[برای مشاهده لینک ها شما باید عضو سایت باشید برای عضویت در سایت بر روی اینجا کلیک بکنید]
جلال بنی اسرائیل رو به زوال میرفت... رویای سکونت در عرض موعود بدل به کابوس گشته بود...نبرد های بسیار و تنها شکست......اشک ...خون...اسارت...خفت...و در نهایت بنی اسرائیل تابوت
عهد را هم تسلیم دشمن دیرینه خود کرد...اما به جان کندن به حیات خود ادامه داد...اشموئیل به نبوت برگزیده شد...بنی اسرائیل به ستوه آمده بود ، انتقام را مطالبه میکرد، موعد نبرد فرا
رسید...فرمانده سپاه اما نه جنگاوری به نامو نه سیاستمداری کار کشته ...بلکه طالوت بود، مردی از میان اهل خرد...حال آنکه تا زمان نبرد چه بر سپاه بنی اسرائیل گذشت اهمیت چندانی ندارد
، آنچه این نبرد را متمایز از دیگر رویارویی ساخته قهرمان آناست...پسرک لاغر اندامی که زره بر تنش سنگینی میکرد...و سلاحش خرده سنگی بود و یک فلاخن...داوود...شاید آنچه که تا به
اکنون از داوود شنیدیم جملگی در مورد دوران نبوت پر شکوهش بوده...فتح اورشلیم...بازپسگیری تابوت عهد...فرمانروایی بر بنی اسرائیل و طرح احداث معبد بزرگ...اما آنچه از این پسرک لاغراندام
پادشاهی مقتدر ساخت اولین دشمن او بود...جالوت...قطعا اگر اهل ادبیات یا سینما باشید با نام Goliath آشنایی دارید...گولایث یا همان جالوت جنگاوری هرسناک بود با قدی به بلندی 3 متر (
بنا به گفته منابع یهود...هرچند بعید به نظر میرسد اما هر چه قدر هم که اغراق کرده باشند به قاطعیت میتوان گفت جالوت از نظر جثه غول پیکر بوده...) و بازوانی به کلفتی تنه درخت...این غول
بی شاخ دم اما فرمانده سپاه کنعانیان بود...مردی که برای چندین هفته برای سپاه بنی اسرائیل رجز میخواند و انها را به به مبارزه میطلبید...اما کدام مردیست که از رویارویی با این نره غول
وحشت نداشته باشد...خلاصه اینکه هیچکس از بنی اسرائیل جرئت نبرد تن به تن با جالوت را نداشت...تا این که پسر چهارم یسی که از برای تامین اذوقه به اردوگاه بنی اسرائیل سر زده بود
کمر به مبارزه با جالوت بست...جالوت که جثه ای چند برابر یک جنگاور معمولی داشت حالا داوود را در مقابل خود میدید...جوانک نحیف و لاغری اندامی که حتی توان حمل شمشیر را هم
ندارد...چه مبارزه ناجوری!!! اما در نهایت پس از گذشت چند لحظه این داوود بود که سنگ بر فلاخن گذاشت سر جالوت را هدف گرفت...جمجمه جالوت خورد شد و به طرفه العینی این دیو به خاک
افتاد...بنی اسرائیل چنان روحیه ای یافت که کنعانیان را جملگی قلع و قمع کرد...دوران طلایی بنی اسرائیل بار دیگر آغاز شد...همگی به برکت فلاخن داوود...
[برای مشاهده لینک ها شما باید عضو سایت باشید برای عضویت در سایت بر روی اینجا کلیک بکنید]
[برای مشاهده لینک ها شما باید عضو سایت باشید برای عضویت در سایت بر روی اینجا کلیک بکنید]
واکاوی در متون مقدس بس است...یک راست برویم سر اصل مطلب... حال روز کنونی کمپانی...چندی پیش رنسانسی داشتیم...نیو اراء...اما حالا به نظر همه چیز رو به زوال است...استوری
لاین های تکراری...مسابقات کم رمق...همه چیز بوی تکرار به خود گرفته...حالا در کمتر از یکماه دیگر ما شاهد برگزاری بزرگترین ایونت تابستانی هستیم...اما مچ کارد آن چیز برایی ارائه ندارد...نه
اینکه بگوئیم ای جی استایلزو ساموآ جو مسابقه خوبی نخواهند داشت یا رینز و لزنر بیش از حد کسل کننده هستند...نه...مسئله این اس که ما تمام اینها را قبلا دیدیم...خلاقیت در این مچ کارد
رنگ باخته...بگزارید اول از مسابقه استایلز و جو شروع کنم...هواداران TNA قطها آن فایو استار مچ مشهور را در خاطر دارند...تری وی مچ بین استایلز و دنیلز و جو که آن قدر بی نقص و تمیز
هست که هنوزم پس از گذشت 13 سال جزو بهترین هاست...این مسابقه به قدری الهام بخش بود که کمپانی تصمیم گرفت چند سال بعد بازهم یک مسابقه سه نفره بین این سه نفر برگزار
کند...نتیجه بازهم چشمگیر بود...اما تکراری...هیچ کپی بهتر از اصل نیست...حالا اما دقیقا پس از فیود استایلز و ناکامورا برگزاری چنین مسابقه ای سوال برانیگز است؟ آیا قرار است با یک
مسابقه با کیفیت طرف باشیم؟ یا مثل فیود استایلز و ناکامورا ضیف تر از حدانتظار؟ واقعیت این است که باتوجهبه وضعیت راستر انتظار میرفت با یک مسابقه جذاب تر طرف باشیم...یا حداقل یک
فیود خالص تر...اینکه جو از پشت به یک استار حمله کند و اورا تا مرز بیهوشی پیش ببرد حرکت چندصدهزار باره ای است که هر طرفداری با ان اشناست...قرار نیست اینجوری تنور مسابقه داغ تر
شود...حداقل این فرمول برای سامراسلم کمی بیش از حد تکراری است...کمی آن طرف تر جدال استرومن و اونز...و بازهم استرومن...مردی که به مرور بیش از پیش پوش میگیرد اما سوال
اینجاست که ایا واقعا او لایق این همه توجه است؟ اصلا چه فاکتوری باعث شد تا استرومن چیزی فراتر از روون یا هارپر باشد؟ چیزی فراتر از یکی از اعضای وایات فمیلی؟ گیمیک مخوف؟ رینگ
اسکیلز قدرتی؟ هرچه که هست استرومن پلن B کمپانی است...قهرمان جهان در اینده ای نه چندان دور و یکی از عروسک های اصلی این نمایش...سوال اینجاست او تا چه اندازه قابل اعتماد؟
تا چه اندازه سرگرم کننده است؟ آیا او واقعا استحقاق قرار گرفتن در تایتل لاین جهانی را دارد؟
[برای مشاهده لینک ها شما باید عضو سایت باشید برای عضویت در سایت بر روی اینجا کلیک بکنید]
[برای مشاهده لینک ها شما باید عضو سایت باشید برای عضویت در سایت بر روی اینجا کلیک بکنید]
و اما مین ایونت ...مبارزه رینز و لزنر برای بار چندم...پیشتر گفته بودم نوعی استوری لاین وجود دارد که در ان فیود برای مدتی متوقف میشود... به اصطلاح فریز میشود ...حتی برای چندسال ... و
پس از گذشت مدت زمان نسبتا قابل توجهی دو یا چند استار دوباره وارد فیود میشوند...منتها اینبار به مراتب خشن تر و بزرگ تر...فی المثل فیود بین هانتر و ارن را به خاطر بیاورید...فیودی که از
اولووشن شروع شد و تا 5 سال بعد و فروپاشی لگسی ادامه داشت...فیودی که نقطه آغاز دوباره آن نه مشت و لگد های ارتن و هانتر بلکه درگیری خانواده مکمن با ارتنی بود که اکنون با گیمیک
جدید خود مثل یک کابوس عمل میکرد...مثلا زمانی را کهارتن هانتر را با دستبند محصور کرده بود را به یاد بیاورید...زمنی که هانتر مجبور بود ببیند همسرش چگونه بی رحمانه کتک میخورد...این
یعنی خون تازه در رگ های فیود...یعنی نمونه موفق...حالا در این سمت لزنری که کماکان شکست ناپذیر است باید به مصاف رینز همیشه در اوج برود...نهایتا هم این دو در بک استیج دوبار تو
سرو کله هم بزنند و لزنر با زیرکی همچنان قهرمان بماند...خوب که چه؟ چندسال است همهاینها مثل یک نوار در حال تکرار است...نهایت خلاقیتی که کمپانی میتواند به خرج دهد کش کردن
استرومن است...که ان هم دردی دوا نمیکند..فقط اوضاع را بدتر میکند...اصلا مسئله همین است...سه گانه لزنر ، رینز ، استرومن در حال شکل گیری است و این اصلا خوب نیست...اینکه در
خوش بینانه ترین حالت ممکن بلر یا رالینز و یا حتی اونز قهرمان شوند امیدوار کننده خواهد بود اما اینکه حریف دائمی انها رینز یا استرومن باشد کابوس وار است...این وضعیت وقتی پیچیده تر
میشود که نگاهی کریر لزنر بندازیم...مشخص نیست برنامه کمپانی برای او چیست...او پس از بازگشتش بیش از حد پوش گرفته...چندین نوبت قهرمانی...شکستن کریر اندرتیکر...شکستن رکورد
تایتل رین پانک و... برای چه؟ به چه علت؟ گیرم قهرمانی را از کف داد ...خوب بازهم نهایتا سال بعد می اید و بازهم قهرمان میشود و همان اش و همان کاسه....این وضعیت وخیم اما علاجش رینز
نیست...نمیخواهم دوباره مبحث رینز استار خوبی نیست را باز کنم اما اگر واقع بینانه به قضیه نگاه کنیم رینز مدت هاست که تغییری نکرده...همان همیشگی...لزنر هم که ذاتا تغیر ناپذیر
است...دو استار تکراری در یک فیود تکراری و یک مسابقه تکراری...کمپانی حتی تلاشی برای پر و بال دادن به این استوری نکرده ...رینگ همچنان یاردِ جناب رینز است و لزنر همچنان همان بزن
بهادرهمیشگی....
[برای مشاهده لینک ها شما باید عضو سایت باشید برای عضویت در سایت بر روی اینجا کلیک بکنید]
[برای مشاهده لینک ها شما باید عضو سایت باشید برای عضویت در سایت بر روی اینجا کلیک بکنید]
غول هایی که نعره میزنند و جز این کار دیگری بلد نیستند...اوضاع کنونی کمپانی تاسف برانگیز است...دقیقا زمانیکه NXT بستر استارهای مستعدی است که هر مسابقه شان همه را به
تحسین وا میدارد ، مینراستر هربار مچ کاردی منزجر کننده ارائه میکند...قصه قهرمان گمنام به طور کل در کمپانی گم شده...لابد جا مانده لای کتاب افتخار امثال لزنر...مسئله اما وقتی ساده
میشود که کمپانی دریابد رینز ناجی استوری لاین نیست...لزنر در طول این چندسال همواره نقش ازمونی سخت برای رینز را داشته...رینزی که به هیچگاه نتوانسته انگونه که باید در مقابل لزنر
بایستاد...حال اگر او بر لزنر غلبه کند حکم کسی را دارد که بالاخرهاخرین مرحله مکاشفه خود را کامل نموده و قادر به انجام هر انچه که اراده کند هست...کما اینکه رینز و لزنر اکنون وضعیت بدی
ندارند...همیشه خدا پوش دریافت میکنند و در کانون توجه قرار دانرد...درحالیکه هیچ زحمتی به خود نمیدهند...به نظر هیچ سختی متحمل نمیشوند و فقط خود تکراری شان را در شوهای هفتگی
عرضه میکنند...شیمس ، دلریو، رالینز ، سینا ..ارتن مردانیکه از همان الگوی همیشگی قهرمان گمنام پیروی کردند و پله پله پیشرفتند..اما رینز مدت هاست که درجا میزند و لزنر هم به نظر تا
زمانیکه از خون کمپانی تغذیه میکند مشکلی ندارد...پس داوود قصه کجاست؟ قهرمانی گمنامی که با کشتن غول خودش را
ثابت کند و اغازگر دنیای جدید باشد؟
[برای مشاهده لینک ها شما باید عضو سایت باشید برای عضویت در سایت بر روی اینجا کلیک بکنید]
[برای مشاهده لینک ها شما باید عضو سایت باشید برای عضویت در سایت بر روی اینجا کلیک بکنید]
اما به راستی چرا کمپانی چندین سال است که حداکثر تلاش خود را به کار بسته تا این سه نفر همواره در کانون توجه باشند؟ شاید اگر کمی خوش بینانه به قضیه بنگریم میشود امید داشت که
این پوش های مکرر در نایت نتیجه عکس خواهد داد و این سه پس از مدتی از تایتل لاین کنار خواهند رفت...شاید علت خلق این سراب برهوت پشت آن است...مثل کریر امثال رایبک...کالی و...
مردانی که مدت زمانی در اوج هستند اما انقدر نزدیک خورشید پرواز میکنند که بل هایشان میسوزد و تن به سقوط میدهند...اما با شناختی که از کمپانی داریم این رویای خوش بینانه بعید به نظر
میرسد...روزهای خوش رینز و لزنر را پایانی نیست...شاید این روزها حکم فریاد های بلند جالوت را دارند...درست قبل از اثابت سنگ....
