موضوع: پیش نمایش Serie A .:: میلان - اینتر ::.

Fixture 36

AC Milan - Inter





San Siro Stadium



Derby Della Madonnina

دربی شهر میلان ، یکی از حساس ترین دربی های دنیا یکشنبه شب در ورزشگاه سن سیرو به میزبانی میلان برگزار میشه.
دو تیم امسال زیاد خوب کار و انتظارات هوادارانشونو براورده نکردن ولی دربی شهر میلان با این شرایط باز هم حساس هست و هواداران دو تیم به هیچ عنوان دوست ندارن به حریف دیرینه ی خودشون ببازن
در حال حاضر تیم اینتر با 57 امتیاز در رده پنجم جدول و میلان با 51 امتیاز در رده دهم جدول به سر می برن

ترکیب احتمالی دو تیم



مصدومان اینتر



خوان خسوس - ریکاردو آلوارز

(`’·.¸ (`’·.¸*¤* ¸.·’´)¸.·’)

خوب به مناسبت این دربی حساس براتون تاریخچه بازی بین دو تیم و همچنین داستان اختلاف دو باشگاه رو بازگو می کنم

علت شهرت دربی میلان به دلامادونینا

نام دربی میلان به افتخار تندیس زرین مریم که مادونینا نام دارد ، دلامادونینا نامیده شد. این تندیس زرین بر فراز دوئومو ، کلیسای جامع میلان قرار دارد.



میلان فاتح اولین دربی

در تاریخ 18 اکتبر سال 1908 ، دو تیم هم شهری میلان و اینتر در فینال جام چیاسو که در ایالت تیچینوی سوئیس برگزار می شد ، در مقابل هم قرار گرفتند که در نهایت این روسونری بود که توانست این دیدار را با نتیجه ی 2-1 به سود خود به پایان ببرد.

تاریخچه ای کوتاه بر باشگاه میلان



در 18 دسامبر سال 1899 ، آلفردو ادواردز به همراه چند تن دیگر اقدام به تاسیس باشگاه میلان کردند ، باشگاهی که در آن زمان فقط دو ورزش کریکت و فوتبال را پوشش می داد. ادواردز از مقامات سابق سفارت بریتانیا در میلان بود که یک شخصیت برجسته ی سیاسی-اجتماعی نیز محسوب می گردید. ادواردز اولین کسی بود که در مقام ریاست باشگاه میلان قرار گرفت و این باشگاه را در مسیر موفقیت قرار داد. برای نخستین بار دیوید آلیسون مدیریت تیم فوتبال میلان را برعهده گرفت و هربرت کیلپین را بر روی نیمکت مربیگری میلان نشاند. گرچه میلان برای اولین بار در سال 1990 طعم یک قهرمانی را چشید ، اما اولین قهرمانی میلان در لیگ ملی در سال 1901 بدست آمد. شاگردان کیلپین در سال ها 1906 و 1907 نیز موفق به قهرمانی در لیگ ملی ایتالیا شدند. در میان سه قهرمانی که کیلپین به همراه میلان کسب کرد ، قهرمانی در سال 1901 طعم و مزه ای خاص داشت ، چرا که آن ها موفق شده بودند به سلطه ی جنوا که تا آن زمان تنها قهرمان لیگ ملی ایتالیا بود پایان دهند و عهد جدیدی را در فوتبال ایتالیا آغاز کنند.



اختلاف بین سران میلان ، اینتر را متولد کرد



پس از آن که باشگاه میلان توانست سه قهرمانی را در لیگ ملی ایتالیا تا سال 1908 کسب کند ، سران این باشگاه بر سر موضوع استفاده یا عدم استفاده از بازیکن خارجی دچار اختلافی بنیادین شدند. این اختلاف تا جائی پیش رفت که گروهی از سران باشگاه که اعتقاد به استفاده از بازیکن خارجی داشتند اقدام به تاسیس یک باشگاه جدید به نام اینتر ناسیوناله کردند. این باشگاه شعار اصلی خود را مبارزه با نژادپرستی قرار داد و با این شعار راه پر فراز و نشیب خود را آغاز کرد. اینتر تازه تاسیس برای قهرمانی در لیگ ملی ایتالیا فقط دو سال صبر کرد و در نهایت در سال 1910 فاتح لیگ ملی شد.




رقابت سنتی شهر میلان نیز با تاسیس تیم اینتر پا گرفت تا فوتبال دوستان حداقل دو مرتبه در سال شاهد یک فوتبال زیبا ، حساس و جذاب باشند. در سال 1918 در فینال کوپا مائورا ، تیم میلان توانست سنگین ترین نتیجه ی تاریخ دلامادونینا را رقم بزند و اینتر را با نتیجه ی 8-1 شکست دهد.

میلان و اینتر از دو فرهنگ متفاوت

از همان علاقه ی شدید سران اینتر برای استفاده از بازیکنان خارجی می توان فهمید که این باشگاه مربوط به یک قشر خاص از جامعه است ، قشری که قدرت خود را از آموزش ، استخدام و ثروت بدست می آورند نه لزوما اشرافی گری. قشری که در تحلیل جوامع بشری بالاتر از طبقه ی پرولتاریا قرار می گیرند و در جامعه ی سرمایه داری به عنوان مالک و سرمایه دار اطلاق می شوند. در مجموع در یک کلام اینتر ایتالیا از همان ابتدا متعلق به طبقه ی بورژوازی بوده است.
در مقابل میلان متعلق به جامعه ی کارگری ایتالیا بود. کادر بازیکنان این تیم نیز بطور عمده از اتحادیه های کارگری و مهاجرانی که از جنوب ایتالیا آمده بودند ، تشکیل می شد. به هرترتیب ، میلان متعلق به آن دسته از مردم جامعه بود که به کارگران یقه آبی مرسوم بودند و اغلب به علت نداشتن تخصص خاص بی دست و پا نیز خوانده می شدند.
با این حال ، در سال های اخیر این اختلاف طبقاتی چشم گیر تا حد بسیاری کاهش یافته است تا جائی که امروز مالک باشگاه میلان یکی از برجسته ترین اشخاص سیاسی ایتالیا به نام سیلویو برلوسکونی است و مالک اینتر اریک توهیر است.
اینتر در دهه ی 1960 یکی از درخشان ترین روزهای خود را سپری کرد و توانست دو قهرمانی در اروپا ، دو قهرمانی در جام بین قاره ای را در کنار قهرمانی های داخلی کسب کند و تیم اول شهر میلان باشد. اما در دهه های 1980 و 1990 ، میلان سیلویو برلوسکونی ، با پیروزی ها و موفقیت های بسیاری که در ایتالیا و اروپا بدست آورد ، توانست تیم غالب و برتر باشد.

ظهور دو چهره ی برجسته ، مازولا و ریورا

در دهه ی 1960 ، دربی میلان دو سوپراستار بزرگ فوتبال ایتالیا را در مقابل یکدیگر دید. یکی از این دو ستاره ی برجسته ی تاریخ فوتبال ایتالیا ، ساندرو مازولا ، پسر اسطوره ی سابق باشگاه تورینو یعنی والنتینو مازولا بود. والنتینو ، در سال 1949 پس از کسب 4 قهرمانی در سری آ ایتالیا به همراه باشگاه تورینو ، در یک حادثه ی هوایی به همراه سایر هم تیمی های خود جان باخت. در مقابل جیانی ریورا ، ملقب به پسر طلایی در ترکیب میلان حضور داشت. در این دهه به علت وجود این دو ستاره شاهد برجسته ترین و درخشان ترین دربی های میلان در طول تاریخ بودیم.



در این دهه میلان و اینتر از دو قدرت برتر ایتالیا و اروپا محسوب می شدند و توانستند بارها و بارها مقام قهرمانی اروپا را کسب کنند. در فصل 63-1962 میلان توانست بر سکوی قهرمانی اروپا بایستد. در دو دوره ی بعد نیز این وظیفه بر عهده ی اینتر قرار گرفت تا جام قهرمانی اروپا از ایتالیا خارج نشود. پس از وقفه ای یک ساله اینتر در فصل 67-1966 باردیگر راهی فینال جام قهرمانی اروپا شد اما دست خالی برگشت تا میلان در فصل 69-1968 بار دیگر قهرمانی اروپا را تجربه کند.با وجود آن که رقابت بین مازولا و ریورا این چنین دو تیم را برجسته و مطرح ساخته بود ، اما جرقه های ژورنالیستی آن زمان روزنامه نگاران ایتالیایی ، شراره های آتشی را بین این دو ستاره بوجود آورد. تاحدی اوضاع بین این دو ستاره تیره و تار بود که آن ها حاضر نبودند در کنار یکدیگر در تیم ملی ایتالیا بازی کنند و کادرفنی وقت تیم ملی ایتالیا مجبور بود که در هر نیمه از یکی از این دو ستاره استفاده کند. در فینال جام جهانی 1970 ایتالیا در مقابل برزیل قرار گرفت که در آن دیدار با نتیجه ی 4-1 مغلوب حریف نام آشنای خود شد. نکته ی جالب در این دیدار آن بود که مازولا از ابتدا در ترکیب قرار گرفت و ریورا فقط در دو دقیقه ی پایانی بازی فرصت حضور در زمین را یافت. این حرکت فیروچیو فالکاریدجی ، سرمربی وقت ایتالیا بسیار مورد انتقاد مربیان و هواداران ایتالیایی قرار گرفت و بعدها نیز خود او اعتراف کرد که سرعت ریورا می توانست جریان بازی را تغییر دهد.

از 1990 تا به امروز

در اواخر دهه ی 1980 و اوایل دهه ی 1990 دوران رقابتی جدید بین دو باشگاه اینتر و میلان آغاز شد. در آن سه ستاره ی بزرگ فوتبال هلند و جهان یعنی مارکو فن باستن ، فرانک ریکارد و روود گولیت در میلان حضور داشتند و در مقابل ستارگان بزرگی همچون لوتار ماتئوس ، آندریاس بره مه و یورگن کلینزمن که از ارکان اصلی تیم ملی آلمان نیز بودند ، در تیم اینتر حضور داشتند. در اواخر دهه ی 1980 یعنی در فصل 88-1987 میلان توانست یازدهمین اسکودوتوی خود را فتح کند و راهی رقابت های اروپایی گردد. در سال 1988 میلان سوپرکاپ ایتالیا را نیز از آن خود کرد و دو فصل 89-1988 و 90-1989 توانست قهرمانی اروپا را نیز از آن خود کند. جالب آن است که در فصل 89-1988 اینتر توانست سیزدهمین اسکودوتوی خود را فتح کند. این همه قدرت نمایی دو تیم اینتر و میلان پیش از جام جهانی 1990 بیش از همه به خاطر حضور ستارگان هلندی و آلمانی در ترکیب دو تیم بود.



در این دوره از رقابت های جام جهانی ، زمانی که دو تیم هلند و آلمان در برابر یکدیگر در مرحله ی یک شانزدهم نهایی در ورزشگاه سن سیرو قرار گرفتند ، همگان بی اختیار دربی دلامادونینا را در ذهن متصور شدند. در آن دیدار با درخشش کلینزمن و بره مه ، آلمان توانست هلند را شکست دهد تا در چارچوب یک دربی موهومی ، اینتر یک پیروزی دل چسب را کسب کند.



سیاه ترین دربی میلان

در فصل 05-2004 در رقابت های لیگ قهرمانان اروپا و در مرحله ی یک چهارم نهایی دو تیم میلان و اینتر در مقابل یکدیگر قرار گرفتند. این دیدار به قضاوت مارکوس مرک در ورزشگاه سن سیرو برگزار شد.
در این دیدار ابتدا تیم میلان با گلزنی آندری شوچنکو از حریف سنتی خود پیش افتاد. در دقایقی بعد استبان کامبیاسو توانست اینتر را به بازی برگرداند ، اما مارکوس مرک این فرصت را از یاران نرآتزوری گرفت و گل را مردود اعلام کرد. در این دیدار هواداران اینتر ، دیدا ، دروازه بان برزیلی میلان را سیبل قرار دادند و در نهایت نیز با یک جسم شعله ور شانه ی او را سوزاندند تا او جای خود را به آبیاتی دهد.



مرک در دقیقه ی 74 بازی را به مدت نیم ساعت متوقف کرد تا جو آرام گردد اما این اتفاق رخ نداد و بعد از به جریان افتادن دوباره ی مسابقه ، بازی برای همیشه متوقف شد و نتیجه طی آن به سود میلان اعلام شد و جریمه های نقدی و غیرنقدی تنها چیزی بود که نصیب سران اینتر شد.



مرور کوتاه بر آمار دربی دلامادونینا

دربی میلان تا کنون در مجموع رقابت های رسمی و دوستانه ، 294 بار انجام شده است که از این تعداد 211 بازی بطور رسمی و 83 بازی بطور دوستانه بین دو رقیب سنتی شهر میلان برگزار شده است. در رقابت های رسمی دو تیم در چارچوب رقابت هایی همچون سری-آ ، کوپا ایتالیا ، سوپرکاپ ایتالیا ، کوپا فدراله و لیگ قهرمانان اروپا و ... برابر یکدیگر قرار گرفته اند که در این بین میلان با داشتن 73 پیروزی و زدن 285 گل و اینتر 76 بار پیروز بوده و 290 گل به ثمر رسانده است. طبیعی است که در این میان 62 بازی نیز با تساوی به پایان رسیده باشد.
در رقابت های سری آ ، آمار اینتر غالب است و این تیم از مجموع 181 دیدار ، 68 بار پیروز میدان بوده و 263 گل نیز به ثمر رسانده است. در مقابل میلان در این رقابت ها فقط 60 پیروزی در کارنامه دارد و 242 گل نیز به ثمر رسانده است.
در کوپا ایتالیا کفه ی ترازو به سمت میلان چربش دارد. میلان در 23 دیداری که در جام حذفی برابر اینتر قرار گرفته است 9 پیروزی در کارنامه دارد و 32 گل نیز به ثمر رسانده است. این آمار در مورد اینتر با یک اختلاف کم قابل بررسی است. اینتر در کوپا ایتالیا 7 بار میلان را شکست داده است و 22 گل را نیز وارد دروازه ی روسونری کرده است.
در لیگ قهرمانان اروپا میلان تاکنون به اینتر اجازه ی پیروزی نداده است و در مجموع 4 بازی 2 پیروزی و دو تساوی برابر نرآتزوری کسب کرده است. نکته ی جالب آن است که در مقابل 6 گل میلان ، اینتر تنها یک گل به ثمر رسانده است.
در رقابت های دوستانه نیز میلان آمار بهتری نسبت به اینتر دارد و از مجموع 83 بازی ، 37 پیروزی را در مقابل 30 پیروزی اینتر در کارنامه دارد و طبیعی است که در این شرایط آمار گلزنی میلان نیز نسبت به اینتر بهتر و برتر باشد ، 158 گل در مقابل 134 گل.

میلان پیروز قاطع دربی های فینال

تاکنون سه بار و در جریان رقابت های کوپا مائورا ، کوپا ایتالیا و سوپرکاپ ایتالیا ، دو تیم میلان و اینتر در دیدار پایانی برابر یکدیگر قرار گرفته اند تا دربی دلامادونینا را قاضی تعیین قهرمانی کنند. نکته ی جالب آن است که در این سه دیدار این میلان بوده است که قهرمانی را از آن خود ساخته است.

برترین گل زن تاریخ دربی میلان

آندری شوچنکو ، با زدن 14 گل بهترین گلزن تاریخ دربی دلامادونینا می باشد. شوچنکو هر 14 گل را با پیراهن رسونری به ثمر رسانده است.



جوزپه مه آتزا ، اسطوره ی باشگاه اینتر نیز که سابقه ی حضور در هر دو باشگاه میلان و اینتر را در کارنامه دارد با زدن 14 گل رکوردی مشابه شوچنکو دارد. ( وی با زدن 19 گل با پیراهن هر دو تیم بیشترین گل را به ثمر رسانده )



سه پیروزی قاطع میلان

میلان 6-3 اینتر ، 30 آوریل 1911 در سری آ
میلان 8 -1 اینتر ، 3 مارس 1918 در کوپا مائورا
اینتر 0-6 میلان ، 11 می 2001 ، در سری آ

سه پیروزی قاطع اینتر

میلان 0-5 اینتر ، 6 فوریه ی 1910 در سری آ
میلان 1-5 اینتر ، 24 مارس 1974 در سری آ
میلان 0-4 اینتر ، 29 آگوست 2009 در سری آ











به نظر شما کدوم تیم فاتح دربی شهر میلان میشه؟

ممنون از توجهتون امیدوارم که لذت برده باشید
بحث و تبادل نظر در مورد این بازی در همین تاپیک انجام شود
از توهین به تیمهای همدیگه بپرهیزید