم، در آخر جریکو بازهم هیل ترن داشت تا همون گیمیک مغرور و حسود معروف

خودش رو برگردونه. در نهایت استایلز و جریکو در راسل مینیا به مصاف یکدیگر رفتن که باید گفت مبارزه واقعا

جذاب و دلچسبی از آب در اومد. و هر دو استار عملکرد تحسین برانگیزی داشتند.یک مبارزه سرعتی و نفس گیر

که صرفا دو بار ریتم تند مبارزه افت کرد و هردو استار با بدل های پی در پی و رل های متعدد جذابیت خاصی رو

خلق کردن.استایلز کلش هم به نظر تبدیل به یک فینیشر ایونتی شده که صرفا برای مسابقات خاص قابل انجامه

و حداقل همین دلچسبه.در سم دیگه هم جریکو تمام تلاشش رو کرد که منفور باشه و مثل سال 2009 یک

مگاهیل تمام عیار رو خلق کنه اما تغییر علاقه یونیورس و اولویت قرار دادن کیفیت کار رسلر و کاریزما اون باعث

شد تا اکثریت آرنا از مسابقه لذت ببرن و کمتر صدای بوووو به گوش خورد حتی در دقایقی از مسابقه میشد شعار

های حمایتی/ترکیبی رو شنید.از طرفی استایلز هم در اولین حضور خودش در راسل مینیا عملکرد فوق العاده ای

داشت و تونست لحظات جذاب زیادی رو خلق کنه ، و خلاف اکثر استارها که در اولین راسل مینیا چندان موفق

نیستن استایلز عالی عمل کرد و میشه گفت اون کامل آمادش تا در مین استوری لاین کمپانی قرار بگیره.استایلز

دقیقا مثل کریس جریکو تمامی فاکتور های لازم برای تبدیل شدن به یک سو*پ*ر استار رو داره ؛ کاریزما، رینگ

اسکیلز، مایک استایلز ( نه در حد عالی اما داره پیشرفت میکنه ، هرچند که استایلز توانایی خودش در کار کردن

با میکروفون رو در استوری لاین next nature boy در ایمپکت رسلینگ ثابت کرده) و قطعا میتونه در طول چند سال

اینده چهره اصلی کمپانی باشه ؛ در پایان هم شاهد یک فرصت طلبی محض از جریکو بودیم که منجر به خلق

حرکت زیبایی شد، پایانی جذاب بر جدالی دیدنی .


Winner: Y2J


نمره مسابقه »» 7/5 از 10















New day vs. League of Nations

Six man tag team match

They make sure you aint bo*oty





فکشن نیو دی یک تنوع برای بخش تگ تیم به حساب میاد.فکشنی که تونست در عرض چندماه به یک برند

مستقل تبدیل بشه ، کاراکتر خاص این سه نفر عامل اصلی محبوبیتشون بوده اما شاید قهرمانی اونها در بخش

تگ تیم به نوعی مثال حقیقی حکایت شاه شهر کورها باشه!! در حالیکه کم کم تغییرات مثبت در هر بخشی از

کمپانی دیده میشه بخش تگ تیم هنوز پیشرفت قابل توجهی نداشته و شاید اگر همین نیو دی هم نبود شاهد

ادامه روند سقوط ازاد در این بخش بودیم.اما در سمت لیگ اف نیشنز ، فکشنی که صرفا در جهت ضربه زند به

رینز خلق شد و 4 تا از مستعدترین استارهای راستر رو وارد یک استوری مضحک کرد،اما هنوز این امید وجود

داشت که این فکشن فراتر از یک کپی از کورپریشن باشه و بتونه پس از مدت ها یک خون جدید در رگ های

کمپانی تزریق کنه، فیود این دو فکشن کاملا قابل پیش بینی بود اما امید میرفت که مبارزه این رو گروه جذاب

باشه،تنها نکته مثبت مسابقه ورود خلاقانه فکشن نیو دی بود و پس از اون میشه گفت همه چیز روتین پیشرفت

و ما شاد یک مسابقه به شدت ملال اور و خسته کننده بودیم و چون مسابقه سر عنوان قهرمانی تگ تیم نبود یک

قاشق آدرنالینی هم که میشد برای این مسابقه در نظر گرفت وجود نداشت!! اما هر چه قدر مسابقه خسته

کننده بود اتفاقات پس از اون به شدت جذاب بود.حضور مایکلز و فولی و آستین در یک رینگ همیشه دیدنیه به

خصوص در راسل مینیا!! خودنمایی لجندها در شب بد تگ تیم دویژن.


Winner: league of Nations


نمره مسابقه : 4 از 10














Dean Ambrose vs. brock lesnar

No holds barred street fight

he can get the job done





دین امبروز ، ضلع سوم فکشن قدرتمند shield .گروهی که تمامی اعضای اون از ستاره های مستعد کنونی

کمپانی هستن.اما امبروز یه تفاوت ویژه با باقی استارها داره و اون کارنامه درخشانش تو czw هه.امبروز به لطف

کریرش در کمپانی قبلی یکی از استارهای هارد*کور کمپانی به حساب میاد و بارها نشون داده که توانایی

بالایی در انجام حرکات ریسکی و دیدنی داره، در سمت دیگه براک لزنر قرار داره ، دیو صفت ، ساختار استخوان

خورد کن و.... استاری که هیچ رقیبی نداره ، کسی توانایی مبارزه با اون رو نداره!! شاید تنها نکته مثبت این

مسابقه (قبل از برگزاری اون) توان بالای امبروز در تحمل درد بود که باعث میشد یک مبارزه طولانی و خشن رو

شاهد باشیم ؛ اما باید گفت این مسابقه نصف اون چیزی بود که انتظار میرفت ، در واقع این مسابقه خوب بود در

صورتی که میتونست عالی باشه!! و حتی بسیاری از خبرگزاری ها از خشن تر بودن این مسابقه نسبت به

مسابقه اج و میک فولی در راسل مینیا 22 خبر میدادن..در هر صورت باید گفت شاهد مسابقه خوبی بودیم در

صورتی که توانایی هر دو استار برای خلق لحظات خشن تر و جذاب تر بسیار بالاست اما کمپانی به همین سطح

از کیفیت بسنده کرد و مسابقه بدون یک قطره خون برگزار شد.با این حال باید گفت امبروز یک سوپلکس سیتی

عالی رو تجربه کرد و نشون داد که میتونه در قبول فنون حریف مثل اسکات هال عالی عمل کنه.لزنر هم مثل

همیشه قابل قبول عمل کرد.یک مسابقه خوب ه میتونست خیلی بهتر باشه.



Winner: brock lesnar


نمره مسابقه »» 6/5 از 10















Charlotte © vs. Becky lynch vs. Sasha banks

Triple threat match for di*v*as championship

The great rebellion that called revolution





مدت ها بود بخش زنان یک بخش مرده به حساب میومد.بخشی که هر چند وقت یکبار مدل های زیبا رو و خوش

هیکل باهم مسابقه تگ تیم میدن و در سامراسلم روی استیج همراه با آهنگ بدنشون رو تکون میدن!! هر از

چندگاهی هم استعداد تازه ای پیدا میشد که بعد از یک مدت به لطف رژ لب و خط چشم تبدیل به یک مدل میشد

و اون در سامراسلم میرفت روی استیج و بدنش رو تکون میداد.اما دی*و*از رولوشن ( واقعا اسم شایسته و

درستیه) این بخش رو کاملا متحول کرد و تغییر تدریجی این بخش رو که چند سالی بود به لطف حضور ای جی و

پیج شاهدش بودیم کامل کرد.نتیجه اینکه سه تن از بهترین زنان تاریخ این رشته در راسل مینیا مقابل هم قرار

گرفتن و واقعا شاهد مبارزه جذابی بودیم.اونقدر که حتی میشل مک کول هم در توئیترش گفت : من رو یاد

مسابقه لیتا و تریش انداخت!!! از اینترنس دیدنی ساشا بنکس که بگذریم میرسیم به یک مسابقه جذاب و نفس

و گیر که ریتم تندی داشت و تونست لحظات هیجان نگیز زیادی رو خلق کنه ( با تشکر از ریک فلر ) البته نمیشه

عملکرد تحسین برانگیز ساشا بنکس رو نادیده گرفت ، ساشا یک رقیب عالی برای هردو بانوی دیگر بود و به

محض حضورش در رینگ موتور حرکات های فلایینگ بکی لینچ روشن میشد!! از سمت دیگه شارلوت هم مثل

همیشه خوب بود و البته میشه نشانه های پشرفت رو در او دید( هرچند کند ) بکی لینچ هم با تمام وجود مبارزه

کرد و میشه گفت باید جایزه mvp راسل مینیا رو به او داد.لینچ در متن تمامی درگیری ها حضور داشت و کمتر از

افتاد با این حال بازهم با انرژی توصیف ناشدنی به مبارزه ادامه میداد.بکی لینچ یک استعداد ناب و چشمگیره.در

نهایت باید گفت این مسابقه قطعا یکی از 5 مسابقه برتر تاریخ بخش زنان در کل تاریخ wwe به حساب میاد که

دقیقا جوری برگزار شد که انتظار میرفت ( حتی بهتر ) و پس از مدت ها تونست دوباره این بخش رو زنده کنه.

پایان مسابقه هم با یک فرصت طلبی در خور کاراکتر شارلوت همراه بود که واقعا لذت بخش بود.کمپانی قمارش

رو برد و ینیورس هم لذت برد.


Winner: Charlotte

نمره مسابقه »» 7/5 از 10

















Shane McMahon vs. undertaker

Hell in a cell match

the pure one .....





شاید حساس ترین مسابقه راسل مینیا پس از شکست شان مایکلز در راسل مینیا 26 ، اینکه چرا این مسابقه

در مین ایونت شو قرار نداشت یه مورد عجیب و بهترین نشونه از لج بازی های شخص وینس مکمنه اما باید گفت

این مسابقه دقیقا همون چیزی که کمپانی نیاز داشت.همون چیزی که هر شویی نیاز داره..هیجان، خطر ، غرور و

افتخار.شاید اگه از نتیجه فاکتور بگیریم تمامی موارد این مسابقه نمره کامل رو بگیرن.مسابقه ای که از هر جهت

به یاد ماندنی و حماسی بود،باید به آندرتیکر تبریک گفت که با این سن و سال بار دیگر عالی ظاهر شد و تاریخ

سازی کرد و همچنین یه تبریک مخصوص ویژه برای شین مکمن که جور بی خردی های پدرش رو کشید و یک تنه

بار دیگر یک استوری فوق العاده جذاب خلق کرد و همچنین تونست یک مسابقه به شدت دیدنی و نفس گیر رو

خلق کنه...مسابقات هل این سل همیشه مسابقات کندی هستند و هیچ گاه ریتم تندی نداشتن.جذابیت این

مسابقه در فنون سنگین اونه،یک سختار تماما فولادی و خورد کننده که برای ایجاد درد و رنج در حریف خلق شده

و چه کسی بهتر از آندرتیکر کسی که در این قفس بسیاری رو غرق در خون کرده و خودش هم بارها شکست

های سهمگین و دردناکی رو متحمل شده!! کیفیت مسابقه دقیقا مثل مبارزات هل این سل smack down vs.

Raw بود.زمانی که بارها با دسته کنسول (غالبا پلی استیشن!!) تلاش میکردیم تا یکی از جداره های قفس رو

شبکنیم و از بالای قفس روی حریف یک داوینگ فن بزنیم.دیدن مسابقه تیکر و فولی به نوعی افسانه بود.افسانه

ای که حتی بلادرینگ تیکر و لزنر در ادیتود و اراء و یا حتی چین ساء هل این سل مچ تیکر و باتیستا در سال 2007

هم بهش نرسیدن.اما این مسابقه تونست یک تعریف جدید از جذابیت رو خلق کنه.ضربات سنگین و خشن ،

ریسک پذیری بالای هر دو استار ، فنون سهمگین و پایان حماسی همگی از این مسابقه یک مسابقه فوق العاده

جذاب رو ساختن و چه عالی میشد اگر این مبارزه اخرین مبارزه کریر تیکر میبود و چه بهتر بود اگر اون یک باخت

لزنر تبدیل به باخت به شن ممکن در این راسل مینیا میشد..در هر صورت این مسابقه بی نهایت جذاب و دیدنی

بود و نشون داد که شاید پسر بتونه میراث خانوادگی رو به سمت بهتری هدایت کنه...جذاب ، دیدنی ، باورنکردنی




Winner: undertaker


نمره مسابقه »» 8/5 از 10
















Andre the giant memorial battle royal

Zzz …………..





یک مسابقه نمادین که دو سالی میشه به راسل مینیا اضافه شده و افتخار خیلی مهمی به حساب نمیاد اما در

هر صورت قراره که یک تعداد استار در راسل مینیا یک بتل رویال داشته باشن و برنده اون کاپ یادبود آندره د جاینت

رو به دست میاره. نکته جالب مسابقه حضور دوباره شکیل اونیل در رینگ بود که بنا به انتظار به شوق مبارزه با

بیگشو به رینگ پا گذاشت و البته واکنش های به شدت مثبت برای دمین ساندو که خیلی تشویق شد!! جز

یکسری bo train و دایموند کاتر مسابقه چیز دیگری نداشت و اصلا مشخص نیست بین این همه استار چرا بارون

کوربین!! البته بارومن کوربین ظاهرش به شدت شبیه استار های ecw هه و فیزیک خوبی هم برای مبارزه داره اما

در این مسابقه جز فرصت طلبی آخر چیز دیگری برای عرضه نداشت.البته برای اونهایی هم که دلشون برای رقص منحصر به فرد

فاندانگو تنگ شده این مسابقه دیدنی خواهد بود...صرفا یک وقفه کوتاه بعد از هیجان مطلق.




Winner: Baron Corbin


نمره مسابقه »» 2 از 10














Rock and the buzzard

So never give up…..






حضور راک برای اعلام تعداد تماشاچی های سالن واقعا دلپذیر بود.اینترنس به شدت جذاب و hot ( از هر زاویه!!) و

البته جو فوق العاده آرنا ،حضور به موقع بری وایات و بازهم جو فوق العاده آرنا و البته پرومو دیدنی راک و وایات و

درگیری جالب راک با روون.و البت حضور شوکه کننده سینا در آرنا و همکاری راک و سینا!! صادقانه باید گفت

بازگشت جان سینا خبر خوبیه اما حضور دوبارش در کنار راک برای همکاری صرفا زمانی دلچسبه که این دو رو در

موقعیت استوری لاین قرار نده!! چون واقعا دیگه اعصاب خورد کن خواهد بود که دو رقیب جدی بارها همدیگر رو در

آغوش بکشن و کاملا اتفاقی در یک پی پی وی تگ تیم پارتنر هم بشن!! یک پرومو کوتاه و دیدنی...
















TRIPLE H VS. ROMAN REIGNS

Singles match for wwe world heavyweight championship

I CAN, I DID, I WILL AGAIN





پس از حدود 200 دقیقه آدرنالین و هیجان حالا نوبت به مین ایونت میرسه که پس از شکست شین در مقابل تیکر

تنها امید باقی مونده برای تغییرات اساسی در کمپانیه...بزارین از های لایت و کلیپ ابتدایی شروع کنم جایی که

از اغاز فیود هانتر و رینز به تصویر کشیده شده بود.مثل همه کلیپ ها جذاب بود اما یک نکته عجیب داشت!! وارد

کردن صدای تشویق برای رومن رینز و صدای بوووو برای تریپل ایچ؟ کمپانی حتی با مگا هیل هاش هم همچین

کاری نکرده بود!! تشویق زورکی یک استار!! جالبه!! هانتر مثل همیشه اینترنس فوق العاده جذاب و دیدنی داشت

اما به هیچ وجه مونولوگ های استفانی رو درک نمیکنم!! و فکر کنم این یکی هم صرفا در جهت منفور سازی

هانتر صورت گرفت...جالبتر اینکه هانتر در طول مسابقه بارها تشویق شد و آرنا اون رو همراهی میکرد.البته رینز

هم موفق شده طرفدارای خاص خودش رو پیدا کنه هرچند که هنوز اکثریت آرنا مخالف او هستن..و میشد

شعارهای رومن ساک*س رو شنید!! هرچند که در پایان تشویق شد و همه به افتخارش دست زدند.از این موارد

که بگذریم مسابقه از نظر کیفی اصلا خوب نبود.یعنی یک مسابقه کاملا معمولی بود که جز یک اسپیر به سمت

سکیوریتی وال و شاید یک نک بریکر چیز دیگری نداشت و خیلی جمع و جور و خلاصه به نفع رینز تموم شد، بدون

هیچ نکته مثبتی!! خیلی راحت...و این حکم زهرمار کردن راسل مینیا داشت.مسئله اینه که هر سه مسابقه

اصلی دیگر از کیفیت بالایی برخوردار بودن و یا حداقل جذاب بودن اما مین ایونت شو هیچ چیز خاصی نداشت و با

اینکه به شدت قابل پیش بینی بود هیچ تلاشی نکرد تا یک مقدار هیجان ایجاد کنه ، در واقع مشکل اصلی مین

ایونت ضعف کیفی اون بود و حالا به این کیفیت ضعیف یک نتیجه قابل پیش بینی رو هم اضافه کنین! نتیجه به

دست آمده مین ایونت راسل مینیا 32 خواهد بود، کاملا خلاف سال گذشته که چه از نظر کیفی و چه از نظر نتیجه

سر آمد بود، دقیق تر اما این مین ایونت چیزی نبود جز یه استوری لاین قبلا موفق که صرفا دوباره تکرار شد تا

شاید بتونه بازهم جذابیت ایجاد کنه اما شکست خورد!! یک مسابقه کاملا کلیشه ای که دقیقا یک کپی مو به مو

از مین ایونت راسل مینیا 18 بود.مبارزه جریکو و تریپل ایچ بر سر عنوان آندسپیوتد چمپیونشیپ ( قهرمانی

سنگین وزن wcw و قهرمانی wwe) هانتر با استفانی به مشکل خورده بود و زندگی این زوج جوان تمام شده به

نظر میرسید ، پس وینس مکمن به خاطر دخترش با هانتر لج کرد و شانس مبارزه با قهرمان جهان در راسل مینیا

که هانتر با برد در مسابقه رویال رامبل به دست اورده بود رو جایزه بنده دیدار انگل و هانتر در نو وی اوت همون

سال کرد ، هرچند هانتر باخت اما بعدا تونست این شانس رو دوباره به دست بیاره و به مصاف جریکو بره و در

حالیکه زمین و زمان علیهش بود و همچنین همسرش منیجرینگ جریکو رو به عهده گرفته بود ببره و قهرمان

بشه!! همچنین یک پدیگری هم به استفانی بزنه!! ممکن از تغیر هراس داره و این چیز تازه ای نیست! مسابقه

ای ضعیف که عنوان مین ایونت شایسته اون نیست....


Winner: roman reigns


نمره مسابقه »» 4/5 از 10





















جمع بندی کلی : در کل باید گفت شاهد راسل مینیا خوب و با کیفیتی بودیم و به جز مشکل مین ایونت و ضعف

بخش تگ تیم هیجان زیادی رو تجربه کردیم، بار دیگر نشون داده شد که آرنا های سر بسته جو بهتری نسبت به

آرناهای سر باز دارن و الحق جو این آرنا فوق العاده بود.همون طور که قبلا گفتم راسل مینیا 32 جرقه آغاز یک

دوران جدیده و نشانه های پیشرفت در اکثر بخش ها قابل روئیته.و شاید اگر نتیجه مین چیز دیگری بود یا جور

دیگری برگزار میشد این پی پی وی در زمره بهترین های 10 سال اخیر قرار میگرفت اما اینگونه نشد.و البته یک

نکته مهم و دردناک دیگر غیبت دوباره جری لاولر و جایگزین شدن او با بایرون ساکستون بود که نتیجه افتضاحی

داشت.بایرون در غالب لحظات کم میاورد و چیزی برای گفتن نداشت.مخصوصا در مقابل لجندی مثل جی بی ال!!

حضو دوباره لیتا در رینگ و معرفی تایتل جدید بخش wo*man به دست او از دیگر جذابیت های راسل مینیا به

حساب میومد،در آخر باید گفت : دلپذیر بود اما میتونست جذاب تر باشه...




ممنون از صبر و حوصله ای که به خرج دادین


نظر شما چیه؟

ممنون از حسن جان

چند تا نکته از رسلمنیای امسال به نظرم:

1- واقعا نمی فهمم سینا چه ربطی به راک داشت که اومد کمکش ؟!

2- جالب بود که وینس دیگه امسال رو حرفش واستاد و نذاشت فن ها بجاش تصمیم بگیرن. دو رسلمنیا قبلی، مین اونتش بخاطر فن ها عوض شد ولی امسال اونچیزی که فنها به شدت ازش متنفر بودن، رخ داد: پیروزی ساده رومن بر هانتر و کسب تایتل و پایان شو به این شیوه (یعنی ازین بدتر هم میشد؟؟؟؟)

3- بتل ریوال امسال معنادار بود و استاری برنده شده که نوید پوش بدادن بهش میره برخلاف بیگ شو و سزارو که بعد از بردن، پوش خاصی دریافت نکردن و بتل رویال رو بی معنی کردن

4- جذاب ترین نکته شو هم برای من، طراحی فوق العاده استادیوم، جو پرشور استادیوم، ورودی های بی نظیر (ر.ک. به ساشا)، موزیک های خوب، سربسته بودن استادیوم، پربودن تقریبا کامل استادیوم. (حرفی از مسابقات نزدم! انگار نه انگار پرو رسلینگه )