نوشته هاي دكتر علي شريعتي

* «همیشه حرفهایست برای گفتن و حرفهایست برای نگفتن و ارزش هر انسان به حرفهایست که برای نگفتن دارد حرفهایی اهورایی و برامده از دل ...»

* «اسلام منطقی تر و جدی تر از آن است که به آنچه در زندگی بی ثمر است و بر روی اذهان بی اثر، در آخرت پاداش دهد، و عملی که نه برای خلق خدمتی باشد و نه برای خود، اصلاحی، ثواب داشته باشد.»

* «همواره بیمناکم که در این فرصت اندک و عزیز حیات‏، لحظه*ای را به ستایش کسانی بپردازم که در ترجیح عظمت‏، عصیان و تفکر بر سعادت‏، آرامش و لذت اندکی تردید داشته*اند.»

* «خدایا، عقیده مرا از دست عقده*ام مصون بدار و به من قدرت تحمل عقیده مخالف ارزانی کن.»

* «خدایا، به هر که دوست می*داری بیاموز که: عشق از زندگی کردن بهتر است، و به هرکه دوست تر می*داری بچشان که: دوست داشتن از عشق برتر!»

* «خدایا، به من توفیق تلاش در شکست، صبر در نومیدی، رفتن بی همراه، جهاد بی سلاح، کار بی پاداش، فداکاری در سکوت، دین بی دنیا، مذهب بی عوام، عظمت بی نام، خدمت بی نان، ایمان بی ریا، خوبی بی نمود، مناعت بی غرور، عشق بی هوس، تنهایی در انبوه جمعیت، و دوست داشتن، بی آنکه دوست بداند، روزی کن.»

* «خدایا، چگونه زیستن را به من بیاموز، چگونه مردن را خود خواهم دانست.»


* «اگر تنهاترین تنها شوم، باز خدا هست، او جانشین همه نداشتن هاست.نفرین و آفرین*ها بی ثمر است.اگر تمامی گرگها هار شوند و از آسمان هول و کینه بر سرم بارد، تو مهربان جاودان آسیب ناپذیر من هستی.ای پناه ابدی! تو می*توانی جانشین همه بی پناهی*ها شوی.»



* «قلم توتم من است؛ قلم توتم ماست، به قلم سوگند؛ به خون سیاهی که از حلقومش می*چکد سوگند؛ به رشهٔ خونی که اززبانش می*تراود سوگند؛ به زجه*های دردی که از سینه*اش بر می*آید سوگند، که توتم مقدسم را نمی*فروشم؛ به دست زورش تسلیم نمی*کنم ،به کیسهٔ زرش نمی*بخشم، به سر انگشت تزویرش نمی*سپارم دستم را قلم می*کنم و قلمم را از دست نمی*گذارم؛ چشمهایم را کور می*کنم، گوشهایم را کر می*کنم، پاهایم را می*شکنم ،انگشتانم را بند بند می*برم، سینه*ام را می*شکافم، قلبم را می*کشم، حتی زبانم را می*برم و لبم را می*دوزم اما قلمم را به بیگانه نمی*دهم...»


* «می خواستم زندگی کنم، راهم را بستند، ستایش کردم، گفتند خرافات است، عاشق شدم، گفتند دروغ است گریستم، گفتند بهانه*است، خندیدم، گفتند دیوانه*است، دنیا را نگه دارید ، می*خواهم پیاده شوم!»




تو را دوست دارم، به تو نیازمندم، به تو عشق می*ورزم، بی*تو زندگی دشواراست، بی*تو من هم نیستم؛ هستم، اما من نیستم؛ یک موجودی خواهم بود توخالی، پوک، سرگردان، بی امید، سرد، تلخ، بیزار، بدبین، کینه دار، عقده*دار، بیتاب، بی روح، بی*دل، بی روشنی، بی شیرینی، بی*انتظار، بیهوده، منی بی تو یعنی هیچ!... ای آزادی، من از ستم بیزارم، از بند بیزارم، از زنجیر بیزارم، از زندان بیزارم، از حکومت بیزارم، از باید بیزارم، از هر چه و هر که تو را در بند می*کشد بیزارم. ای آزادی، چه زندان*ها برایت کشیده ام! و چه زندان*ها خواهم کشید و چه شکنجه*ها تحمل کرده*ام و چه شکنجه*ها تحمل خواهم کرد. اما خود را به استبداد نخواهم فروخت، من پرورده ی آزادی ام، استادم علی است، مرد بی*بیم و بی*ضعف و پر صبر، و پیشوایم مصدق، مرد آزاد، مرد، که هفتاد سال برای آزادی نالید. من هرچه کنند، جز در هوای تو دم نخواهم زد. اما، من به دانستن از تو نیازمندم، دریغ مکن، بگو هر لحظه کجایی چه می*کنی؟ نا بدانم آن لحظه کجا باشم، چه کنم؟...»


* «همیشه حرفهایست برای گفتن و حرفهایست برای نگفتن و ارزش هر انسان به حرفهایست که برای نگفتن دارد حرفهایی اهورایی و برامده از دل ...»


* «اسلام منطقی تر و جدی تر از آن است که به آنچه در زندگی بی ثمر است و بر روی اذهان بی اثر، در آخرت پاداش دهد، و عملی که نه برای خلق خدمتی باشد و نه برای خود، اصلاحی، ثواب داشته باشد.»

* «همواره بیمناکم که در این فرصت اندک و عزیز حیات‏، لحظه*ای را به ستایش کسانی بپردازم که در ترجیح عظمت‏، عصیان و تفکر بر سعادت‏، آرامش و لذت اندکی تردید داشته*اند.»

* «خدایا، عقیده مرا از دست عقده*ام مصون بدار و به من قدرت تحمل عقیده مخالف ارزانی کن.»

* «خدایا، به هر که دوست می*داری بیاموز که: عشق از زندگی کردن بهتر است، و به هرکه دوست تر می*داری بچشان که: دوست داشتن از عشق برتر!»

* «خدایا، به من توفیق تلاش در شکست، صبر در نومیدی، رفتن بی همراه، جهاد بی سلاح، کار بی پاداش، فداکاری در سکوت، دین بی دنیا، مذهب بی عوام، عظمت بی نام، خدمت بی نان، ایمان بی ریا، خوبی بی نمود، مناعت بی غرور، عشق بی هوس، تنهایی در انبوه جمعیت، و دوست داشتن، بی آنکه دوست بداند، روزی کن.»

* «خدایا، چگونه زیستن را به من بیاموز، چگونه مردن را خود خواهم دانست.»



* «اگر تنهاترین تنها شوم، باز خدا هست، او جانشین همه نداشتن هاست.نفرین و آفرین*ها بی ثمر است.اگر تمامی گرگها هار شوند و از آسمان هول و کینه بر سرم بارد، تو مهربان جاودان آسیب ناپذیر من هستی.ای پناه ابدی! تو می*توانی جانشین همه بی پناهی*ها شوی.»


* «قلم توتم من است؛ قلم توتم ماست، به قلم سوگند؛ به خون سیاهی که از حلقومش می*چکد سوگند؛ به رشهٔ خونی که اززبانش می*تراود سوگند؛ به زجه*های دردی که از سینه*اش بر می*آید سوگند، که توتم مقدسم را نمی*فروشم؛ به دست زورش تسلیم نمی*کنم ،به کیسهٔ زرش نمی*بخشم، به سر انگشت تزویرش نمی*سپارم دستم را قلم می*کنم و قلمم را از دست نمی*گذارم؛ چشمهایم را کور می*کنم، گوشهایم را کر می*کنم، پاهایم را می*شکنم ،انگشتانم را بند بند می*برم، سینه*ام را می*شکافم، قلبم را می*کشم، حتی زبانم را می*برم و لبم را می*دوزم اما قلمم را به بیگانه نمی*دهم...»



* «می خواستم زندگی کنم، راهم را بستند، ستایش کردم، گفتند خرافات است، عاشق شدم، گفتند دروغ است
گریستم، گفتند بهانه*است، خندیدم، گفتند دیوانه*است، دنیا را نگه دارید ، می*خواهم پیاده شوم!»




تو را دوست دارم، به تو نیازمندم، به تو عشق می*ورزم، بی*تو زندگی دشواراست، بی*تو من هم نیستم؛ هستم، اما من نیستم؛ یک موجودی خواهم بود توخالی، پوک، سرگردان، بی امید، سرد، تلخ، بیزار، بدبین، کینه دار، عقده*دار، بیتاب، بی روح، بی*دل، بی روشنی، بی شیرینی، بی*انتظار، بیهوده، منی بی تو یعنی هیچ!... ای آزادی، من از ستم بیزارم، از بند بیزارم، از زنجیر بیزارم، از زندان بیزارم، از حکومت بیزارم، از باید بیزارم، از هر چه و هر که تو را در بند می*کشد بیزارم. ای آزادی، چه زندان*ها برایت کشیده ام! و چه زندان*ها خواهم کشید و چه شکنجه*ها تحمل کرده*ام و چه شکنجه*ها تحمل خواهم کرد. اما خود را به استبداد نخواهم فروخت، من پرورده ی آزادی ام، استادم علی است، مرد بی*بیم و بی*ضعف و پر صبر، و پیشوایم مصدق، مرد آزاد، مرد، که هفتاد سال برای آزادی نالید. من هرچه کنند، جز در هوای تو دم نخواهم زد. اما، من به دانستن از تو نیازمندم، دریغ مکن، بگو هر لحظه کجایی چه می*کنی؟ نا بدانم آن لحظه کجا باشم، چه کنم؟...»






* «اگر نمی*توانی بالا بروی، سیب باش تاافتادنت اندیشه*ای را بالا برد.»

* «ستایش*گر معلمی هستم که چگونه اندیشیدن را به من بیاموزد، نه چگونگی اندیشه*ها را.»

* «ابراهیم*وار زندگی کن و در عصر خویش معمار کعبة ایمان خویش باش.»

* «هر کس مظلوم است، خودش ظالم را یاری کرده*است.»

* «مردن هم همچون زیستن بهانه*ای می*خواهد.»

* «,وقتی که در صحنه حق و باطل نیستی، هر جا که می*خواهی باش، چه به نماز ایستاده باشی، چه به شراب
نشسته باشی، هر دو یکیست.»(پس از شهادت)

* «از سکوت اگر به خشم آمدی سکوت کن.»

* «آنان که به هر ذلتی تن می*دهند تا زنده بمانند، مردگان خاموش و پلید تاریخند.»

* «آنان که رفتند، کاری حسینی کردند. آنان که ماندند باید کاری زینبی کنند، وگرنه یزیدی*اند.»

* «میوه*های گوارا و معطر تاریخ، انسان*هایی هستند که سعادت را به خاطر صعود به قلة عظمت به اعماق دره پرت
کرده*اند.»

* «زیبایی به خوش سیرتی است نه به خوش صورتی.»

* «ظلم است که معلم را به شمع تشبیه کرد زیرا شمع را می*سازند که بسوزد ولی معلم می*سوزد که بسازد.»

* «دوستدار هنرمندانی بوده*ام که به جای خاتمکاری و کاشیکاری*های ظریف و آرایش*های رقیق و نازک*کارانه، وقار
کوهستان*های لجوج و خشم طوفان*های وحشی و ابهت و اقتدار آسمان گرفته و مصمم زمستانی و پهندشت*های
دهشتناک و خشن را سرمایة هنر خویش ساخته*اند.»

* «بگذار تاشیطنت عشق چشمان تو را به عریانی خویش بگشایدهر چند معنایش جز رنج و پریشانی نباشد؛اما
کوری را هرگز به خاطر آرامش تحمل مکن»

* «انسان نقطه*ای است بین دو بی نهایت بی نهایت لجن و بی نهایت فرشته»

* «سفر هیچ چیز به جز دلتنگی ندارد، اما... زندگی به من آموخت، برای بهتر دیدن عظمت و شکوه هر چیز باید
قدری از آن دور شد.»

* «در فلق بگریز ای سوار سپیده صبح که سیاهی شب همه جا را فراگرفته*است که افسونگران چیره دست در
گره*ها می*دمند و دوستان دشمن کام»

* «نه، من هرگز نمی*نالم؛ قرنها نالیدن بس است؛ می*خواهم فریاد کنم؛ اگر نتوانستم ، سکوت می*کنم؛ خاموش
مردن بهتر از نالیدن است»



* «آن«امانت»که خدا بر زمین و آسمانها و کوهها عرضه کردو از برداشتنش سر باز زدند و انسان برداشت،همین
است.نه عشق است و نه معرفت است و نه طاعت...«مسئولیت ساختن خویش»است. کاری که در ید قدرت
خداوندی است انسان خود به دست می*گیرد!...(هبوط)»


* «در عجبم از مردمی که خود زیر شلاق ظلم و ستم زندگی می*کنند اما برای حسینی که آزاده زندگی کرد٬ می*گریند»

* «در مملکتي که فقط دولت حق حرف زدن دارد هيچ حرفي را باور نکنيد .»


* «حسین بیشتر از آب تشنه ی لبیک بود.افسوس که به جای افکارش، زخم*های تنش را نشانمان دادند و بزرگترین دردش را بی آبی نامیدند.»




* «در شگفتم که سلام آغاز هر دیداریست، ولی در نماز پایان است.شاید این بدین معناست که پایان نماز آغاز دیدار است.»


* «در راه گم شدن از گمراه شدن بد تر است.(فلسفه ی انسان)»


* «آگاهی "نعمتی است که خدا به هرکس داده کاش نگیرد و به هر کس نداده کاش ندهد.(فلسفه انسان)»


* «در داستان خلقت است که مسئولیت معنا پیدا می*کند و اینکه عشق و عقل هر دو باید دست اندر کار باشند تا آدم بیدار شود و به بینایی برسد.»


* «کسی که راه را غلط رفته، اگر درست راه برود، زودتر ممکن است راه درست را بیابد تا آنکه در راه درست، غلط راه می*رود.»


* «به سه چیز تکیه نکن ، غرور ، دروغ و عشق ... آدم با غرور می*تازد ... با دروغ می*بازد و با عشق می*میرد»


* «اگر می*خواهید حقیقتی را خراب کنید، خوب به آن حمله نکنید، بد از آن دفاع کنید»


* سرنوشت تو متنی است که اگر ندانی دست*های نویسندگان، اگر بدانی ، خود می*توانی نوشت.


* جهان را ما ، نه آنچنانکه واقعا هست می*بینیم ، جهان را ما آنچنانکه ما واقعا هستیم ، می*بینیم.

* بشر » یک بودن است و «انسان » یک شدن.

* مسئولیت زاده توانایی نیست ، زاده آگاهی و زاده انسان بودن است.

* آگاهی اگر چه به رنج ، ناکامی و بدبختی منجر شود ، طلیعه راه و طلیعه روشنایی ، طلیعه نجات بشریت است ،… از جهلی که خوشبختی ، آرامش ، یقین و قاطعیت می*آورد ، هیچ چیز ساخته نیست.(


* پیروزی یکروزه به دست نمی*آید ، اما اگر خود را پیروز بشماری ، یکباره از دست می*رود.


* انسان به میزانی که می*اندیشد ، انسان است، به میزانی که می*آفریند انسان است نه به میزانی که آفریده*های دیگران را نشخوار می*کند.


* باید دانست که بزرگترین معلم برای به دست آوردن استقلال و شخصیت ملی خودش دشمنی است که استقلال و شخصیت ملی اش را از او گرفته*است.

* عرفان دری است به دنیای دیگر ، که باید باشد و هنر، پنجره*ای به آن دنیا است

* انتظار آمادگی است نه وادادگی

* علی آشکار ترین حقیقت و مترقی ترین مکتبی است که در شکل یک موجود انسانی تجسم یافته*است ، واقعیتی بر گونه اساطیر و انسانی است که هست از آنگونه که باید باشند و نیست

* آنگاه که کمیت عقل می*لنگند، نیایش بلند ترین قله تعبیر را در پرواز عشق در شب ظلمانی عقل پیدا می*کند

* اسلام علی بر این سه پایه استوار است : مکتب، وحدت ، عدالت

* توده مردم به یک آگاهی نیاز دارند و روشنفکر به ایمان

* شهید انسانی است که در عصر نتوانستن و غلبه نیافتن ، با مرگ خویش بر دشمن پیروز می*شود و اگر دشمنش را نمی*کشد رسوا می*کند.

* چه فاجعه*ای است که باطل به دستی عقل را شمشیر می*گیرد و به دستی شرع را سپر.

* تقلید نه تنها با تعقل سازگار نیست ، بلکه اساسا کار عقل این است که هرگاه نمی*داند ، از آنکه می*داند تقلید می*کند و لازمه ی عقل این است که در این جا خود را نفی نماید و عقل آگاه را جانشین خود کند.

* لازمه ی توحید خداوند ، توحید عالم است و لازمه ی توحید عالم توحید انسان است.

* وقتی عشق فرمان می*دهد ، محال سر تسلیم فرو می*آورد.

* عشق عبارت است از همه چیز را برای یک هدف دادن و به پاداشش هیچ چیز نخواستن ، این انتخاب بزرگی است ،
چه انتخابی!.


* وارد کردن علم و صنعت ، در اجتماع بی ایمان و بدون ایدوئولوژی مشخص ، همچون فرو کردن درخت*های بزرگ و میوه دار است در زمین نامساعد در فصل نا مناسب.

* فلسفه زندگی انسان امروز در این جمله خلاصه می*شود : فدا کردن آسایش زندگی برای ساختن وسایل آسایش زندگی.


* هیچ چیز به وسیله دشمن منحرف نمی*شود ، دشمن زنده کننده دشمن است ، بلکه آنچه که یک فکر و یک مذهب را مسخ می*کند ، دوست است یا دشمنی که در جامعه ، دوست، خودش را نشان می*دهد.

* هنر تجلی روح خلاق آدمی است، هنر با مذهب خویشاوندی دیرین دارد… هنر یک ذات عرفانی و جوهر احساس مذهبی دارد.


* جهل، نفع و ترس عوامل انحراف بشری


* از تنهایی به میان مردم می*گریزم و از مردم به تنهایی پناه برم

* آنان که « عشق » را در زندگی «خلق » جانشین « نان » می*کنند، فریبکارانند، که نام فریبشان را « زهد» گذاشته*اند.


* مردی بوده*ام از مردم و میزیسته*ام در جمع و اما مردی نیز هستم در این دنیای بزرگ که در آنم و مردی در انتهای این تا ریخ شگفت که در من جاری است و نیز مردی در خویش و در یک کلمه مردی با بودن و در این صورت دردهای وجود، رنج*های زیستن، حرف زدن انسانی تنها در این عالم ، بیگانه با این «بودن»!


* هر کس مسیحی دارد، بودایی که باید از غیب برسد ، ظهور کند ، بر او ظاهر گردد و نیمه اش را در بر گیرد و تمام شود. زندگی جستجوی نیمه*ها است در پی نیمه*ها ، مگر نه وحدت غایت آفرینش است ؟ پروانه مسیح شمع است ، شمع تنها در جمع ، چشم انتظار او بود ، مگر نه هر کسی در انتظار است؟


* چه قدر ایمان خوب است! چه بد می*کنند که می*کوشند تا انسان را از ایمان محروم کنند چه ستم کار مردمی هستند این به ظاهر دوستان بشر ! دروغ می*گویند ، دروغ ، نمی*فهمند و نمی*خواهند ، نمی*توانند بخواهند.

اگر ایمان نباشد زندگی تکیه گاهش چه باشد؟ اگر عشق نباشد زندگی را چه آتشی گرم کند ؟ اگر نیایش نباشد زندگی را به چه کار شایسته*ای صرف توان کرد ؟ اگر انتظار مسیحی ، امام قائمی ، موعودی در دل نباشد ماندن برای چیست ؟ اگر میعادی نباشد رفتن چرا؟ اگر دیداری نباشد دیدن چه سود؟ و اگر بهشت نباشد صبر و تحمل زندگی دوزخ چرا؟ اگر ساحل آن رود مقدس نباشد بردباری در عطش از بهر چه؟ و من در شگفتم که آنها که می*خواهند معبود را از هستی برگیرند چگونه از انسان انتظار دارند تا در خلأ دم زند؟


* درشگفتم که سلام اغاز هر دیداری است ولی در نماز پایان است شاید بدان معناست که پایان نماز اغاز یک دیدار است



* «آنها فقط از «فهمیدن» تو می*ترسند. از «تن» تو- هر چقدر هم که قوی باشد- ترسی ندارند، از گاو که گنده*تر نمی*شوی، می*دوشندت، از خر که قوی*تر نمی*شوی، بارت می*کنند، از اسب که دونده*تر نمی*شوی، سوارت می*شوند؛ آنها فقط از «فهمیدن» تو می*ترسند.» * «همیشه حرفهایست برای گفتن و حرفهایست برای نگفتن و ارزش هر انسان به حرفهایست که برای نگفتن دارد حرفهایی اهورایی و برامده از دل ...»


* «اسلام منطقی تر و جدی تر از آن است که به آنچه در زندگی بی ثمر است و بر روی اذهان بی اثر، در آخرت پاداش دهد، و عملی که نه برای خلق خدمتی باشد و نه برای خود، اصلاحی، ثواب داشته باشد.»


* «همواره بیمناکم که در این فرصت اندک و عزیز حیات‏، لحظه*ای را به ستایش کسانی بپردازم که در ترجیح عظمت‏، عصیان و تفکر بر سعادت‏، آرامش و لذت اندکی تردید داشته*اند.»


* «خدایا، عقیده مرا از دست عقده*ام مصون بدار و به من قدرت تحمل عقیده مخالف ارزانی کن.»

* «خدایا، به هر که دوست می*داری بیاموز که: عشق از زندگی کردن بهتر است، و به هرکه دوست تر می*داری بچشان که: دوست داشتن از عشق برتر!»


* «خدایا، به من توفیق تلاش در شکست، صبر در نومیدی، رفتن بی همراه، جهاد بی سلاح، کار بی پاداش، فداکاری در سکوت، دین بی دنیا، مذهب بی عوام، عظمت بی نام، خدمت بی نان، ایمان بی ریا، خوبی بی نمود، مناعت بی غرور، عشق بی هوس، تنهایی در انبوه جمعیت، و دوست داشتن، بی آنکه دوست بداند، روزی کن.»


* «خدایا، چگونه زیستن را به من بیاموز، چگونه مردن را خود خواهم دانست.»


* «اگر تنهاترین تنها شوم، باز خدا هست، او جانشین همه نداشتن هاست.نفرین و آفرین*ها بی ثمر است.اگر تمامی گرگها هار شوند و از آسمان هول و کینه بر سرم بارد، تو مهربان جاودان آسیب ناپذیر من هستی.ای پناه ابدی! تو می*توانی جانشین همه بی پناهی*ها شوی.»




* «قلم توتم من است؛ قلم توتم ماست، به قلم سوگند؛ به خون سیاهی که از حلقومش می*چکد سوگند؛ به رشهٔ خونی که اززبانش می*تراود سوگند؛ به زجه*های دردی که از سینه*اش بر می*آید سوگند، که توتم مقدسم را نمی*فروشم؛ به دست زورش تسلیم نمی*کنم ،به کیسهٔ زرش نمی*بخشم، به سر انگشت تزویرش نمی*سپارم دستم را قلم می*کنم و قلمم را از دست نمی*گذارم؛ چشمهایم را کور می*کنم، گوشهایم را کر می*کنم، پاهایم را می*شکنم ،انگشتانم را بند بند می*برم، سینه*ام را می*شکافم، قلبم را می*کشم، حتی زبانم را می*برم و لبم را می*دوزم اما قلمم را به بیگانه نمی*دهم...»



* «می خواستم زندگی کنم، راهم را بستند، ستایش کردم، گفتند خرافات است، عاشق شدم، گفتند دروغ است گریستم، گفتند بهانه*است، خندیدم، گفتند دیوانه*است، دنیا را نگه دارید ، می*خواهم پیاده شوم!»


* «ای آزادی،

تو را دوست دارم، به تو نیازمندم، به تو عشق می*ورزم، بی*تو زندگی دشواراست، بی*تو من هم نیستم؛ هستم، اما من نیستم؛ یک موجودی خواهم بود توخالی، پوک، سرگردان، بی امید، سرد، تلخ، بیزار، بدبین، کینه دار، عقده*دار، بیتاب، بی روح، بی*دل، بی روشنی، بی شیرینی، بی*انتظار، بیهوده، منی بی تو یعنی هیچ!... ای آزادی، من از ستم بیزارم، از بند بیزارم، از زنجیر بیزارم، از زندان بیزارم، از حکومت بیزارم، از باید بیزارم، از هر چه و هر که تو را در بند می*کشد بیزارم. ای آزادی، چه زندان*ها برایت کشیده ام! و چه زندان*ها خواهم کشید و چه شکنجه*ها تحمل کرده*ام و چه شکنجه*ها تحمل خواهم کرد. اما خود را به استبداد نخواهم فروخت، من پرورده ی آزادی ام، استادم علی است، مرد بی*بیم و بی*ضعف و پر صبر، و پیشوایم مصدق، مرد آزاد، مرد، که هفتاد سال برای آزادی نالید. من هرچه کنند، جز در هوای تو دم نخواهم زد. اما، من به دانستن از تو نیازمندم، دریغ مکن، بگو هر لحظه کجایی چه می*کنی؟ نا بدانم آن لحظه کجا باشم، چه کنم؟...»



* «اگر نمی*توانی بالا بروی، سیب باش تاافتادنت اندیشه*ای را بالا برد.»

* «ستایش*گر معلمی هستم که چگونه اندیشیدن را به من بیاموزد، نه چگونگی اندیشه*ها را.»

* «ابراهیم*وار زندگی کن و در عصر خویش معمار کعبة ایمان خویش باش.»

* «هر کس مظلوم است، خودش ظالم را یاری کرده*است.»

* «مردن هم همچون زیستن بهانه*ای می*خواهد.»


* «,وقتی که در صحنه حق و باطل نیستی، هر جا که می*خواهی باش، چه به نماز ایستاده باشی، چه به شراب
نشسته باشی، هر دو یکیست.»(پس از شهادت)

* «از سکوت اگر به خشم آمدی سکوت کن.»

* «آنان که به هر ذلتی تن می*دهند تا زنده بمانند، مردگان خاموش و پلید تاریخند.»

* «آنان که رفتند، کاری حسینی کردند. آنان که ماندند باید کاری زینبی کنند، وگرنه یزیدی*اند.»

* «میوه*های گوارا و معطر تاریخ، انسان*هایی هستند که سعادت را به خاطر صعود به قلة عظمت به اعماق دره پرت
کرده*اند.»

* «زیبایی به خوش سیرتی است نه به خوش صورتی.»

* «ظلم است که معلم را به شمع تشبیه کرد زیرا شمع را می*سازند که بسوزد ولی معلم می*سوزد که بسازد.»

* «دوستدار هنرمندانی بوده*ام که به جای خاتمکاری و کاشیکاری*های ظریف و آرایش*های رقیق و نازک*کارانه، وقار
کوهستان*های لجوج و خشم طوفان*های وحشی و ابهت و اقتدار آسمان گرفته و مصمم زمستانی و پهندشت*های دهشتناک و خشن را سرمایة هنر خویش ساخته*اند.»

* «بگذار تاشیطنت عشق چشمان تو را به عریانی خویش بگشایدهر چند معنایش جز رنج و پریشانی نباشد؛اما کوری را هرگز به خاطر آرامش تحمل مکن»

* «انسان نقطه*ای است بین دو بی نهایت بی نهایت لجن و بی نهایت فرشته»

* «سفر هیچ چیز به جز دلتنگی ندارد، اما... زندگی به من آموخت، برای بهتر دیدن عظمت و شکوه هر چیز باید
قدری از آن دور شد.»

* «در فلق بگریز ای سوار سپیده صبح که سیاهی شب همه جا را فراگرفته*است که افسونگران چیره دست در
گره*ها می*دمند و دوستان دشمن کام»

* «نه، من هرگز نمی*نالم؛ قرنها نالیدن بس است؛ می*خواهم فریاد کنم؛ اگر نتوانستم ، سکوت می*کنم؛ خاموش
مردن بهتر از نالیدن است»



* «آن«امانت»که خدا بر زمین و آسمانها و کوهها عرضه کردو از برداشتنش سر باز زدند و انسان برداشت،همین
است.نه عشق است و نه معرفت است و نه طاعت...«مسئولیت ساختن خویش»است. کاری که در ید قدرت
خداوندی است انسان خود به دست می*گیرد!...(هبوط)»



* «در عجبم از مردمی که خود زیر شلاق ظلم و ستم زندگی می*کنند اما برای حسینی که آزاده زندگی کرد٬
می*گریند»

* «در مملکتي که فقط دولت حق حرف زدن دارد هيچ حرفي را باور نکنيد .»



* «حسین بیشتر از آب تشنه ی لبیک بود.افسوس که به جای افکارش، زخم*های تنش را نشانمان دادند و بزرگترین
دردش را بی آبی نامیدند.»




* «برای شناختن هر مذهب باید خدایش را، کتابش را و پیغمبرش را و بهترین دست پرورده*هایش را دید و شناخت.
(فلسفه ی انسان)»



* «در شگفتم که سلام آغاز هر دیداریست، ولی در نماز پایان است.شاید این بدین معناست که پایان نماز آغاز دیدار است.»




* «در راه گم شدن از گمراه شدن بد تر است.(فلسفه ی انسان)»



* «آگاهی "نعمتی است که خدا به هرکس داده کاش نگیرد و به هر کس نداده کاش ندهد.(فلسفه انسان)»



* «در داستان خلقت است که مسئولیت معنا پیدا می*کند و اینکه عشق و عقل هر دو باید دست اندر کار باشند تا
آدم بیدار شود و به بینایی برسد.»


* «کسی که راه را غلط رفته، اگر درست راه برود، زودتر ممکن است راه درست را بیابد تا آنکه در راه درست، غلط راه می*رود.»

* «به سه چیز تکیه نکن ، غرور ، دروغ و عشق ... آدم با غرور می*تازد ... با دروغ می*بازد و با عشق می*میرد»

* «اگر می*خواهید حقیقتی را خراب کنید، خوب به آن حمله نکنید، بد از آن دفاع کنید»

* سرنوشت تو متنی است که اگر ندانی دست*های نویسندگان، اگر بدانی ، خود می*توانی نوشت.


* جهان را ما ، نه آنچنانکه واقعا هست می*بینیم ، جهان را ما آنچنانکه ما واقعا هستیم ، می*بینیم.


* بشر » یک بودن است و «انسان » یک شدن.



* مسئولیت زاده توانایی نیست ، زاده آگاهی و زاده انسان بودن است.



* آگاهی اگر چه به رنج ، ناکامی و بدبختی منجر شود ، طلیعه راه و طلیعه روشنایی ، طلیعه نجات بشریت است ،…
از جهلی که خوشبختی ، آرامش ، یقین و قاطعیت می*آورد ، هیچ چیز ساخته نیست.(


* پیروزی یکروزه به دست نمی*آید ، اما اگر خود را پیروز بشماری ، یکباره از دست می*رود.


* انسان به میزانی که می*اندیشد ، انسان است، به میزانی که می*آفریند انسان است نه به میزانی که آفریده*های دیگران را نشخوار می*کند.


* باید دانست که بزرگترین معلم برای به دست آوردن استقلال و شخصیت ملی خودش دشمنی است که استقلال و شخصیت ملی اش را از او گرفته*است.


* عرفان دری است به دنیای دیگر ، که باید باشد و هنر، پنجره*ای به آن دنیا است

* انتظار آمادگی است نه وادادگی

* علی آشکار ترین حقیقت و مترقی ترین مکتبی است که در شکل یک موجود انسانی تجسم یافته*است ، واقعیتی بر گونه اساطیر و انسانی است که هست از آنگونه که باید باشند و نیست


* آنگاه که کمیت عقل می*لنگند، نیایش بلند ترین قله تعبیر را در پرواز عشق در شب ظلمانی عقل پیدا می*کند


* اسلام علی بر این سه پایه استوار است : مکتب، وحدت ، عدالت


* توده مردم به یک آگاهی نیاز دارند و روشنفکر به ایمان

* شهید انسانی است که در عصر نتوانستن و غلبه نیافتن ، با مرگ خویش بر دشمن پیروز می*شود و اگر دشمنش را
نمی*کشد رسوا می*کند.


* چه فاجعه*ای است که باطل به دستی عقل را شمشیر می*گیرد و به دستی شرع را سپر.


* تقلید نه تنها با تعقل سازگار نیست ، بلکه اساسا کار عقل این است که هرگاه نمی*داند ، از آنکه می*داند تقلید می*کند و لازمه ی عقل این است که در این جا خود را نفی نماید و عقل آگاه را جانشین خود کند.


* لازمه ی توحید خداوند ، توحید عالم است و لازمه ی توحید عالم توحید انسان است.

* وقتی عشق فرمان می*دهد ، محال سر تسلیم فرو می*آورد.

* عشق عبارت است از همه چیز را برای یک هدف دادن و به پاداشش هیچ چیز نخواستن ، این انتخاب بزرگی است ،
چه انتخابی!.



* وارد کردن علم و صنعت ، در اجتماع بی ایمان و بدون ایدوئولوژی مشخص ، همچون فرو کردن درخت*های بزرگ و میوه دار است در زمین نامساعد در فصل نا مناسب.

* فلسفه زندگی انسان امروز در این جمله خلاصه می*شود : فدا کردن آسایش زندگی برای ساختن وسایل آسایش زندگی.

* وارد کردن علم و صنعت ، در اجتماع بی ایمان و بدون ایدوئولوژی مشخص ، همچون فرو کردن درخت*های بزرگ و میوه دار است در زمین نامساعد در فصل نا مناسب.

* فلسفه زندگی انسان امروز در این جمله خلاصه می*شود : فدا کردن آسایش زندگی برای ساختن وسایل آسایش
زندگی.



* هیچ چیز به وسیله دشمن منحرف نمی*شود ، دشمن زنده کننده دشمن است ، بلکه آنچه که یک فکر و یک مذهب
را مسخ می*کند ، دوست است یا دشمنی که در جامعه ، دوست، خودش را نشان می*دهد.

* هنر تجلی روح خلاق آدمی است، هنر با مذهب خویشاوندی دیرین دارد… هنر یک ذات عرفانی و جوهر احساس
مذهبی دارد.


* جهل، نفع و ترس عوامل انحراف بشری



* از تنهایی به میان مردم می*گریزم و از مردم به تنهایی پناه برم



* آنان که « عشق » را در زندگی «خلق » جانشین « نان » می*کنند، فریبکارانند، که نام فریبشان را « زهد»
گذاشته*اند.



* مردی بوده*ام از مردم و میزیسته*ام در جمع و اما مردی نیز هستم در این دنیای بزرگ که در آنم و مردی در انتهای
این تا ریخ شگفت که در من جاری است و نیز مردی در خویش و در یک کلمه مردی با بودن و در این صورت دردهای
وجود، رنج*های زیستن، حرف زدن انسانی تنها در این عالم ، بیگانه با این «بودن»!



* هر کس مسیحی دارد، بودایی که باید از غیب برسد ، ظهور کند ، بر او ظاهر گردد و نیمه اش را در بر گیرد و تمام
شود. زندگی جستجوی نیمه*ها است در پی نیمه*ها ، مگر نه وحدت غایت آفرینش است ؟ پروانه مسیح شمع است ،
شمع تنها در جمع ، چشم انتظار او بود ، مگر نه هر کسی در انتظار است؟



* چه قدر ایمان خوب است! چه بد می*کنند که می*کوشند تا انسان را از ایمان محروم کنند چه ستم کار مردمی
هستند این به ظاهر دوستان بشر ! دروغ می*گویند ، دروغ ، نمی*فهمند و نمی*خواهند ، نمی*توانند بخواهند.



اگر ایمان نباشد زندگی تکیه گاهش چه باشد؟ اگر عشق نباشد زندگی را چه آتشی گرم کند ؟ اگر نیایش نباشد
زندگی را به چه کار شایسته*ای صرف توان کرد ؟ اگر انتظار مسیحی ، امام قائمی ، موعودی در دل نباشد ماندن برای
چیست ؟ اگر میعادی نباشد رفتن چرا؟ اگر دیداری نباشد دیدن چه سود؟ و اگر بهشت نباشد صبر و تحمل زندگی
دوزخ چرا؟ اگر ساحل آن رود مقدس نباشد بردباری در عطش از بهر چه؟ و من در شگفتم که آنها که می*خواهند معبود
را از هستی برگیرند چگونه از انسان انتظار دارند تا در خلأ دم زند؟



* درشگفتم که سلام اغاز هر دیداری است ولی در نماز پایان است شاید بدان معناست که پایان نماز اغاز یک دیدار
است





* «آنها فقط از «فهمیدن» تو می*ترسند. از «تن» تو- هر چقدر هم که قوی باشد- ترسی ندارند، از گاو که گنده*تر
نمی*شوی، می*دوشندت، از خر که قوی*تر نمی*شوی، بارت می*کنند، از اسب که دونده*تر نمی*شوی، سوارت
می*شوند؛ آنها فقط از «فهمیدن» تو می*ترسند.»



* «اگر نمی*توانی بالا بروی، سیب باش تاافتادنت اندیشه*ای را بالا برد.»

* «ستایش*گر معلمی هستم که چگونه اندیشیدن را به من بیاموزد، نه چگونگی اندیشه*ها را.»


* «ابراهیم*وار زندگی کن و در عصر خویش معمار کعبة ایمان خویش باش.»

* «هر کس مظلوم است، خودش ظالم را یاری کرده*است.»

* «مردن هم همچون زیستن بهانه*ای می*خواهد.»

* «,وقتی که در صحنه حق و باطل نیستی، هر جا که می*خواهی باش، چه به نماز ایستاده باشی، چه به شراب نشسته باشی، هر دو یکیست.»(پس از شهادت)

* «از سکوت اگر به خشم آمدی سکوت کن.»

* «آنان که به هر ذلتی تن می*دهند تا زنده بمانند، مردگان خاموش و پلید تاریخند.»

* «آنان که رفتند، کاری حسینی کردند. آنان که ماندند باید کاری زینبی کنند، وگرنه یزیدی*اند.»

* «میوه*های گوارا و معطر تاریخ، انسان*هایی هستند که سعادت را به خاطر صعود به قلة عظمت به اعماق دره پرت کرده*اند.»

* «زیبایی به خوش سیرتی است نه به خوش صورتی.»

* «ظلم است که معلم را به شمع تشبیه کرد زیرا شمع را می*سازند که بسوزد ولی معلم می*سوزد که بسازد.»

* «دوستدار هنرمندانی بوده*ام که به جای خاتمکاری و کاشیکاری*های ظریف و آرایش*های رقیق و نازک*کارانه، وقار
کوهستان*های لجوج و خشم طوفان*های وحشی و ابهت و اقتدار آسمان گرفته و مصمم زمستانی و پهندشت*های
دهشتناک و خشن را سرمایة هنر خویش ساخته*اند.»

* «بگذار تاشیطنت عشق چشمان تو را به عریانی خویش بگشایدهر چند معنایش جز رنج و پریشانی نباشد؛اما
کوری را هرگز به خاطر آرامش تحمل مکن»

* «انسان نقطه*ای است بین دو بی نهایت بی نهایت لجن و بی نهایت فرشته»

* «سفر هیچ چیز به جز دلتنگی ندارد، اما... زندگی به من آموخت، برای بهتر دیدن عظمت و شکوه هر چیز باید
قدری از آن دور شد.»

* «در فلق بگریز ای سوار سپیده صبح که سیاهی شب همه جا را فراگرفته*است که افسونگران چیره دست در
گره*ها می*دمند و دوستان دشمن کام»


* «نه، من هرگز نمی*نالم؛ قرنها نالیدن بس است؛ می*خواهم فریاد کنم؛ اگر نتوانستم ، سکوت می*کنم؛ خاموش مردن بهتر از نالیدن است»



* «آن«امانت»که خدا بر زمین و آسمانها و کوهها عرضه کردو از برداشتنش سر باز زدند و انسان برداشت،همین
است.نه عشق است و نه معرفت است و نه طاعت...«مسئولیت ساختن خویش»است. کاری که در ید قدرت
خداوندی است انسان خود به دست می*گیرد!...(هبوط)»



* «در عجبم از مردمی که خود زیر شلاق ظلم و ستم زندگی می*کنند اما برای حسینی که آزاده زندگی کرد٬
می*گریند»



* «در مملکتي که فقط دولت حق حرف زدن دارد هيچ حرفي را باور نکنيد .»



* «حسین بیشتر از آب تشنه ی لبیک بود.افسوس که به جای افکارش، زخم*های تنش را نشانمان دادند و بزرگترین

دردش را بی آبی نامیدند.»






* هیچ چیز به وسیله دشمن منحرف نمی*شود ، دشمن زنده کننده دشمن است ، بلکه آنچه که یک فکر و یک مذهب را مسخ می*کند ، دوست است یا دشمنی که در جامعه ، دوست، خودش را نشان می*دهد.

* هنر تجلی روح خلاق آدمی است، هنر با مذهب خویشاوندی دیرین دارد… هنر یک ذات عرفانی و جوهر احساس مذهبی دارد.


* جهل، نفع و ترس عوامل انحراف بشری


* از تنهایی به میان مردم می*گریزم و از مردم به تنهایی پناه برم


* آنان که « عشق » را در زندگی «خلق » جانشین « نان » می*کنند، فریبکارانند، که نام فریبشان را « زهد» گذاشته*اند.


* مردی بوده*ام از مردم و میزیسته*ام در جمع و اما مردی نیز هستم در این دنیای بزرگ که در آنم و مردی در انتهای این تا ریخ شگفت که در من جاری است و نیز مردی در خویش و در یک کلمه مردی با بودن و در این صورت دردهای وجود، رنج*های زیستن، حرف زدن انسانی تنها در این عالم ، بیگانه با این «بودن»!


* هر کس مسیحی دارد، بودایی که باید از غیب برسد ، ظهور کند ، بر او ظاهر گردد و نیمه اش را در بر گیرد و تمام شود. زندگی جستجوی نیمه*ها است در پی نیمه*ها ، مگر نه وحدت غایت آفرینش است ؟ پروانه مسیح شمع است ، شمع تنها در جمع ، چشم انتظار او بود ، مگر نه هر کسی در انتظار است؟


* چه قدر ایمان خوب است! چه بد می*کنند که می*کوشند تا انسان را از ایمان محروم کنند چه ستم کار مردمی هستند این به ظاهر دوستان بشر ! دروغ می*گویند ، دروغ ، نمی*فهمند و نمی*خواهند ، نمی*توانند بخواهند.

اگر ایمان نباشد زندگی تکیه گاهش چه باشد؟ اگر عشق نباشد زندگی را چه آتشی گرم کند ؟ اگر نیایش نباشد زندگی را به چه کار شایسته*ای صرف توان کرد ؟ اگر انتظار مسیحی ، امام قائمی ، موعودی در دل نباشد ماندن برای چیست ؟ اگر میعادی نباشد رفتن چرا؟ اگر دیداری نباشد دیدن چه سود؟ و اگر بهشت نباشد صبر و تحمل زندگی دوزخ چرا؟ اگر ساحل آن رود مقدس نباشد بردباری در عطش از بهر چه؟ و من در شگفتم که آنها که می*خواهند معبود را از هستی برگیرند چگونه از انسان انتظار دارند تا در خلأ دم زند؟

* درشگفتم که سلام اغاز هر دیداری است ولی در نماز پایان است شاید بدان معناست که پایان نماز اغاز یک دیدار است




* «آنها فقط از «فهمیدن» تو می*ترسند. از «تن» تو- هر چقدر هم که قوی باشد- ترسی ندارند، از گاو که گنده*تر نمی*شوی، می*دوشندت، از خر که قوی*تر نمی*شوی، بارت می*کنند، از اسب که دونده*تر نمی*شوی، سوارت می*شوند؛ آنها فقط از «فهمیدن» تو می*ترسند.» * «همیشه حرفهایست برای گفتن و حرفهایست برای نگفتن و ارزش هر انسان به حرفهایست که برای نگفتن دارد حرفهایی اهورایی و برامده از دل ...»

* «اسلام منطقی تر و جدی تر از آن است که به آنچه در زندگی بی ثمر است و بر روی اذهان بی اثر، در آخرت پاداش دهد، و عملی که نه برای خلق خدمتی باشد و نه برای خود، اصلاحی، ثواب داشته باشد.»

* «همواره بیمناکم که در این فرصت اندک و عزیز حیات‏، لحظه*ای را به ستایش کسانی بپردازم که در ترجیح عظمت‏، عصیان و تفکر بر سعادت‏، آرامش و لذت اندکی تردید داشته*اند.»


* «خدایا، عقیده مرا از دست عقده*ام مصون بدار و به من قدرت تحمل عقیده مخالف ارزانی کن.»


* «خدایا، به هر که دوست می*داری بیاموز که: عشق از زندگی کردن بهتر است، و به هرکه دوست تر می*داری بچشان که: دوست داشتن از عشق برتر!»

* «خدایا، به من توفیق تلاش در شکست، صبر در نومیدی، رفتن بی همراه، جهاد بی سلاح، کار بی پاداش، فداکاری در سکوت، دین بی دنیا، مذهب بی عوام، عظمت بی نام، خدمت بی نان، ایمان بی ریا، خوبی بی نمود، مناعت بی غرور، عشق بی هوس، تنهایی در انبوه جمعیت، و دوست داشتن، بی آنکه دوست بداند، روزی کن.»


* «خدایا، چگونه زیستن را به من بیاموز، چگونه مردن را خود خواهم دانست.»



* «اگر تنهاترین تنها شوم، باز خدا هست، او جانشین همه نداشتن هاست.نفرین و آفرین*ها بی ثمر است.اگر تمامی گرگها هار شوند و از آسمان هول و کینه بر سرم بارد، تو مهربان جاودان آسیب ناپذیر من هستی.ای پناه ابدی! تو می*توانی جانشین همه بی پناهی*ها شوی.»




* «قلم توتم من است؛ قلم توتم ماست، به قلم سوگند؛ به خون سیاهی که از حلقومش می*چکد سوگند؛ به رشهٔ خونی که اززبانش می*تراود سوگند؛ به زجه*های دردی که از سینه*اش بر می*آید سوگند، که توتم مقدسم را نمی*فروشم؛ به دست زورش تسلیم نمی*کنم ،به کیسهٔ زرش نمی*بخشم، به سر انگشت تزویرش نمی*سپارم دستم را قلم می*کنم و قلمم را از دست نمی*گذارم؛ چشمهایم را کور می*کنم، گوشهایم را کر می*کنم، پاهایم را می*شکنم ،انگشتانم را بند بند می*برم، سینه*ام را می*شکافم، قلبم را می*کشم، حتی زبانم را می*برم و لبم را می*دوزم اما قلمم را به بیگانه نمی*دهم...»


* «می خواستم زندگی کنم، راهم را بستند، ستایش کردم، گفتند خرافات است، عاشق شدم، گفتند دروغ است گریستم، گفتند بهانه*است، خندیدم، گفتند دیوانه*است، دنیا را نگه دارید ، می*خواهم پیاده شوم!»


* «ای آزادی،

تو را دوست دارم، به تو نیازمندم، به تو عشق می*ورزم، بی*تو زندگی دشواراست، بی*تو من هم نیستم؛ هستم، اما من نیستم؛ یک موجودی خواهم بود توخالی، پوک، سرگردان، بی امید، سرد، تلخ، بیزار، بدبین، کینه دار، عقده*دار، بیتاب، بی روح، بی*دل، بی روشنی، بی شیرینی، بی*انتظار، بیهوده، منی بی تو یعنی هیچ!... ای آزادی، من از ستم بیزارم، از بند بیزارم، از زنجیر بیزارم، از زندان بیزارم، از حکومت بیزارم، از باید بیزارم، از هر چه و هر که تو را در بند می*کشد بیزارم. ای آزادی، چه زندان*ها برایت کشیده ام! و چه زندان*ها خواهم کشید و چه شکنجه*ها تحمل کرده*ام و چه شکنجه*ها تحمل خواهم کرد. اما خود را به استبداد نخواهم فروخت، من پرورده ی آزادی ام، استادم علی است، مرد بی*بیم و بی*ضعف و پر صبر، و پیشوایم مصدق، مرد آزاد، مرد، که هفتاد سال برای آزادی نالید. من هرچه کنند، جز در هوای تو دم نخواهم زد. اما، من به دانستن از تو نیازمندم، دریغ مکن، بگو هر لحظه کجایی چه می*کنی؟ نا بدانم آن لحظه کجا باشم، چه کنم؟...»



* «اگر نمی*توانی بالا بروی، سیب باش تاافتادنت اندیشه*ای را بالا برد.»

* «ستایش*گر معلمی هستم که چگونه اندیشیدن را به من بیاموزد، نه چگونگی اندیشه*ها را.»

* «ابراهیم*وار زندگی کن و در عصر خویش معمار کعبة ایمان خویش باش.»

* «هر کس مظلوم است، خودش ظالم را یاری کرده*است.»

* «مردن هم همچون زیستن بهانه*ای می*خواهد.»

* «,وقتی که در صحنه حق و باطل نیستی، هر جا که می*خواهی باش، چه به نماز ایستاده باشی، چه به شراب نشسته باشی، هر دو یکیست.»(پس از شهادت)

* «از سکوت اگر به خشم آمدی سکوت کن.»

* «آنان که به هر ذلتی تن می*دهند تا زنده بمانند، مردگان خاموش و پلید تاریخند.»


* «آنان که رفتند، کاری حسینی کردند. آنان که ماندند باید کاری زینبی کنند، وگرنه یزیدی*اند.»

* «میوه*های گوارا و معطر تاریخ، انسان*هایی هستند که سعادت را به خاطر صعود به قلة عظمت به اعماق دره پرت
کرده*اند.»

* «زیبایی به خوش سیرتی است نه به خوش صورتی.»

* «ظلم است که معلم را به شمع تشبیه کرد زیرا شمع را می*سازند که بسوزد ولی معلم می*سوزد که بسازد.»

* «دوستدار هنرمندانی بوده*ام که به جای خاتمکاری و کاشیکاری*های ظریف و آرایش*های رقیق و نازک*کارانه، وقار
کوهستان*های لجوج و خشم طوفان*های وحشی و ابهت و اقتدار آسمان گرفته و مصمم زمستانی و پهندشت*های
دهشتناک و خشن را سرمایة هنر خویش ساخته*اند.»

* «بگذار تاشیطنت عشق چشمان تو را به عریانی خویش بگشایدهر چند معنایش جز رنج و پریشانی نباشد؛اما
کوری را هرگز به خاطر آرامش تحمل مکن»

* «انسان نقطه*ای است بین دو بی نهایت بی نهایت لجن و بی نهایت فرشته»

* «سفر هیچ چیز به جز دلتنگی ندارد، اما... زندگی به من آموخت، برای بهتر دیدن عظمت و شکوه هر چیز باید
قدری از آن دور شد.»
* «در فلق بگریز ای سوار سپیده صبح که سیاهی شب همه جا را فراگرفته*است که افسونگران چیره دست در
گره*ها می*دمند و دوستان دشمن کام»

* «نه، من هرگز نمی*نالم؛ قرنها نالیدن بس است؛ می*خواهم فریاد کنم؛ اگر نتوانستم ، سکوت می*کنم؛ خاموش
مردن بهتر از نالیدن است»



* «آن«امانت»که خدا بر زمین و آسمانها و کوهها عرضه کردو از برداشتنش سر باز زدند و انسان برداشت،همین
است.نه عشق است و نه معرفت است و نه طاعت...«مسئولیت ساختن خویش»است. کاری که در ید قدرت
خداوندی است انسان خود به دست می*گیرد!...(هبوط)»



* «در عجبم از مردمی که خود زیر شلاق ظلم و ستم زندگی می*کنند اما برای حسینی که آزاده زندگی کرد٬
می*گریند»

* «در مملکتي که فقط دولت حق حرف زدن دارد هيچ حرفي را باور نکنيد .»



* «حسین بیشتر از آب تشنه ی لبیک بود.افسوس که به جای افکارش، زخم*های تنش را نشانمان دادند و بزرگترین
دردش را بی آبی نامیدند.»



* «برای شناختن هر مذهب باید خدایش را، کتابش را و پیغمبرش را و بهترین دست پرورده*هایش را دید و شناخت.
(فلسفه ی انسان)»



* «در شگفتم که سلام آغاز هر دیداریست، ولی در نماز پایان است.شاید این بدین معناست که پایان نماز آغاز دیدار
است.»



* «در راه گم شدن از گمراه شدن بد تر است.(فلسفه ی انسان)»



* «آگاهی "نعمتی است که خدا به هرکس داده کاش نگیرد و به هر کس نداده کاش ندهد.(فلسفه انسان)»



* «در داستان خلقت است که مسئولیت معنا پیدا می*کند و اینکه عشق و عقل هر دو باید دست اندر کار باشند تا آدم
بیدار شود و به بینایی برسد.»


* «کسی که راه را غلط رفته، اگر درست راه برود، زودتر ممکن است راه درست را بیابد تا آنکه در راه درست، غلط راه
می*رود.»



* «به سه چیز تکیه نکن ، غرور ، دروغ و عشق ... آدم با غرور می*تازد ... با دروغ می*بازد و با عشق می*میرد»



* «اگر می*خواهید حقیقتی را خراب کنید، خوب به آن حمله نکنید، بد از آن دفاع کنید»



* سرنوشت تو متنی است که اگر ندانی دست*های نویسندگان، اگر بدانی ، خود می*توانی نوشت.

* جهان را ما ، نه آنچنانکه واقعا هست می*بینیم ، جهان را ما آنچنانکه ما واقعا هستیم ، می*بینیم.



* بشر » یک بودن است و «انسان » یک شدن.



* مسئولیت زاده توانایی نیست ، زاده آگاهی و زاده انسان بودن است.


* آگاهی اگر چه به رنج ، ناکامی و بدبختی منجر شود ، طلیعه راه و طلیعه روشنایی ، طلیعه نجات بشریت است ،…
از جهلی که خوشبختی ، آرامش ، یقین و قاطعیت می*آورد ، هیچ چیز ساخته نیست.(




* پیروزی یکروزه به دست نمی*آید ، اما اگر خود را پیروز بشماری ، یکباره از دست می*رود.


* انسان به میزانی که می*اندیشد ، انسان است، به میزانی که می*آفریند انسان است نه به میزانی که آفریده*های
دیگران را نشخوار می*کند.



* باید دانست که بزرگترین معلم برای به دست آوردن استقلال و شخصیت ملی خودش دشمنی است که استقلال و
شخصیت ملی اش را از او گرفته*است.



* عرفان دری است به دنیای دیگر ، که باید باشد و هنر، پنجره*ای به آن دنیا است

* انتظار آمادگی است نه وادادگی



* علی آشکار ترین حقیقت و مترقی ترین مکتبی است که در شکل یک موجود انسانی تجسم یافته*است ، واقعیتی
بر گونه اساطیر و انسانی است که هست از آنگونه که باید باشند و نیست



* آنگاه که کمیت عقل می*لنگند، نیایش بلند ترین قله تعبیر را در پرواز عشق در شب ظلمانی عقل پیدا می*کند



* اسلام علی بر این سه پایه استوار است : مکتب، وحدت ، عدالت



* توده مردم به یک آگاهی نیاز دارند و روشنفکر به ایمان



* شهید انسانی است که در عصر نتوانستن و غلبه نیافتن ، با مرگ خویش بر دشمن پیروز می*شود و اگر دشمنش را
نمی*کشد رسوا می*کند.



* چه فاجعه*ای است که باطل به دستی عقل را شمشیر می*گیرد و به دستی شرع را سپر.



* تقلید نه تنها با تعقل سازگار نیست ، بلکه اساسا کار عقل این است که هرگاه نمی*داند ، از آنکه می*داند تقلید
می*کند و لازمه ی عقل این است که در این جا خود را نفی نماید و عقل آگاه را جانشین خود کند.



* لازمه ی توحید خداوند ، توحید عالم است و لازمه ی توحید عالم توحید انسان است.

* وقتی عشق فرمان می*دهد ، محال سر تسلیم فرو می*آورد.

* عشق عبارت است از همه چیز را برای یک هدف دادن و به پاداشش هیچ چیز نخواستن ، این انتخاب بزرگی است ،
چه انتخابی!.
* «برای شناختن هر مذهب باید خدایش را، کتابش را و پیغمبرش را و بهترین دست پرور