حالا واسه نذری عزاداری رفتن که خوبه, من یادمه تو اصفهان (البته می دونم هم جا اینجوریه) تو یه سری نقاط شهر (اون مسجد هایی که دسته هاشون از یه سری خیابون های وسط شهری رد می شد) تقریباً اکثر کسایی که می رفتن تو دسته ها برای جلب توجه خانم ها و عملاً دختر بازی بود, به خصوص دسته ی ابادانی ها. نمی دونم اسمش رو درست می گم یا نه, ولی همون ها که یه تمبک گردنشون می ندازن (اسمش رو یادم رفته) همون که صداش این جوری بود: دبودوم, بعد با شیپور: دودو دوو: دوبودوم دودو دوو
من اخرین تصویری که از این دسته ها یادمه این بود(مد 7-8 سال پیش): یه پسری موهاش بلند بود, محمد رضا گلزاری ,ژل زده, شلوار بگی با یه پیرهن مشکلی تنگ. بعد همین جوری می زد: دوبودوم دودو دوو, دوبودوم دودو دوو
بعد همزمان هم سینه می لرزود. هی می لرزوند می رفت جلو, می لرزند می رفت عقب. بعد هم زمان هم سرش رو هی به چپ و راست می چرخوند و خلاصه اوجی گرفته بود برا خودش, حالی می کرد. البته بی انصافی هم نکنم, دختر های خیلی زیبا چهره ایی داشتن به هنرنمایی این دسته نگاه می کردن.
بعد یادمه یه دفعه (یه سال دیگه) رفته بودم نوحه خونی (کلاً من رو اجباری می برن, من هر وقت رفتم مسجد یا مدرسه اجبار کرده بود یا یکی از فامیل ها... ما فیلم بروسلی رو خونه نگاه می کردیم) داشتم می گفتم, ما رو بردن نوحه بعد یارو نوحه ش تموم شد. میکروفون رو داد دست نوحه خون جوونی و اون هم یه دفعه به صورت اپاراتی (به قول اون اخوند مشهدیه): اوسن, اوسه, اوسه, اوسه, اوسه...
بعد جالب بود, حضار همون موقع شروع کردن شدید تر گریه کردن و جیغ زدن و تو سر و سینه خودشون می زدن.البته هستن افرادی که واقعاً عزاداری می کنن, به کسی توهین نشه, من قشنگ یادمه, یه سری دسته ها که تو جاهای کم جمعیت/دختر شهر می رفتن, اکثر افراد برای دل خودشون می یومدن عزاداری و کلاً تیپ ها همه ساده بود. عوضش دسته های وسط شهری برعکس.
البته من اون نمایش های کربلا که تو یه سری دسته ها انجام می دادن و دسته ابادانی ها رو خیلی دوست داشتم و اون ها رو اختیاری می رفتم. بقیه به اجبار بود.
یادش به خیر... این هم یه کلیپ از دسته ابادانی ها: [برای مشاهده لینک ها شما باید عضو سایت باشید برای عضویت در سایت بر روی اینجا کلیک بکنید]
ممنون.
موفق باشین.
