مصاحبه با مدیریت کل سایت ™ The Shadow در رابطه با موزیک و سینما
[برای مشاهده لینک ها شما باید عضو سایت باشید برای عضویت در سایت بر روی اینجا کلیک بکنید]
[برای مشاهده لینک ها شما باید عضو سایت باشید برای عضویت در سایت بر روی اینجا کلیک بکنید]
هر هفته قراره با یکی از کاربران انجمن در رابطه با موزیک و سینما یک مصاحبه صورت بگیره که مهمان این
هفته کسی نیست جز ادمین فروم
پژمان! این مصاحبه در دو قسمت تقدیم به شما میشه.
قسمت بعدی فردا در همین تاپیک قرار میگیره. دوستانی که مصاحبه هارو میخونن میتونن جواب هارو نقد کنن
و در مورد مصاحبه و جواب مهمان ها در این تاپیک بحث و گفتگو کنن.
بریم سراغ قسمت اول مصاحبه
E M I N Ǝ M: سلام پژمان جان
™ The Shadow: سلام شاهین عزیز، من در خدمتم
E M I N Ǝ M: خب اولین نفری هستی که در مورد موزیک و سینما دارم باهاش مصاحبه میکنم
در اینباره حرف خاصی داری بزنی؟ یا احساس خاصی داری؟
™ The Shadow: خیلی هم عالی، باعث خوشحالیه
E M I N Ǝ M: خب پژمان جان بریم سراغ سوالات
E M I N Ǝ M: نظرت در مورد فیلم و سریال های ایرانی چیه؟به طور کامل برامون توضیح بده نظرتو
™ The Shadow: فیلم و سریال های ایرانی دیگه خیلی بیش از حد کلیشه ای شده و کاملاً حس میشه که هیچ داستان و نو آوری
و تغییری ندارن که ایجاد کنند و باعث تولید و ساخت یک اثر جاودان و بزرگ بشن، چیزی که سالهای خیلی قبل بیشتر بود تا الان الان
خیلی کم پیش میاد یه سریال یا فیلم سینمایی بتونه لذت بخش باشه و نوآوری و تازگی داشته باشه و حرفی برای گفتن داشته باشه
الان دیگه اکثراً همه فیلمها شدن طنز های کلیشه ای و حرفها و اتفاقای همیشگی یا خیانت های تکراری یا پلیس همه کاره و طرف
پیروز فیلم و اتفاقات تخیلی که تو ایران کمتر پیش میاد و اتفاق میفته اما هنوز بعضی کارگردان ها و دست اندرکاران بزرگ و قدیمی توی
ایران هستند که بازم آثارشون حرفی برای گفتن داشته باشه و با وجود این همه محدودیت بازم بتونن اثر قابل قبولی رو منتشر کنند
E M I N Ǝ M: خودت کلا کار های کیارو قبول داری تو ایران؟ و دنبال میکنی؟
™ The Shadow: ببین خُب اولاً اینکه باید سبک ها رو هم در نظر گرفت من سعی میکنم سریال هایی که سیروس مقدم میسازه
رو ببینم معمولاً حرف واسه گفتن داره و کلیشه ایش کمتره. یا سریال های طنزی که رضا عطاران، مهران مدیری و یا سعید آقا خانی
میسازن جذاب هستن و میبینم یا رامبد جوان مثلاً توی سینما هم یک سری کارگردان های مورد علاقم هستن که کارهای خوب و
طرز تفکرات خوبی دارن که همیشه طرح و تیم خوبی رو واسه ساخت فیلم دارن ابراهیم حاتمی کیا، مازیار میری، اصغر فرهادی،
کمال تبریزی داریوش مهرجویی، کیومرث پور احمد و ... از کسانی هستند که فیلمهاشون همیشه تنوع داره و دیدن داره. غیر از
بحث کارگردان، من یه عادت دیگه هم دارم و برام مهم نیست چه فیلمی باشه، اما هر فیلمی که ببینم پرویز پرستویی توش بازی
میکنه رو توی الویت قرار میدم و حتماً میبینم.بعدش هم مهران مدیری و رضا عطاران
E M I N Ǝ M: نظرت در مورد سینمای قدیم ایران چیه؟ منظورم زمان فردین و بهروز وثوقی صمد اقا هست؟!
به نظرت اون فیلم ها موفق تر بود یا فیلم های الان؟منظورم فیلم های بعد انقلاب هست!
™ The Shadow: والا اون فیلمهای سینمای قدیم که دیگه بد تر کلیشه ای بود. اون زمان بیشتر فیلمها تقلید از سینمای بالیوود بود.
هی هر چی میشد میزدن زیر آواز و رقص و موسیقی و کاباره و تجـ ـاوز زوری و .... اون زمان به نظرم آثار ماندگار و خوب خیلی کمتر
و دیر به دیر ساخته میشد. فیلمهایی که خیلی عالی بودن همون فیلمهایی هستن که هنوزم کارگرداناشون پا برجا هستن و فیلم میسازن.
مثل فیلمهای مسعود کیمیایی و ... با طنز اون زمان زیاد حال نمیکنم، صمد آقا اینا هم توی زمان خودش خیلی خوب بودن اما من هیچوقت خوشم نیمد
در کل به نظر من فیلم هایی الان همینطور که میبینید مثل بعضی فیلمهای داریوش مهرجویی و اصغر فرهادی و ... بیشتر جنبه ی بین المللی دار
E M I N Ǝ M: فیلم گل پری دیدی؟ تو این فیلم صحنه های بالای 18 هم داره. به نظرت اگه مسیر سینما ایران عوض نمیشد امکان
داشت الان هم چنین فیلم های ساخته بشه با امکانات بیشتر و بهتر یا نه؟ مثلا فیلمی تو سبک امریکن پای یا چیز دیگه ای؟
™ The Shadow: من این فیلم رو ندیدم اما نمونه هاش رو زیاد دیدم. نه والا فکر نمیکنم زیاد مسیر موفقیت آمیزی رو در پیش میگرفت.
توی فیلمهای هالیوودی معمولاً میبینی یه فیلم یا سریال مثلاً مثل گیم آو ترونز، این همه جذابیت و گیرایی داره سریالش در کنارش صحنه
هم زیاد داره اما صحنه ی بی ربط نداره، همه ی صحنه هاش ربط به فیلم داره اما فیلم های سینمای قدیم رو میدیدم صحنه هاش فقط
واسه این بود که فیلم رو پر بیننده و کثیف کنه. مثلاً گیم آو ترونز رو صحنه هاش رو برداری از فیلم، به اصل داستان لطمه میخوره اما
فیلمهای ایرانی رو اگه برداری صحنه هاش رو هیچ اشکالی پیش نمیومد. در کل منظورم اینه که فیلم های ایرانی که صحنه دار هم
بودن زیاد محتویات و داستان جذاب و متحیر کننده ای نداشت برعکس فیلم های خارجی
E M I N Ǝ M: در کل اگه بخوای سینمای ایرانُ قدیم و حال حاضر مقایسخ کنی به نظرت کدوم موفق تره و کدوم بهتره؟
™ The Shadow: کاملاً نظر شخصی میدم چون من منتقد نیستم که بخوام نظر کارشناسی بدم. به نظرم سینمای الان موفق داره با وجود این همه محدودیت
E M I N Ǝ M: به نظرت کدوم یکی از بازیگرای ال حاضر میتونن تو هالییود یا جا های دیگه موفق باشن؟ چه مرد چه زن؟
مثلا پیمان معادی یا شهاب حسینی یا بهرام رادان و یا گلزار یا هر کس دیگه ای چه مرد چه زن میتونه اونور موفق باشه؟
™ The Shadow: اگه در نظر نگیریم تسلطشون بر زبان انگلیسی رو، به نظرم بازیگری مثل پرویز پرستویی واقعاً در حد
بازیگرای بزرگی مثل تام هنکس میتونست باشه چون واقعاً حرفه ای و طبیعی بازی میکنه غیر از اون هم توی مردها به
نظرم شهاب حسینی، مهران مدیری و بهرام رادان میتونستن خیلی معروف بشن توی زن ها هم فاطمه معتمد آریا و
لیلا حاتمی خیلی کارشون درسته و میتونستن در حد بین المللی باشن
E M I N Ǝ M: نظرت در مورد موزیک ایران چیه؟
™ The Shadow: موزیک ایران هم باز کلیشه ای و صدا های کلیشه ای توش زیاده اما کارها و صدا های خاص هم توش
باز به همون اندازه هست. اول اینکه بگم با تمام احترامی که برای بزرگان موسیقی و خوانندگان بزرگ ایرانی به قول معروف
لس آنجلسی قائل هستم اما به نظر دیگه سالهای زیادی هست که موسیقی خود کشور و خواننده هاش، کاراشون حرفه ای
تر از اونور شده و من کلاً به شخصه موسیقی داخل ایران رو ترجیح میدم به خارج ایران. چه از نظر خواننده، چه از نظر شعر
و موسیقی. همین الانم دقت کرده باشین انقدر وضع موسیقی اونور ایرانی ها خراب شده که اکثراً شاعر های داخل ایران
و سازنده های ایرانی ( موسیقی، میکس و مستر و ... ) کارهای ایرانی های خارج ایران رو میسازن. یا مثلاً به طور مقایسه ای
خواننده های بعد انقلاب رو بخوام مقایسه کنم زمانی که تو ایران بودن یا خارج از ایران، " شادمهر عقیلی " رو مثال میزنم.
آیا توی خارج از ایران، شعر و موسیقی و کلاً آهنگی تونست بخونه که در حد علامت سوال، پر پرواز و ... باشه ؟؟
اگه کسی فکر میکنه کاری قوی تر از اینها داد حتماً خوشحال میشم نظرش رو بگه.
E M I N Ǝ M: از موزیک سنتی بیشتر خوشت میاد یا رپ و هیپ هاپ؟
™ The Shadow: رپ و هیپ هاپ ایرانی که به هیچ وجه گوش نمیدم و متنفرم ازش ! یعنی مثلاً صدای زد بازی
بیاد گوشام رو میگیرم اصن ! در این حد. فقط تا حدودی یاس رو خوشم میاد و سبک و سیاقش بیشتر به هیپ هاپ
اصل میخوره و برای همین خوشم میاد ولی دیگه هیچ رپر دیگه نیست که بخوام بگم حتی یکم ازش خوشم بیاد.
موزیک سنتی هم چرا گوش میدم و دوست دارم مخصوصاً این چند سال اخیر که موسیقی های خیلی قوی تر
و پیشرفته تری رو اوردن توی سبک سنتی طرفدارای بیشتری هم پیدا کرده. یعنی خودمونی بگم زیاد اهل اینکه
بشینم ستار و تار و چه چه و اینا گوش بدم نیستم اما از سبک آهنگ و شعر و موسیقی کسایی مثل سالار عقیلی،
علیرضا قربانی، همایون شجریان و ... خیلی خوشم میاد و طرفدارشون هستم. حتی دَم گروه چارتار هم گرم من که
خیلی خوشم میاد ازشون. سبک خوندن سنتی با موسیقی پیشرفته تر رو تلفیقی خیلی خوب بود.
E M I N Ǝ M: از چه خواننده های خوشت میاد و کارو قبول داری؟
™ The Shadow: خیلی ها هستن خب توی ایران که به شدت ازشون خوشم میاد و با آهنگ و صداشون خیلی حال میکنم
و خاطره دارن و از نظر من طرفدار و شنونده، خاص هستند. سنتی و رپ رو که گفتم. دیگه توضیحی نمیدم همه میشناسن،
من فقط کسایی که خیلی قبولشون دارم و خوشم میاد رو نام میبرم. احسان خواجه امیری، سلطان احساس بابک جهانبخش،
قدرت صدا و کنترل فرزاد فرزین، امپراطور مهدی یراحی ( به شدت قبولش دارم )، رضا صادقی، شهاب رمضان، محسن یگانه
( آهنگ هایی که زیاد ناله نکنه ). اینا خواننده های مورد علاقم هستند. ( برای علاقم، معیارم فقط صدای خواننده نیست، ب
رام خیلی مهمه که آهنگساز و تنظیم کننده و شعر از کی باشه و معمولاً این ها هستن که تیم قدرتمندی دارن و اعضای تیم
و دست اندرکارانشون کسایی هستن که خیلی خوشم میاد )
E M I N Ǝ M: به نظرت چرا پدرای ما یا بهتر بگم نسل نسل قبل ما نمیتونن خیلی خوب با این سبک
موسیقی فعلی ارتباط برقرار کنن و نشنیده میگن این ها آنگ نیست و همش چرتو پرته؟
™ The Shadow: آقا جان خیلی هم خوب میتونن کنار بیان. نظر های هر کسی محترمه اما منی که از همین نسل هستم هم
بشینم پای تتلو و زد بازی و این جفنگ بازی ها حالم بهم میخوره دیگه پدر ها که جای خودشون رو دارن. اما خوب کار خوب باشه
خودشون حال میکنن ! من بابام رو مثال میزنم، 60 سالشه. جوونی هاش اونقدر کارهای خاص گوش میکرده که زمانی که مثلاً
همه توی جوونیشون قبل انقلاب، ابی و داریوش فن بودن، بابام مارتیک و فرهاد و مازیار و کورش یغمایی و ... حال میکرده.
کوئین و پینک فلوید و بیتلز هم گوش میداده و یادمه بچه بودم یه گرامافون داشت و اسم اون دیسک ها نمیدونم چیه،
همش آهنگای همون کسایی که گفتم و جورج مایکل و گروه ABBA و ... رو داشت که از جوونیش یادگاری نگه داشته بوده.
حالا اینا همه رو گفتم که حرفم رو متوجه بشی و بگم که من الان بابام با احسان خواجه امیری و سالار عقیلی و رضا
صادقی و فرزاد فرزین و ... خیلی حال میکنه و دوست داره. هنوزم کارای قوی و خوب هست که هر نسلی مخاطب و طرفدارش باشن.
E M I N Ǝ M: تو موزیک چه سبک اهنگ هایو بیشتر دوست داری؟
™ The Shadow: اول که هیپ هاپ آمریکا، بعدم دیگه پاپ و سنتی و الکتریکی و هر چی بگی . برام مهم نیست چه سبکیه،
کاری که به دلم بشینه خارج از همه ی این سبک ها که گفتم رو باز خوشم میاد.
E M I N Ǝ M: تو رپ سبک قدیمو بیشتر دوست داری یا جدید؟
منظورم اینکه اهنگ های که بیشتر برای سبک اعتراضی داشت دوست داری یا اینا که برای پارتی و مواد خونده میشه
™ The Shadow: سبک به قول معروف Old School. درسته امینم رو خیلی دوسش دارم و طرفدارشم اما همینه که میگم آهنگهای
قدیمیش بهتر بوده و قبل بیشتر قبولش داشتم تا الان. البته منظورم آهنگ هاش هست وگرنه شخصیت و لیریک هاش رو که همیشه
قبول دارم. کلاً کسایی مثل پیت بول اومدن هیپ هاپ و رپ هم از خاص بودن در اوردن و سبکی عام پسند کردن و حالا همه رپ رو به
این دید میشناسن که پیت بول داره رپ میخونه پس این سبک رپ که میگن همینه. یادش بخیر، من که نبودم اما آثارشون که همیشه
ماندگاره. توپَک و داکتر دری و اسنوپ داگ و بیگی و نَس و راکیم و .... کجا و الانی ها کجا. دیگه باقی مونده و پرچم دار اون قدیمی ها
همین امینم و جی زی و سبک ها و کارای قدیمی کانیه وست و چندتای دیگه بوده. هنوزم رپر های جوون و خوبی به سبک قدیمی ها
هست مثلاً کندریک لمار، اما خب از بس رپر چرت و پرت هم زیاده که میگم، از خاص و موضوع اعتراضی و قافیه های خفن و لذت بخش
تبدیل شده به دختر و مواد و تبلیغات و چرندیات. با کلی رپر بی استعداد که الکی گنده شدن.
E M I N Ǝ M: به نظرت تو موزیک ایرانی کی زودتر از بقیه میتونه جهانی بشه؟ تو همه سبک ها میگم!
™ The Shadow: نمیدونم والا. توی داخل ایران که امکاناتش نیست، هرچند توی همین محدودیت هم فرزاد فرزین باز توی روسیه تونست
خودی نشون بده. کسانی مثل شجریان هم که مخاطب خارجی زیاد دارن. موسیقی و ارکست علیرضا قربانی هم که شنیدم خیلی مورد
پسند هست توی خارج و تور های خارج ایران.
همون یاس میتونه خیلی معروف تر از اینی که هست بشه چون واقعاً کارش اصولی و درسته، همین سینگلش با تک ناین و رفتن سمت
اونا، خودش کلی به معروفیتش کمک میکنه و برای آیندش خیلی مفیده. کسانی مثل سیروان خسروی توی قضیه میکس و تنظیم کننده
باز کارش خوبه. همون آرش هم خوب معروف شد فقط چون فارسی میخوند و نمیفهمیدن داره چه چرت و پرتی میگه خیلی معروف شد،
از وقتی روی اورد به انگلیسی خوندن و دیگه فهمیدن چی میگه، باز مخاطباش کمتر شد
E M I N Ǝ M: دوست داری کدوم خواننده های ایرانی با خواننده های خارجی همکاری کنن؟دلیلش چیه؟
™ The Shadow: نمیدونم والا. تاحالا بهش فکر نکرده بودم. آخه مثلاً خواننده ایرانی که فارسی بخونه و خواننده خارجی،
انگلیسی که جذابیتی نداره. نمیدونم واقعاً نظری ندارم راجب این سوال
E M I N Ǝ M: به نظرت کدوم خواننده ایرانی و خارجی تو موزیک اضافین؟
™ The Shadow: خیلی ها هستن. اصلاً انقدر زیاد هستن که نشه مثال زد. برای هرکدوم یه مثال میزنم دیگه خودت متوجه میشی
کیا هم رده و مثل اون هستن. توی ایران : تتلو ، توی خارج: سای ( گانگنام استایل )
E M I N Ǝ M: به نظرت اگه تو ایران موزیک ها البوم ها و موزیک ویدئو ها برای دانلود نمیومد و ما مجبور بودیم تک تک همرو بخریم درست مثل خارج!
بازم خواننده ها ازشون حمایت میشد؟؟ به نظرت کی موفق میشد؟
™ The Shadow: والا همون خارجی ها هم واسه دانلود هست همشون اما خُب بحث فرهنگ و زیرساخت های موسیقی و اصلاً ربطی به اینکه
یهو الان بیان جلو دانلود رو بگیرن نداره. این مشکل از پایه توی موسیقی ایران هست. حالا توی خارج هم واسه دانلود میاد اما این قضیه فن و فن
بازی و طرفداری توش بیشتر به چشم میخوره. مثلاً یکی مثل امینم آلبوم میده، درسته میتونن دانلود هم کنند، اما طرفدارا چنان هجوم میارن و
هر چی آلبومش هست اونم نه یکی یکی، چند تا چندتا میخرن که پرچم اون خواننده مورد علاقشون بره بالا. بعد آمار که میدن میگم مثلاً آلبوم
فلانی اینقدر فروش کرده و فلان آلبوم شد بهترین آلبوم تاریخ یا مثلاً امینم پر فروش ترین آلبوم بین رپر های تاریخ رو داره این خودش پیروزی دو
طرفه هست و لذت بخشه. خواننده رو تشویق میکنه به خاطر این همه طرفداری که داره، کار های قوی تر و بهتری بسازه، طرفدارا هم بیشتر
اون خواننده ی محبوبشون رو ساپورت میکنن.
حالا تو ایران !! بدبخت خواننده با هزار تا بدبختی آلبوم رو میده بیرون و با این همه محدودیت و مجوز و گرونی کار، بعد آمار دانلود میزنه بالا تر از
فروش. سایتی که زودتر میذاره و پیش خودش افتخار میکنه در اصل داره گند میزنه به موسیقی کشورش. از اون طرف هم مردم میگردن اون
سایتی که بیشتر از همه دانلود کردن ازش و زود تر لینک دانلود رو گذاشته به بهبودی و رونق سایتش کمک میکنن تا به رونق موسیقی
کشور و اون خواننده. واقعاً مشکلات اونقدر زیاد هست که راجبش نمیشه حرف زد اصلاً.
E M I N Ǝ M: اگه قرار باشه خواننده های خارجی بیان ایران کنسرت بذارن کی میتونه کل استادیون آزادیو پر کنه؟
اصلا روزی میرسه که خواننده های مطرح خارجی بیان تو ایران کنسرت بذارن؟
™ The Shadow: بازم حرفی زدی که به فرهنگ ایرانی جماعت سازگار نیست ! آقاجان بازم مثالم امینمه. اون توی کشور و قاره ی خودش
کنسرت میذاره بلیت های با قیمت نجومی توی چند دقیقه همه بلیت ها فروش میره. اما توی ایران اونقدری واسه این چیزا پول نمیدن.
تو فکر کن مثلاً امینم پاشه بیاد تهران ورزشگاه آزادی !! حالا نمیخواد مسافت و اجاره و این چیزا رو بکشی روی قیمت بلیت. همون قیمت
معمولی که توی آمریکا هست رو حساب کن توی ایران باشه مثلاً. کی میاد مثلاً بره میلیونی پول بده واسه اینکه کنسرت ببینه ؟
حالا باز خوش به حال خواننده های ایرانی اونور آب که پول واسه کنسرت های اونا خوب خرج میکنن و مثلاً طرف میره کنسرت شهرام
صولتی حدوداً 200-300 هزار تومن به پول ما هزینش میشه. توی ایران بهترین خواننده ایران هم که کنسرت میذاره مثلاً دفعه قبل 50
هزار تومن بوده این دفعه بعد یک سال دو سال میشه 60 هزار تومن، صدای همه در میاد
حالا بحث مالی نباشه. کسایی مثل انریکه و پیت بول و جاستین بیبر و اینا ورزشگاه آزادی رو پر میکنن
E M I N Ǝ M: و سوال اخر! به نظر تو کدوم خواننده یا خواننده ها اگه تو ورزشگاه آزاد کنسرت بذارن میتونن کل استادیوم پر کنن؟!
™ The Shadow: منظورت اینبار خواننده ایرانی ـه ؟ خیلی ها هستن خوب. امکانات که نداره ورزشگاه آزادی اما اگه صرفاً منظورت
گنجایش و 120 هزار نفر تماشاگر هستش کسایی مثل احسان خواجه امیری، محسن چاووشی، سیروان خسروی، فرزاد فرزین
و خیلی های دیگه میان و پرش میکنن. توی ایران مهم در اصل هزینه و قیمت کنسرت ها هست. توی ایران اختلاف طبقاتی متاسفانه
خیلی بیداد میکنه ! خیلی ها واقعاً حتی قیمت ثابت کنسرت رو 50 هزار تومن هم بذاری نمیتونن بیان. تو حساب کن یه خانواده
معمولی 4 نفره، یه کنسرت بیاد با همون قیمت ثابت خیالی که گفتم، خرج یه شبشون میشه 200 هزار تومن. بابایِ بابای خانواده
در میاد که ! حالا درسته مثلاً میگن یه باره اما من معیارم رو یه خانواده معمولی با وضع مالی متوسط قرار دادم. ایران هم که اکثریت
جمعیتش متوسط و پایین هست وضع مالیشون، وضع خوب و خیلی خوب فقط میتونن برن کنسرت و این طور جاها.
E M I N Ǝ M: حرف اخر! ممنون که وقتتو به ما دادی برای مصاحبه!
™ The Shadow: خواهش میکنم. خوشحال شدم. امیدوارم مفید واقع شده باشه حرفام
E M I N Ǝ M: به عنوان اخرین کلام چی میخوای بگی برای کسای که این مصاحبرو میخونن؟؟
™ The Shadow: بعید میدونم کسی بشینه این همه چرت و پرت و نظرات شخصی رو بخونه اما هر کسی که همش رو بخونه واقعاً از ته قلبم میگم دمش گرم
E M I N Ǝ M: خداحافظ پژمان جان
™ The Shadow: قربانت شاهین جون
