دو ساعت گفت‌وگوي خواندنی با بهروز افخمي

[align=center][برای مشاهده لینک ها شما باید عضو سایت باشید برای عضویت در سایت بر روی اینجا کلیک بکنید][/align]

[size=medium][align=center]همه چیز درباره حاشیه*ها و جنجال*های کارنامه بهروز افخمی؛ از «كوچك جنگلي» تا «سن پطرز بورگ»[/align][/size]

«من حاشيه*هاي اطرافم را دوست دارم» بهروز افخمي راست مي*گويد. او و حاشيه دو تكه جدانشدني از هم شده*اند. چه در سينما و چه در سياست. هرچند كه دلش از سياست گرفته است و فقط مي*خواهد كارگرداني كند. وقتي به او مي*گويم شما خيلي حاشيه داريد با خنده مي*گويد: «اين كه خيلي خوب است» ولي وقتي پاي حاشيه*هاي ديگران وسط مي*آيد هر طور كه هست دوست دارد مسير بحث را عوض را كند. «وقتي كسي شرايط دفاع در برابر حرف*هاي من را ندارد اخلاقي نيست كه من در مورد حاشيه*هايش حرف بزنم» اما مي*خواستيم با او فقط در مورد حاشيه فيلم*هايش حرف بزنيم و از او بخواهيم كه شايعات اطراف دنياي فيلم سازي*اش در بيش از 25 سال گذشته را براي ما بيان و عيان كند. او دو ساعت با صبر و حوصله و به قول خودش شمرده شمرده به تمام سوالات ما در مورد حاشيه فيلم*هايش پاسخ گفت و نكات ناگفته جذابي را از «كوچك جنگلي» تا «سن پطرزبورگ» برايمان بيان كرد. اما مصاحبه با مرد حاشيه سينماي ايران خود حاشيه داشت، من كه نمي*دانستم ساعت*ها به چه صورت در كانادا با ايران تفاوت دارد. ساعت 9صبح به وقت تهران با بهروز افخمي تماس گرفتم، پس از يك سلام و احوالپرسي گرم با لحني آكنده از شوخي از من پرسيد: «الان در تهران ساعت چند است؟!» وقتي من جواب او را دادم اين بار با خنده گفت: «چقدر جالب اينجا ساعت دو و نيم نصفه شب است.» و جالب*تر اين بود كه پس از كلي عذرخواهي من از بهروز افخمي او فقط به يك جمله بسنده كرد: «آدميزاد اشتباه مي*كند ديگر...» و اين حاصل گفت*وگوي دو ساعته ما از تهران با بهروز افخمي در كانادا است.

حاشيه*هاي كوچك جنگلي
بحث تعويض ناصر تقوايي دو سال قبل از آغاز فيلمبرداري شروع شد. البته به دو دليل حاضر نيستم درباره حواشي ريز و درشت تقوايي در آن زمان حرفي بزنم، اول اينكه اين قضيه مربوط به بيش از 25 سال پيش است و زنده كردن آن خاطرات ثمري ندارد، و دومين دليل هم اين است كه انصاف نيست در شرايطي كه تقوايي قادر به دفاع از خودش نيست برخي مسايل را مطرح كنم پس به كليات جريان بسنده مي*كنم. خيلي*ها و بيشتر مديران ارشد تلويزيون در آن زمان اعتقاد داشتند كه تقوايي قادر به انجام اين كار نيست. من به عنوان «مدير فيلم و سريال» در آن زمان، تنها كسي بودم كه از انتخاب تقوايي به شدت حمايت كردم، بارها با آنها دعوا كردم و با تمام مشكلات سعي مي*كردم كه شرايط را به بهترين شكل ممكن براي تقوايي مهيا كنم تا او احساس كند كه به راحتي مي*تواند كار را انجام دهد. كمي قبل از آغاز فيلمبرداري ايرادگيري*هايي عجيب و غريب از سوي تقوايي آغاز شد كه بيشترشان ايراد*هاي بني*اسرائيلي بودند. به همه*چيز گير مي*داد، از مسايل تكنيكي تا ريزترين جزئيات صحنه. من اميدوار بودم با آغاز فيلمبرداري اين بهانه*گيري*ها تمام شود و بتوانيم ادامه كار را در آرامش انجام دهيم اما اينگونه نشد. راندمان فيلمبرداري كار بسيار ضعيف*تر از حد نرمال سريال*هاي تلويزيوني بود و كار با سرعت صفر پيش مي*رفت. براي اين فيلم در آن زمان بودجه*اي 50 ميليون توماني در نظر گرفته بوديم كه به پول الان حدود 15 ميليارد تومان مي*شد. تا آن روز حدود 20 ميليون تومان بودجه هزينه شده بود. ادامه اين وضعيت از نظر من هم بودجه گزاف كار را به هدر مي*داد و هم نتيجه كار را ضعيف مي*كرد. همه مسايل موجود در آن زمان دست به دست هم داد تا در آن مقطع مجبور شوم و ادامه كار را از ناصر تقوايي بگيرم. شما خودتان را جاي كارگردان*هاي ديگر* بگذاريد وقتي كاري را از يك كارگردان بزرگ بگيرند، حاضريد ادامه كارش را قبول كنيد و بدنام شويد؟ مسلما نه. به دليل احساس مسئوليت مجبور بودم اين كار را قبول كنم و اصلا مهم نيست كه كسي اين مساله را باور كند يا نه. واقعيت اين است كه اگر حتي ناصر تقوايي هم باشيد ولي نتوانيد يك كار را به نحو مطلوب پيش ببريد شما را كنار مي*گذارند. من حتي براي به سرانجام رساندن اين كار، فيلم سينمايي «دست نوشته*ها» را رها كردم. فيلمي كه بعد*ها «مهرزاد مينويي» آن را به سرانجام رساند. ما حتي مجبور شديم كل كار را تغيير دهيم، از بازيگران گرفته تا فيلمنامه. اين تغييرات هم كاملا بر اساس احتياجات سريال بود نه مسايل شخصي. فيلمنامه اوليه سريال كه توسط تقوايي نوشته شد نسبتا ضعيف بود و بارها به كمك يك گروه مشاور حرفه*اي مثل «سيف*الله داد» و «مهرزاد مينويي»، «محمدرضا جوزي» و «دكتر ماكويي» بازنويسي شد تا جايي كه فيلمنامه اوليه از 300 صفحه پس از بازنويسي به هزار صفحه رسيد اما وقتي كارگرداني كار را به عهده گرفتم مرحله جديدي از بازنويسي آغاز شد. فيلمنامه «ناصر تقوايي» براساس يك سري پاورقي و شبه رمانس*هاي قرن 19 نوشته شده بود. اين پاورقي با نام «مردي از جنگل» به قلم «احمد احرار» در يكي از مجلات هفتگي چاپ مي*شد. «ناصر تقوايي» اين مساله را به هيچكس نگفته بود. اشتباه تقوايي اين بود كه نمي*دانست «احمد احرار» اصلا تاريخ*نويس نيست و صحت مسايل تاريخي برايش اهميتي ندارد. به همين دليل فيلمنامه پر اشكال بود. من سعي كردم با توجه به اين مساله، تغييرات زيادي در فيلمنامه انجام دهم تا هرچه بيشتر به واقعيت قضيه نزديك شوم ولي با اين حال در تيتراژ پاياني فيلمنامه نام «احمد احرار» را ذكر كردم. حاصل كار در مجموع تقريبا رضايت*مند بود البته من اعتقاد دارم در تعريفي كه اكنون از اين سريال مي*شود كمي اغراق هم دخيل است و اگر اين سريال الان دوباره ديده شود، اشكالات فني آن به چشم مي*آيد. از جمله صداي ضعيف سريال.

حاشيه*هاي روز فرشته
روز فرشته قرار بود توسط «محمدرضا هنرمند» كارگرداني شود كه قبول نكرد، بعد پيشنهاد به من شد كه من هم موافقت نكردم و بالاخره «شهريار بحراني» كارگرداني كار را پذيرفت. بحراني پس از مشخص شدن گروه كاريش براي فيلمبرداري به باكو سفر كرد. پس از مدتي با ديدن قسمت*هاي فيلمبرداري شده*اي كه بحراني براي ما مي*فرستاد متوجه شديم كه كار به خوبي پيش نمي*رود و صحنه*ها ضعيف است. مسافر باكو شديم تا از نزديك وضعيت كار را ببينيم. به محض ورود ما به باكو «بحراني» كه به شدت روحيه افسرده*اي پيدا كرده بود از اين فرصت استفاده كرد، خيلي سريع وسايلش را جمع كرد و از باكو رفت. با اينكه بحراني از نظر من كارگردان بسيار خوبي است اما اگر قرار بود او را با آن روحيه در باكو نگه داريم مسلما نتيجه كار يك كمدي بسيار ضعيف مي*شد. بلافاصله پس از رفتن بحراني «اكبر عبدي» هم كه نقش اصلي فيلم را به عهده داشت به علت فيلمبرداري فيلم «هنرپيشه» به تهران بازگشت بنابراين «هنرمند» مجبور شد براي اولين بار بازيگر شود و نقش اصلي را به عهده بگيرد. ما فيلمنامه را به سرعت بازسازي كرديم و كارگرداني را هم خودم به عهده گرفتم به «انتظامي» هم گفتم چون اين كار را دوست داري من آمده*ام تا اگر رضايت داري، ادامه دهيم كه اين تصميم من با استقبالش مواجه شد. علت روحيه ضعيف بحراني روحيه پريشاني مردم باكو بود كه در تمام اعضاي گروه هم رسوخ كرده بود و آن*ها هم چنين حسي پيدا كرده بودند. به دليل همين فضاي به شدت افسرده، ما با سرعت تمام فيلمبرداري صحنه*هاي مهم فيلم را در باكو تمام كرديم و به تهران بازگشتيم و پس از يك استراحت كوتاه فيلمبرداري را در تهران ادامه داديم. ضمن اينكه در تهران با يك تغيير در فيلمنامه و گسترش يك نقش فرعي مجددا اكبر عبدي را وارد سناريو كردم.

حاشيه*هاي شوكران
در مورد فيلم شوكران شايعات فراواني در مورد كند كار كردن من و هزينه*هاي بالاي فيلم گفته شد و من مي*توانم فقط به همين نكته بسنده كنم كه سود 500 درصدي اين فيلم، پاسخگوي بسياري از اين شايعات است و مساله ديگري كه اين فيلم داشت اين بود كه تهيه*كننده در خيلي از مواقع حاضر به هزينه كردن براي فيلمبرداري برخي اتفاقات فيلم نبود. مثلا ما در صحنه*اي كه بايد ماشين آتش مي*گرفت و ما بحث كرديم كه بايد ماشيني كه آتش مي*گيرد همان گلف مدل 91 باشد و تهيه*كننده اصرار داشت كه به دليل 2 ميليون تومان گران*تر بودن از يك مدل گلف قديمي*تر استفاده كنيم، بدون اينكه اين را متوجه باشد كه مخاطب ما بسيار باهوش است و به همين راحتي ممكن است بهترين صحنه فيلم نفله شود. تهيه*كننده فيلم فكر مي*كرد كه اگر جريان را كش دهد ممكن است من خسته شوم و قبول كنم. تا اينكه من كار را متوقف كردم و بالاخره وقتي ديد چاره*اي ندارد مجبور شد بعد از سه ماه همان ماشين را براي گرفتن آن صحنه تهيه كند. در حالي كه اگر اين كار را زودتر انجام مي*داد اين توقف و هزينه*هاي جانبي*اش به وجود نمي*آمد.

حاشيه*هاي جهان پهلوان تختي
مي*گويند مرحوم علي حاتمي قبل از مرگ من را به عنوان جانشين خودش براي ادامه فيلم تختي معرفي كرده بود،. اين حرف را تاييد نمي*كنم. نكته* جالبي در مورد ارتباط من و مرحوم علي حاتمي وجود دارد. درست يك سال قبل از مرگ علي حاتمي و بعد از اينكه او از معالجات سنگينش از انگلستان برگشت، من به همراه محمد بزرگ*نيا و عده*اي از كارگردانان جوان به عيادتش رفتيم. بعد از آن ديدار ما اعلام آمادگي كرديم كه به عنوان دستيار، كمك حال حاتمي در ساخت فيلم تختي باشيم. حاتمي از اين كار بسيار خوشش آمد. يك سال پس از اين جريان و زماني كه علي حاتمي فوت كرد بلافاصله پيشنهاد ادامه ساخت اين فيلم به من داده شد. در ابتدا اين پيشنهاد را قبول نكردم به اين دليل*كه فوت او حال من را بد كرده بود، ضمن اينكه اعتقاد داشتم من استعداد حاتمي را براي ساخت چنين فيلمي ندارم. حاتمي يك شاعر استثنايي درباره رنج*هاي ايراني*ها بود با سبك مخصوص خودش، كه وجودش ديگر به هيچ عنوان تكرار نخواهد داشت. اما با تكرار اين پيشنهاد به اين نتيجه رسيدم، براي اينكه پلان*هاي از قبل گرفته شده حاتمي حرام و دور ريخته نشود خودم كارگرداني كار ناتمام آن مرحوم را به عهده بگيرم. ولي از آن جائيكه در آن دوران نه تنها من بلكه هيچكس ديگري هم بلد نبود با سبك و سياق حاتمي فيلم را بسازد خودم فيلمنامه*اي نوشتم كاملا متفاوت. و هدفم اين بود كه تمام پلان*هاي فيلم ناتمام حاتمي در آن فيلم استفاده شود تا از بين نرود و به صورت يادگاري باقي بماند كه اينگونه هم شد. اگر در آن موقع كارگردان ديگري مي*توانست و حاضر به ساخت اين فيلم مي*شد من راه را براي او باز مي*كردم و خودم را از پروژه كنار مي*كشيدم. اما حقيقتا آن زمان كسي با توانايي اجراي درست سبك علي حاتمي نداشتيم و در حال حاضر هم فكر مي*كنم شايد فقط حسن فتحي باشد كه كمي به سبك حاتمي نزديك شده است.

حاشيه*هاي عقرب
برخلاف تمام جنجال*هايي كه پيرامون فيلم «عقرب» وجود دارد، سر فيلمبرداري اين كار به كل گروه خوش مي*گذشت. با اينكه در زمان فيلمبرداري در بيابان*هاي اطراف اصفهان به علت بي*خوابي و فشار سنگين كار تقريبا 12 كيلو لاغر شدم اما كار كردن با حسين فرح*بخش با تمام جديتش در صحنه و زمان فيلمبرداري به عنوان تهيه*كننده بسيار لذت بخش بود. شايعه قهر من در اصفهان هم حقيقت ندارد. من حتي با گروه در زمان فيلم برداري در چابهار هم حضور داشتم. اما به دلايلي از ادامه كار منصرف شدم. اولين اختلاف من با حسين در همان چابهار آغاز شد. در آن سال*ها فيلم*ها فقط در صورت رسيدن به جشنواره فيلم فجر و نمايش در آن اجازه اكران مي*گرفتند. سالي كه ما در حال ساخت فيلم بوديم اين قانون برداشته شد. فرح*بخش اين را خبر نداشت و وقتي در جواب اصرارهايش براي عجله در فيلمبرداري اين نكته را به او گفتم حرف من را باور نكرد. در حقيقت فرح*بخش از اين قضيه مي*ترسيد كه اين جريان واقعيت نداشته باشد و به او براي فيلم اكران ندهند و او ضرر كند. نكته ديگر اين بود كه ما فيلمبرداري را خيلي دير آغاز كرديم (حدودا اواخر آبان) و تقريبا فرصتي معادل يك هفته تا ده روز براي مونتاژ فيلم قبل از جشنواره باقي مي*ماند كه اين اصلا زمان خوبي براي يك مونتاژ مناسب نبود. اعتقاد من اين بود كه حدودا دو ماه براي مونتاژ درست فيلم وقت احتياج داريم. اصرار فرح بخش بر اين مساله به جايي رسيد كه ابتدا من در چابهار يك روز سر فيلمبرداري نرفتم كه قضيه با صبحت حل شد ولي در بازگشت به نايين اين مساله جدي شد و من كه ديدم اصرار حسين براي رساندن فيلم به جشنواره جدي است در حالي كه حدود 60 درصد كار را فيلمبرداري كرده بوديم، فيلم را رها كردم و حسين فرح*بخش كارگرداني باقي مانده فيلم را خودش بر عهده گرفت. شايعه قهر من به دليل دخالت*هاي فرح*بخش در كار كارگرداني و يا دور زدن من توسط فرح*بخش به علت اين كه او مجوز كارگرداني نداشت و مي*خواست با اين كار خودش بتواند كارگرداني كند نيز، كذب محض است. اولا شايد فرح*بخش در كارهاي كارگردان*هاي بي*تجربه كه قبل و بعد از اين كار با آن*ها كار كرد دخالت مي*كرد اما هرگز در كار من دخالت نكرد دوما او احتياجي براي دور زدن من نداشت چون خودش آنقدر تجربه و سابقه داشت كه بتواند به راحتي مجوز كارگرداني را از واحد ارزشيابي وزارت ارشاد بگيرد. باقي كار را حسين كاملا براساس فيلمنامه من فيلمبرداري كرد. من حتي براي اينكه كار حسين در 15 روزي كه خودش كار را فيلمبرداري كرد به مشكل نخورد، به كانون كارگردانان نگفتم تا احيانا مساله*اي براي ادامه كار پيش نيايد. صحنه*هاي پاياني فيلم كه بسيار اكشن و پرحادثه هم بود بسيار ضعيف درآمد و به نظر مي*رسد براي حسين فرح*بخش كه اولين بار بود فيلمي را كارگرداني مي*كرد اين صحنه*ها زيادي سنگين بود. در انتهاي كار حسين اصرار داشت همچنان نام من به عنوان كارگردان كار در تيتراژ آورده شود كه من به دليل همين ضعف 40 درصد پاياني فيلم حاضر نبودم مسئوليت كار را به عهده بگيرم و اين شد كه در تيتراژ پاياني عنوان كار گروهي به جاي اسم يك كارگردان مشخص آورده شد. بعضي*ها مي*گويند كه فرح*بخش اصرار داشته اسم خودش را به عنوان كارگردان بياورد و من قبول نكردم كه اين شايعه هم صحيح نيست. چون اگر حسين اين درخواست را از من مي*كرد من قبول مي*كردم. البته اگر من بخواهم خاطرات فيلم عقرب را بنويسم فكر مي*كنم يك كتاب 300 صفحه*اي بشود.

حاشيه*هاي فرزند صبح
اولين بار در سال 75 به من پيشنهاد شد كه فيلم زندگي امام خميني را بسازم و حدود دو سال بعد اين پيشنهاد رسما با درخواست نگارش سناريو توسط شركت «عروج فيلم» به من داده شد. در ابتدا من نوشتن سناريو را قبول كردم اما به دليل عدم آشنايي مديران وقت عروج فيلم با فيلمسازي و حواشي اين حيطه كارگرداني كار را قبول نكردم. آن*ها حتي عظمت كاري مثل به تصوير درآوردن زندگي امام را هم درك نمي*كردند. به دليل عدم پذيرفتن من براي كارگرداني كار پروژه رسما تعطيل شد. تا اينكه مدتي بعد سناريو به دست موسسه «روايت فتح» افتاد و آنها پس از مطالعه كار ابراز علاقه كردند كه كار را انجام دهند. من هم با اين قضيه موافق بودم و كارگرداني كار قبول كردم. ما پيش*توليد كار را با بودجه*اي معادل 300 ميليون تومان و با خريدن زمين، ساخت دكورها و خانه امام (كه به همان صورت اصلي ساخته شد)، تهيه و دوخت لباس آغاز كرديم. حتي سفارش 800 دستگاه كاميون جنگي و قديمي انگليسي كه مربوط به صحنه*هاي جنگ جهاني دوم فيلم مي*شد را هم داديم. ظاهرا همه چيز خوب پيش مي*رفت كه يكدفعه بحث كانديداتوري من در انتخابات مجلس پيش آمد. اين جريان آغاز اختلاف من با موسسه روايت فتح بود. اين بهانه كه با نماينده شدن من كار پيش نمي*رفت را قبول نداشتم چون من همان ابتدا شرط حضورم در مجلس را با استفاده يك*باره از تمام فرصت مرخصي*هايم براي تمام كردن فيلم اعلام كرده بودم. اما به دلايلي كه هنوز هم برايم نامشخص است بهانه*گيري*هاي موسسه آغاز شد كه اين بهانه*ها همه مدل بود و مهمترين آن*ها عدم پذيرش براي اصلاح برآورد هزينه بود. اين اختلافات به جايي رسيد كه قبل از شروع مجلس كار بدون حتي يك روز فيلمبرداري متوقف شد. بعد از مجلس و با تغيير مديريت و تاييد دوباره مسئولين جديد، كار دوباره به دست عروج فيلم و موسسه حفظ آثار و امام رسيد. با بازگشت مجدد من براي آغاز پروژه و براي پيشرفت سريع*تر، كار را سبك*تر كردم و بسياري از صحنه*ها و اتفاقاتي كه قرار بود در دو فيلم يك ساعت و نيمه به نمايش درآيد از سناريو حذف شد. يكي از دلايلي كه من بسياري از اتفاقات را حذف كردم و يك بازنويسي اساسي دوباره در فيلمنامه صورت دادم، اين بود كه از وقتي من شروع به ساخت فيلمي درباره كودكي امام كردم انگار همه كارگردان*ها تازه يادشان افتاد كه مي*توانند درباره كودكي امام فيلم بسازند. در مدت نمايندگي من در مجلس و توقف پروژه «فرزند صبح» يكي دو كار اين تيپي و نزديك به اين فضا از جمله كار «مجتبي راعي» و «جواد شمقدري» ساخته شد و به اين خاطر من سعي كردم مسايلي كه در اين فيلم*ها مطرح شد را در فيلم خودم مطرح نكنم. بنابراين من فيلم را تبديل كردم به يك دوره محدود و كوچك از دو سالگي تا 7 سالگي امام. البته بازنويسي فيلمنامه چند بار ديگر و حتي تا زمان فيلمبرداري هم انجام مي*شد. فيلمبرداري پس از اصلاح مجدد دكور و آماده*سازي دوباره بالاخره در سال 84 آغاز شد. پس از مدتي فيلمبرداري به دليل اينكه من نمي*خواستم بازيگر اصلي و خردسال ما گريم شود و يا با بچه*اي بزرگ*تر تعويض شود، به مدت يك سال و نيم فيلمبرداري كار را متوقف كرديم تا روند بزرگ شدن آن كودك به صورت طبيعي طي شود. البته تمام اين توقف فيلمبرداري*ها بدون حتي ذره*اي هزينه صورت مي*گرفت. يعني تا امروز و با تمام هزينه*هايي كه صورت پذيرفته خرج فيلم به دو ميليارد تومان هم نرسيده و جالب است بدانيد فقط دكور*ها و زميني كه خانه امام در آن ساخته شده الان بيش از دو ميليارد تومان ارزش دارد و با اين حساب موسسه حتي قبل از اكران فيلم توانسته خرج خود را در آورد. حدود سه سال پيش فيلمبرداري تمام شد اما بعد از تمام شدن فيلم برداري موسسه عروج فيلم به*طور كامل فيلم را فراموش كرد. برخي از دست*مزد*هاي خودم، گروه فيلم و حتي هزينه*هاي دفتر فيلم پرداخت نشد. مونتاژ فيلم متوقف شد. كه من حتي شخصا از مرحوم سيف الله داد خواستم كه فيلم را مونتاژ كند و او لطف كرد و اين كار را انجام داد. حتي دستمزد او را هم به موقع پرداخت نكردند. دو سال فيلم در اين وضعيت باقي ماند. ما عملا نمي*توانستيم صداگذاري و كارهاي لابراتوآري فيلم را به نتيجه برسانيم. همزمان با خروج من از كشور به يكباره سر و كله موسسه پيدا شد بدون حضور من شروع به تكميل مسايل باقي مانده فيلم از جمله صدا*گذاري و دوبله فيلم كردند. موسيقي فيلم را ساختند و حتي من شنيدم كه مدت فيلم به 110 دقيقه رسيده است در حالي كه ما در مونتاژ نهايي فيلم با مرحوم «داد» كار را در 98 دقيقه تمام كرده بوديم. الان هم قرار است در جشنواره فيلم فجر به نمايش در آيد اما من به هيچ عنوان اجازه نخواهم داد اين فيلم با نام من در جايي اكران داده شود چون اين فيلم براي من بسيار مهم است و جنبه حيثيتي دارد نمي*خواهم اسمم در اين فيلم باشد. ذكر يك نكته ديگر هم لازم است و آن اين است كه برخلاف شايعات و حرف و حديث*هاي فراوان خارج از فيلم پيرامون عوامل، من با موسسه در مورد انتخاب عوامل و به خصوص بازيگران كار مشكل خاصي نداشتم و آن*ها كاملا و به خوبي از انتخاب*هاي من در زمان*هاي مختلف حمايت كردند.


حاشيه*هاي چند خطي
- با اينكه بارها وعده داده بودند كه مونتاژ نهايي فيلم «سن پترزبورگ» را براي من خواهند فرستاد تا من بدانم كه بالاخره چه بلايي سر فيلم آورده*اند. هنوز هم اين كار را نكرده*اند تا زماني كه فيلم را نديده*ام نمي*توانم بگويم كه آيا حاضرم براي اين فيلم پاسخگو باشم و اين فيلم را يكي از آثار كارنامه خود بدانم يا نه. هر چند فكر مي*كنم با اين وضعيت شما زودتر از من اين فيلم را ببينيد.
- فيلم «ته دنيا» را با بازي بهرام رادان در فرانسه ساختم كه عجله عوامل فيلم براي بازگشت به تهران آن هم از طريق دوبي نتيجه بدي داشت اما 20 درصد از نگاتيو فيلم زير دستگاه اشعه ايكس از بين رفت. به علت گرفتاري*هاي فراوان هنوز نتوانسته*ام كار را تمام كنم چون كار احتياج به بازنويسي دوباره دارد ولي در اين فكر هستم كه به زودي و با يك فيلنامه به*روز شده اين كار را هم به سرانجام برسانم.
- مي*خواستم «قيصر» را بازسازي كنم اما احساس كردم مسعود كيميايي مايل به اين كار نيست و به*طور كامل منتفي شد. ولي در مورد «تنگسير» قصد ساختنش را دارم اما نه بازسازي فيلم امير نادري. داستان صادق چوبك و رسول پرويزي هم در كار دخيل نيستند. قصد من ساخت ماجراي واقعي تنگسير است كه كاملا با اسناد تاريخي و واقعيت مطابقت داشته باشد. مطالعه و تحقيقات اوليه را هم آغاز كرده*ام. ضمن اينكه در صورت فراهم شدن شرايط اين فيلم را با آخرين استانداردهاي روز سينماي دنيا خواهم ساخت.
- در مورد «گاو خوني» به نظرم من و علي معلم تهيه*كننده فيلم، اولين كارگردان و تهيه*كننده*اي در جهان باشيم كه با هم قرارداد مي*بنديم، يك فيلمي بسازيم كه اصلا نفروشد و كاملا هم موفق شديم.
- تمام بازيگران فيلم جديدي كه در كانادا ساخته*ام، اهل تورنتو و نياگارا هستند. داستاني كه فيلم بر اساس آن ساخته شده در ايران ترجمه و به چاپ رسيده و نام كتاب هم «آسمان سياه شب» است. فيلم هم كاملا مطابق استانداردهاي نمايش و مميزي در ايران است و امكان اكران در ايران را دارد. هنوز هم دوست دارم به زبان فارسي فيلم بسازم و اگر شرايط برايم محيا باشد بدون شك ساختن فيلم*هاي فارسي زبان را به باقي فيلم*ها ترجيح خواهم داد و ساختن اين فيلم خارجي زبان هم يك وسوسه طولاني مدت بود كه برطرف شد.
منبع:www.cinemaema.com