[برای مشاهده لینک ها شما باید عضو سایت باشید برای عضویت در سایت بر روی اینجا کلیک بکنید]
پروفشنال رستلینگِ آمریکایی ! به گونه ای راحت تر ، همان کشتی کج خودمان ، در اصل با چه سبکی شروع شد ؟ اگر حتی صحنه های کوتاهی از مسابقات دهه ی 50 و 60 دیده باشید ، حتماٌ متوجه هیاکل عظیم و
بدقواره ی کشتی گیران آن موقع شده اید . بله ، « همان کشتی کج خودمان » زمانی بین این افراد برگزار می شد . دلیل ؟ چونکه این ورزش همان نسخه ی آمریکایی رستلینگ خاور دور - و بیش تر ژاپن - است .
رستلینگ به این سبک از ژاپن و چین در سال های بسیار دور شروع شد ، به فرانسه رفت و کم کم به آمریکا رسید .
چند سالی است که طرفداران رستلینگ به هیکل اهمیت خاصی می دهند ؛ مثلاٌ جان سینا و هالک هوگن و راک خوش هیکل هستند و سی ام پانک و بری وایت و هیت اسلیتر هیکل ندارند . کسانی که غیر واقعی بودن
رستلینگ را نمی دانند فکر می کندد دسته ی اول موفق ترند . در واقع داشتن یک هیکل روی فرم و عضلات و شکم سیکس پَک از نظر آنان مزیت بزرگی است . در صورتی که می بینیم این مورد مزیت بزرگی نیست . این
ورزش ( از نوع آمریکایی اش ) چند بُعد دارد - مهارت در رینگ ، مهارت صحبت کردن - کاریزما و ... - و داشتن خصوصیات بالا جزو این ابعاد نیست .
طرف صحبتم با همان افراد است که فکر می کنند هیکل یکی از آن ابعاد است . متاسفانه بسیاری از این افراد هم می دانند که رستلینگ واقعی نیست ، اما به عوان مثال نمی توانند « دنیل برایان » را بپذیرند . سوء
تفاهم نشود ، این مطلب هیچ ارتباط مستقیمی با مخالفان دنیل برایان ندارد ، اما بهترین مثالی که در این جایگاه می توانست بیاید ، همین بود . در واقع به برایان کاملا هم بی ارتباط نیست ، اما فقط در مورد او نیست .
در مورد تمام رستلر های با استعدادِ بد هیکل در تاریخ است !
چگونه در اصلِ رستلینگ افرادی بزرگ هیکل و بدقواره بر رینگ ها حکم فرمایی می کردند اما الآن عضلات از نظر برخی حرف اول را می زنند ؟ آیا واقعا هیکل اهمیتی دارد ؟ بهترین شخصی که می تواند این جواب را بدهد
، موفق ترین بد هیکل تاریخ پرورستلینگ است ؛ بله ! " دِ آمریکَن دریم " داستی رودز .
داستی هیکل ندارد ، داستی قیافه ندارد ، داستی جذابیت ندارد ... این صحبت ها زمان خود داستی هم بود . اما اگر با هوگان که شاید در زمان خودش خوش هیکل ترین و خوش قیافه ترین و جذاب ترین رستلر بود
مقایسه کنیم ، از همه نظر افتخاراتش بیشتر است ( حدود 3 برابر هوگان ) . اگر به گفته ی بعضی فَن ها هیکل و قیافه بسیار مهم است ، این جا دو فرضیه خواهیم داشت : اول این که رودز یکی از اوور ترین کشتی
گیران تاریخه و پروموتر NwA در آن زمان حالی اش نبوده و الکی و روی هوا به او پوش می داد . با تمام احترام ، اما این نظر احمقانه است . این که رستلری در آن زمان اوورریت باشد به دو عامل احتمالی ربط دارد : 1- نبود
کشتی گیران با استعداد مناسب در آن زمان و یا 2- اعتماد بی پایه و اساس بوکر ها . مورد اول کاملاٌ رد می شود چون وقتی به راستر آن زمان نگاه می کنیم ، رستلر های بی نظیری همچون ریک فلیر و هارلی رِیس
حضور داشته اند . در مورد شماره ی 2 هم بوکر ها اعتماد کردند ، اما بی اساس نبود . داستی رودز سال ها در تگ تیم دیویژن در NwA و بعد هم JcP ( پروموشن جیم کراکت ) خودش را ثابت کرده بود .
فرضیه ی دوم این است که رستلینگ ربطی به هیکل ، قد ، قیافه و ... ندارد و هر کس آن ویژگی ها که همان ابعاد مختلف این ورزش است را داشته باشد ، در بیزنس موفق است . داستی اگر هیکل نداشت ، رینگ
اسکیلز بسیار خوبی داشت . وقتی شما مسابقاتش را می بینید خوابتان نمی برد ( برعکس این روز ها ! ) . فینیشرش ساده بود ؛ بیانیک اِلبو ( Bionic Elbow ) که فقط بعد از کمی اَدا و اصول آرنجش را سر حریفش می
زد . ساده بود اما وقتی می خواست اجرایش کند همه تشویقش می کردند . حرف زدنش حرف نداشت ! حتی وقتی ماه ها قبل در رینگ بر سر قضیه ی اخراج کودی رودز و گلداست ، پرومویی با استفانی مکمن کات
کرد ، تماشاچیان لذت بردند . او نه خوشتیپ است و نه خوش هیکل اما می توانیم با جرئت بگوییم ، جزو 5 کشتی گیر برتر تمام تاریخ است .
برای کسانی که فکر می کردند داشتن هیکل در این بیزنس مهم است ، کمی بیشتر تحقیق کنید . امثال داستی رودز کم نیستند . بعد از آن می شود در مورد خوب بودن یک کشتی گیر ، درست تر قضاوت کرد .
نویسنده : [برای مشاهده لینک ها شما باید عضو سایت باشید برای عضویت در سایت بر روی اینجا کلیک بکنید]
