شکایت گالیور از علی دایی!
علی دایی: «شما منو یاد گالیور می اندازی! اصلا کی گفته شما می تونی جای من صحبت کنی؟ اصلا...»
خبرنگار: «ببخشید آقای دایی، شما دیگه روی کاغذ شانسی برای قهرمانی در لیگ ندارید و مقابل راه آهن هم بازی خوبی انجام ندادید. با توجه به این وضعیت برای بازی های آسیایی پرسپولیس چه برنامه ای دارید؟»
علی دایی: «شما منو یاد گالیور می اندازی! اصلا کی گفته شما می تونی جای من صحبت کنی؟ اصلا...»
این درگیری لفظی سرمربی پرسپولیس با مجری و گزارشگر تلویزیونی در سالن کنفرانس مطبوعاتی پس از پایان بازی با راه آهن باعث شد تا مهدی واعظی تصمیم بگیرد که سری به مجتبی شریفی و کمیته انضباطی فدراسیون بزند و از علی دایی به صورت رسمی شکایت کند. واعظی در مورد این اتفاقات می گوید: «دایی همیشه طوری مرا نگاه می کند که انگار یک شکارچی به شکارش نگاه می کند و...»
آقای خبرنگار تصمیمش را گرفته و از علی دایی به خاطر اینکه او را گالیور خطاب کرده شکایت خواهد کرد: «بله، به کمیته انضباطی می روم تا از علی دایی شکایت کنم. در این مورد با آقای شریفی هم صحبت کرده ام و دوست دارم برای یک بار هم که شده یک نفر مقابل این جور اتفاق ها بایستد. بعضی از رفتارها را نمی توان به راحتی پذیرفت. در باشگاهی که سرپرست و رییسش دم از اخلاق مداری و پهلوانی می زند، چنین اتفاق هایی می افتد. البته نکته عجیب این است که سایت باشگاه پرسپولیس موضع گیری خاصی کرده و در مقابل هم روزنامه پرسپولیس از این حرکت دایی انتقاد کرده است!»
واعظی را حالا همه به خاطر لقب گالیور مسخره می کنند: «از صبح تا الان 150 تا sms داشته ام که منو به سخره گرفته اند و در مورد صحبت های دایی و به قول شما ماجرای گالیور پیام می دهند. باید تکلیف روشن شود. امروز شکایت را تنظیم می کنم و می دهم به آقای شریفی و تا آخر هم آن را دنبال می کنم.»
البته قابل پیش بینی است که این بار هم کار با جلسه آشتی کنان تمام شود: «نه، این حرف ها نیست. برای یک بار هم که شده باید تا آخر این جور ماجراها را رفت تا تکلیف بعضی از آدم ها در این فوتبال روشن شود. من در مورد اهانت های دایی به اصحاب رسانه مدارک و صحبت های زیادی دارم. ایشان در چند مورد هم با من دچار این اتفاقات شدند. من دنبال این جور برنامه های سمبلیک نیستم که مثل دیگر آشتی های فوتبال همه چیز با گل و بلبل تمام شود. من نمی خواهم ماجرایم مثل علی کریمی و دایی شود! من حتی عذرخواهی دایی را هم قبول نمی کنم! بالاخره یک جایی باید جلوی این آقا و برخوردهایی که می کند، گرفته شود. من شش، هفت سال در مطبوعات قلم زده ام و الان 10 سال است که در سازمان هستم. در تمام این مدت چنین چیزی را ندیده بودم. همیشه به بقیه احترام گذاشته ام و خدا را شکر همه هم به من احترام می گذارند و با من دوست هستند. همین ما هستیم که این آقایان را بزرگ می کنیم و فردایش چنین اتفاق هایی برای مان می افتد.»
آیا واعظی برای شکایتش مدارک ضبط شده هم دارد: «بله، فیلم کنفرانس موجود است. نه تنها فیلم من، فیلم بقیه بچه ها هم هست. من حتی راستش مصاحبه ها و اتفاقات قبل را هم دارم و با سند و مدرک حرف می زنم. من فقط پرسیدم که «با این وضعیت برای بازی های آسیایی چه برنامه ای دارید؟» آقای دایی هم لبخند زد و گفت: «شما منو یاد گالیور می اندازی! چرا جای من صحبت می کنی و...» من هیچ وقت ادعا نکردم که کارشناس هستم و همیشه از مقام یک مجری صحبت کرده ام. نمی دانم چرا هر وقت حرف می زنیم، سوال می پرسیم و حقیقت را می گوییم، چنین برخوردهایی می شود.»
البته ماجرای دعوای دایی با این خبرنگار خاص ریشه تاریخی دارد: «درست می گویند، یک بار در مورد حسین سلیمانی در کنفرانس خبری فدراسیون فوتبال پرسیدم که دایی جواب داد: «تو اصلا سلیمانی را می شناسی که سوال می پرسی؟!» من هم مشخصات عبدالغنی سلیمانی را دادم و بالاخره در بازی ایران – عربستان مشخص شد که چه کسی درست می گوید. یک بار دیگر هم در بازی ایران – عربستان در سال 87 بود که از دایی سوال پرسیدم و گفت: «به شما ربطی نداره!»
آیا شکایت از دایی به خاطر این نیست که آقای خبرنگار هم به دنبال شهرت و جنجال و این صحبت ها است: «بله، ولی من شش سال است که برنامه زنده دارم. صبح، سلام تهران، تست ورزشی شبکه پنج، میز خبری در شهر (شبکه شش) و گزارش های تولیدی دارم، چرا باید عشق شهرت داشته باشم؟ اگر دنبال شهرت بودم خیلی راحت تر به این قضیه می رسیدم. شما مرا می شناسید، از بقیه هم بپرسید که آیا تا امروز اشتباه و خطایی از من دیده اند. از فوتبال تا اسکواش فعالیت کرده ام و خدا را شکر با همه دوست هستم. نه، من اینها را نمی پذیرم. می دانم چنین حرف هایی علیه من درست می شود، ولی قسم می خورم که هدف من چیز دیگری است. این اتفاق هایی که افتاد خط انتهایی رابطه کاری من و دایی بود. مگر می شود که او و آدمی مثل عادل فردوسی پور هر دو مهندسی دانشگاه شریف داشته باشند؟ فاصله اینها با هم از اینجا (احتمالا جام جم) است تا ته دولت آباد و شهرری! حتی نگاه دایی آدم را اذیت می کند! طوری رفتار می کند که از یک اسطوره بعید است و ای کاش هرگز این اتفاق ها نمی افتاد.»
