موضوع: اگه مطلبی از هر ورزش رزمی میخوای بیا تو

سلام
خیلی از شما میخواهید درباره رشته های رزمی اطلاعات داشته باشین
اگه سبک رزمی در ذهن دارید بگین تا براتون مطلبش را بنویسم همراه عکس
فقط تقریبا معروف باشه

از تالو مطلب بزار ........

http://www.ckfa-kungfu.com/wushu/06Wushu%20441.jpg
http://images.beijing2008.cn/2007/Img214200781.jpg
ووشو از ,ورزش رزمی و باستانی چینی است که در آن انواع مختلف حرکات جهت سلامتی جسم و روح و دفاع از خود در نظر گرفته شده است. در چین باستان از هنرهای رزمی برای دفاع از سرزمین یا خود یا خانواده از دشمنان، راهزنان و غیره استفاده می**شد. امروزه ووشو بصورت استاندارد جهانی به مردم جهان ارائه شده است و فقط منحصر به کشور چین نیست و مردم کشورهای مختلف برای بهره گیری از خواص طبی وشرکت در رقابتهای قهرمانی این رشته ورزشی را تمرین می**کنند.

هنر رزمی ووشو بطور کلی در دو زمینه ارائه می**شود:

زمینه تالو (اجرای فرمهای سنتی چینی بصورت زیبا به همراه حرکات آکروباتیک)
زمینه سانشو (مبارزه آزاد بر روی سکو با استفاده از دستان و پاها و زیرگیری)
http://www.sportal.nu/files/imagecache/storbild/files/sanshou.jpg
http://server33.irna.com/filesystem/86/08/24/614619-03-38.JPG
زمینه تالو دارای چهار سبک معروف جهانی است که معمولاً در مسابقات بین المللی دارای رده*های قهرمانی است.

یکی از مهمترین سبک های تالو ووشو شائولین است


یکی ازمکانهای عقیدتی درآن زمانها بود که پیروان کثیری از قبایل مختلف چینی را بسوی خود می کشاند. معبدی ارزشمند به لحاظ تاریخی ومؤثر بر فرهنگ مردمان چین. بنا به برخی روایات این معبد را بودائیهای هندی که به این دیار مهاجرت کرده بودند بنا نهادند که از ابتدامکانی برای زیارت وکنترل قوای درونی بود. آنان معتقد بودند که آدمی از نیروهای حیاتی عظیمی غیر از حواس پنجگانه برخوردار است و سعیشان در آن معبد بیشتر کنترل هواهای نفسانی ، مبارزه با امیال درونی و نزدیکتر شدن به نیروی حیاتی بود ، که رفته رفته منجر به قدرتمندتر شدن نیروی تفکر آنان نیز شده و افراد یا قبایلی که با شائولین در ارتباط بودند همواره در جنگهای قبیله ای پیروز و برتر میدان بودند، به مرور زمان تمامی قبایل چین به این امر واقف شدند که فنون مهارتی ویژه ای در شائولین آموزش داده می*شود که تسلط بر آن فنون آنان را فاتح جنگها می نماید لذا اغلب به آنجا روی آودند وفرهنگ و ذات شائولین در مدت نه چندان زیادی در تمامی سرزمین اژدهای زرد(چین) اشاعه یافت با سپری شدن سالیان بسیار زیاد هر قبیله ای تحولات جدیدی را بر فنون شائولین اعمال نمود تا اینكه اوضاع به گونه ای شد كه هر چند قبیله ، خود سبك ابداعی خاصی را بوجود آوردند كه در مجموع تا كنون شمار سبكهای رزمی شناخته شده چینی به بیش از 450 سبك رسیده است كه در مجموع غنای تكنیكی بی نظیری به این فنون رزمی بخشیده است .
http://english.people.com.cn/200407/07/images/0706_213.jpg

دستت درد نکنه . استفاده بردیم . ممنون.
اگه میشه از جودو هم بزاری عالیه.

http://www.judopujanke.com/uchi_mata.jpg
http://www.judopujanke.com/vojo.jpg

نام سبک: جودو
بنيانگذار: دکتر جيگورو کانو
کلمه جودو را به عبادت (سبک ملايم) ترجمه کرده اند جودو يک هنر رزمي است که در آن حريفان بدون داشتن اسلحه با يکديگر مبارزه مي کنند و امروز هم به عنوان يک ورزش پرطرفدار در جهان شهرت پيدا کرده است. قوانين اين ورزش، ترکيبي از قوانين ديگر هنرهاي رزمي است: هدف از اين سبک، انداختن حريف به روي زمين با فشار آوردن به مفصل هاي بازو يا گردن و کنترل او مي باشد.
تکنيک هاي موجود در اين سبک بيشتر به رفع حملات رقيب منتهي مي شود و مقابله مستقيم با دشمن کمتر مورد توجه قرار مي گيرد. براي انجام فنون اين ورزش، در ابتدا بايد خونسرد و متکي به نفس بود. لباس هايي که براي اين ورزش مورد استفاده قرار مي گيرند، به جودوجي (Judoji) شهرت دارند و عبارتند از يک ژاکت گشاد و راحت و شلوارهاي سفيد و کلفت که ورزشکار در آنها احساس راحتي مي کند.
کمربندهاي سفيد در ورزشکاراني که تازه کار هستند و کمربندهاي سياه در ورزشکاران با تجربه تر و حرفه اي تر استفاده مي شوند، ورزشکاراني که هم در ميانه راه قرار دارند از کمربندهايي با رنگ هاي مختلف استفاده مي کنند. جودو در سال 1882 توسط دکتر جيگورو کانو (jigoro kano) پايه گذاري گرديد. او اين هنر رزمي را از شيوه هاي مبارزه jujitsu که در آنها تبحر کامل داشت الهام گرفته بود. در اين زمان، در کشور ژاپن تغييرات بسياري به واسطه نفوذ تاثيرات غربي رخ داده بود که به عنوان مثال مي توان از سقوط امپراطوري شوگان و ظهور سلطنت (meiji) نام برد.
يکي از عواقب يک چنين تغييري، از بين نرفتن سبک مبارزه اي گروهي به نام سامورايي ها يا همان بوجي ها بود. به واسطه چنين تحولي، استيل هاي jujitsu نيز يک به يک جاي خود را به سبک هاي ديگري دادند. در چنين حالتي، کانو و ديگران تلاش کردند تا چهره فيزيکي هنرهاي رزمي را به حالتي با روحيه و هيجان بيشتر تغيير دهند.
کانو، آموزش جودو را به راهي براي دستيابي به شخصيتي بهتر و انساني تر و روحيه اي قويتر و شادابتر تبديل نمود. او جودو را راهنمايي براي رسيدن به يک زندگي متعالي از همه جهات و به دست آوردن يک هارموني مناسب براي نيل به اهداف بزرگ مي دانست. اين شمار هميشگي جودو است: »بيشترين تأثير با کمترين تلاش براي رفاه و آرامش متقابل براي همه مردم دنيا.«

از كندو چيزي مي دوني دوست عزيز؟

http://www.ucc.ie/en/SIN/clubs/IndexofClubs/CombatMaritalArts/Kendo/image,16256,en.jpg
http://www.kendo-fik.org/english-page/phot-jif/54th-All-Japan-Kendo-Champ2006-2.jpg
نام سبک: کن دو
کندو در واقع يک هنر رزمي پيشرفته ژاپني است که مدرن ترين نوع دفاع را آموزش مي دهد. اين هنر، ريشه در سنت هاي شمشيربازي قديمي ژاپنيهاي جنگجو يا همان سامورايي ها دارد و علاوه بر تجهيز افراد به انواع فنون دفاع شخصي راههاي مناسبي را در جهت شناخت هر چه بهتر درون افراد عرضه مي نمايد. کلمه kendo (کندو) از لغت ken به معناي شمشير و do به معناي راه يا مسير مشتق شده است، معناي اين دو کلمه در کنار يکديگر، راه شمشير است.
اين عبارت توصيف کننده راه انسان در زندگي، نحوه شکل گيري شخصيت، انضباط شخصي، مهارت و احترام به ديگران مي باشد. ادامه اين فنون مدرن، افراد را به بالاترين سطح جسماني و ذهني رسانيده و نظم و انضباط شخصي را آموزش مي دهد. ريشه فنون کن دو به تاريخ سده هاي 1568-1336 و مدارس آموزش شمشير بازي سامورايي هاي عصر muromachi برمي گردد. در اين زمان، جنگ هاي داخلي در اين کشور رواج داشت و آموختن شمشيربازي براي مردم به منظور دفاع و مبارزه در برابر ارتش فئودال يک نياز به شمار مي رفت و در حقيقت به همين دليل بود که بسياري از مدارس ژاپني، اين روش را تا آغاز دوره حکومت tokugawa) 1863-1600) ادامه دادند و تاثير بسياري بر روي اين ورزش گذاشتند. البته تمرين و آموزش با شمشيرهاي واقعي يک خطر جدي براي علاقمندان اين هنر رزمي محسوب مي شد.
بنابراين با آغاز قرن هجدهم ميلادي، استادان اين رشته تصميم گرفتند تا با استفاده از ابزارها و تجهيزات بي خطر و ايمن، به آموزش و گسترش آن بپردازند و اين بار از يک ابزار مبارزه ژاپني به نام (shinai) استفاده کردند. بعد از جنگ جهاني دوم، اين هنر رزمي ممنوع اعلام گرديد زيرا اين طور به نظر مي آمد که کاربران اين هنر به طور تلويحي اعلام جنگ مي کنند اما با آغاز سال 1952 بار ديگر، ورزش kendo به مردم معرفي گرديد و اين بار تنها به عنوان يک رشته ورزشي صرف و نه يک هنر رزمي جنگجويانه و با يک پيام جهاني در همه دنيا گسترش پيدا کرد تا فرهنگ مردم ژاپن را به ديگران بشناساند. در حال حاضر، kendo علاوه بر دارا بودن همه قابليت هاي رزمي و ظرفيت هاي فرهنگي به راهنمايي مناسب براي آموزش نسل هاي جوان تبديل شده است.

از شمشیر زنی سامورایی بزار . دمت گرم .

http://www.katorishintoryucheshire.co.uk/Images/KENJUTSU_1.JPG
نام سبک: کن جوتسو
کن جوتسو يک هنر رزمي سامورايي در فن شمشير زني است.
در اين هنر، از خنجرها يا شمشيرهاي اصيل ژاپني با نام هاي کاتانا (Katana)، واکيزاشي (Wakizashi) و نودايچي (No- Daichi) استفاده مي شود. اين سبک، يک سلسله فنون قوي و ضربات بسيار خطرناک و سنگين را شامل مي شود که هدف عمده از انجام آنها، کشتن حريف مي باشد.
از قرن يازدهم به بعد، اين هنر رزمي مورد مطالعه، تحقيق و تمرين جنگجويان و نظاميان ژاپني که به Bushiها معروف هستند قرار گرفته است. در قرن شانزدهم ميلادي، تغييرات بسياري در فنون و اجراي آنها به وجود آمد؛ در واقع Kenjutsu، پدر Kendo که يک هنر رزمي معروف است به شمار مي آيد.