بخش
قرمز : ناصر جان در اینکه رسلینگ به معنای لغوی ( کشتی گرفتن ) یک ورزش هست که شکی نیست ، اما اگر منظور شما سبک
کار کمپانی WWE هست ، باید عرض کنم که اولا ، ما تعریف و دفینیشن ثابتی از Sport داریم و اون این هست :
[برای مشاهده لینک ها شما باید عضو سایت باشید برای عضویت در سایت بر روی اینجا کلیک بکنید]
" ورزش ، فعالیتی است که شامل تحرک بدنی و مهارت میشود که در آن فرد یا تیمی به رقابت در مقابل فرد یا تیم دیگر میپردازد ،
در جهت سرگرمی . "
اساسا " سرگرمی و اینترتیمنت " جزئی از تعریف ورزش هست و کلمه ی " کامپیت یا رقابت " هم الزاما بر واقعی بودن دلالت ندارد بلکه هر
نوع مسابقه ، مصاف و تقابل ـی را مد نظر دارد . علاوه بر این ، WWE کمپانی ای هست که بر پایه سرگرم کردن بنا شده ( دقیقا مانند UFC ) ،
چون سرگرمی اساس و پایه ورزش هست ، اما داره با ورزش کشتی حرفه ای این مهم رو مهیا میکنه و این یک واقعیت خارجی و محسوس هست و
به هیچ وجه نمیشود ورزش بودن WWE را به بهانه سرگرمی بودن آن زیر سوال برد .
بخش
آبی : درسته که یو اف سی کمپانی بزرگی هست اما آیا به بزرگی دبلیو دبلیو ای هست !؟ وقتی از این منظر و دیدگاه ، دو کمپانی را مورد بررسی
قرار میدیم ( طبیعتا بنده WWE PG-13 را با وضعیت حال حاضر UFC مقایسه میکنم نه ادیتود ارا را ) ، ملاک هایی برای این ارزیابی وجود داره ، اول کمیت و تعداد
شوء هایی هست که دو کمپانی برگذار میکنند که نشون دهنده توانایی و دست باز بودن اون کمپانی برای برگذاری ایونت و شوء هست ، در این زمینه
به هیچ وجه UFC با WWE قابل قیاس نیست ضمن اینکه اکثر شوء هایی که یو اف سی برگذار میکنه مربوط به PPV ـهای این کمپانی میشه در
حالی که WWE علاوه بر پی پی وی های ـش ، تعداد زیادی شوء بر روی ایر داره ، دوم تعداد بینندگانی هستند که دو کمپانی برای شوء های
خودشون کسب میکنند ، که مربوط میشه به شوء هایی که ایر لاین دارند نه پی پی وی ها و در این زمینه نیز یو اف سی اگر اشتباه نکنم شوء
اصلی ـش UFC on Fox هست که فقط
4 مرتبه در سال 2016 پخش شده و سایت ام ام ای فایتینگ اعلام کرد که
در بهترین حالت در
UFC on Fox 20 توانسته 2.44 میلیون بیننده کسب کنه و ما اینطرف شاهد این هستیم که شوء راو دبلیو دبلیو ای
52 بار در سال بر روی ایر میرود و
در سال 2016 نیز تا کنون به طور میانگین هر هفته بالغ بر 3 میلیون بیننده کسب کرده است ... ، سوم بحث اقبال مردمی و Attendance ،
یا همان طرفداران حاضر در ایونت های تاپ اون کمپانی هست که نشان از اقبال مردم به اون بیزنس داره که برای مثال در همین سال 2016 ما
رویداد UFC 200 را داشتیم که کلی هم با حضور براک لزنر هایپ شد اما در نهایت توانست
18.202 هزار نفر طرفدار به ورزشگاه بیاره
ولی از آن طرف WWE با برگذاری Wrestlemania 32 رکورد تاریخ خودش رو با
101.763 هزار تماشاچی حاضر در ورزشگاه ، جا به جا کرد .
با این آمار یو اف سی سالها باید تلاش کنه تا اقبال و موفقیت حال حاضر دبلیو دبلیو ای بین مردم را بدست بیاره ...
بحث فنی مسابقات هم قطعا نمیشه ملاک مقایسه قرار بگیره ، چون سبک دو ورزش با هم متفاوت است .
بخش
سبز : ناصر جان چطور شما UFC رو خشن نمیدونی ؟ " خشونت و Violence " هم یک لغت تعریف شده است :
[برای مشاهده لینک ها شما باید عضو سایت باشید برای عضویت در سایت بر روی اینجا کلیک بکنید]
" رفتاری که از طریق عمل فیزیکی باعث ضربه ، آسیب یا کشتن دیگران میشود . "
بحث من در این بخش درباره ماهیت رسلینگ ( به معنای آن چیزی که دبلیو دبلیو ای در PG-13 ارائه داده ) و ماهیت فایت ( به معنای آن چیزی که UFC ارائه میده )
است و الزاما هم مخاطب ـم ناصر جان نیست و کلی صحبت میکنم .
با توجه به معنای حقیقی واژه " خشونت و Violence " که در بالا ارائه شد ، نه تنها در مبارزات یو اف سی مصداق پیدا میکنه بلکه یکی از بهترین مصداق ها
برای معنای خشونت محسوب میشه . حتی فیلم های ژانر اکشن هالیوود هم شاید ترویج خشونت محسوب بشوند اما عین خشونت نیستند ،
زیرا تمامی سکانس ها ضبط شده است و فضای
هنر و نمایش حاکم است اما مبارزات یو اف سی عین خشونت است . دو فردی که اگرچه خود
خواسته با هم مبارزه میکنند اما هدفی جز آسیب رساندن به فایتر مقابل برای کاهش ضریب هوشیاری و آسیب رساندن جسمی به او در جهت
پیروزی ندارند . اگرچه این عمل و هدف با ضربات زیبا همراه باشه اما هیچ منطقی نمیتونه درک کنه که مبارزات یو اف سی مظهر خشونت نیست .
از طرف دیگه جهان متمدن و با فرهنگ امروز همیشه با خشونت سر جنگ داره . شما تو مبانی هیچ یک از مکاتب فلسفی غربی و شرقی ،
مکاتب دینی ، مکاتب علمی و ... نمیتونید مطلبی معقول در دفاع از خشونت بیابید ، حتی رهبران و گروه های سیاسی ای که طی یک قرن
گذشته در سراسر دنیا با خشونت محض حکمرانی کرده اند ، جزء منفورترین افراد در تاریخ هستند . نمونه اش هم آدولف هیتلر ، صدام حسین
و گروه به ظاهر اسلامی ISIS هستند . حتی شما در سایر ورزش های مطرح مثل فوتبال نیز مشاهده میکنید که با نشان دادن کوچکترین
جلوه ای از خشونت ، بازیکن خاطی جریمه شده و با او برخورد خواهد شد حتی در رشته های رزمی ای هم که به طور رسمی در المپیک
حضور دارند مشاهده میکنید که هدف مانند یو اف سی آسیب رساندن به فرد مقابل نیست و به همین خاطر هست که شرکت کنندگان از
لباس های مخصوص استفاده میکنند تا بدنشان از ضربات در امان بماند و آسیبی نبینند و فقط برای کسب امتیاز تلاش میکنند . اینها
نشان میدهد که بزرگان تمام مکاتب و ایدئولوژی های فلسفی ، دینی و علمی دنیا که در بسیاری از موارد با هم اختلاف دارند ، اما
درباره خشونت ، همه هم نظر هستند و خشونت را بُعد غیر انسانی از وجود انسان میدانند و با فطرت او هرگز سازگار نمیدانند . به همین
خاطر ماهیت مبارزه ی آزادی که در یو اف سی نمایش داده میشه ، از اساس و بنیاد مورد انتقاد عقل و فطرت انسان است اما حالا
اگر کسی از این سبک لذت میبره هیچ اشکالی نداره ، اما باید با آگاهی از این موارد به لذت بردن خودش ادامه بده ، زیرا خشونت
موجود در یو اف سی هیچ توجیح عقلی ای ندارد .
اما از طرف دیگه ماهیت WWE تلفیقی از
ورزش و هنر است . مسابقات ورزشی از پیش تعیین شده ای که ضربات در آن به هدف آسیب رساندن
مستقیم به طرف مقابل زده نمیشه . بلکه برای نمایش یک صحنه ی زیبا و البته هنری خلق میشه . بزرگان این رشته مانند آندرتیکر ، شان مایکلز ،
استیو آستن ، تریپل اچ و برت هارت همگی درباره ی ماهیت رسلینگ حرف های مشابهی دارند ، برای مثال هارت که یکی از اسطوره های دنیای رسلینگ
محسوب میشود این مطلب را ذکر میکند :
" در رسلینگ سلامت کشتی گیر در درجه اول قرار دارد ، ماهیت رسلینگ این است که شما باید به طرف مقابل ـت طوری ضربه بزنی که علارقم اینکه
مردم فکر کنند محکم ترین ضربه را وارد کردی ، اما سعی کنی کمترین آسیب را به طرف مقابل وارد کنی ... "
این تلفیق هنر (نمایش) و ورزش است وگرنه آسیب رساندن به دیگران تا حد مرگ که از عهده ی بسیاری از غیر انسان ها هم برمی آید .
حال در این میان ، گاها در رسلینگ
پیش می آید که در مسابقه ای ضربه ای زده میشود که به ظاهر خشونت آمیز است و از قضا از پیش تعیین شده هم هست اما در آن مقطع ، این یک اتفاق
One-Time Only محسوب میشود و هیچوقت ماهیت رسلینگ و هدف دبلیو دبلیو ای که عدم خشونت است را نمیتواند زیر سوال ببرد . به همین
خاطر است که وقتی یک مصدومیتی در رسلینگ بر حسب اشتباه یکی از طرفین رخ میده ، اون فرد غالبا توسط رسانه ها ، مقامات و
بزرگان این سبک ، مورد مذمت قرار میگیره ، چرا که نتوانسته یکی از لازمه های ماهیت رسلینگ که مراقبت از سلامتی کشتی گیر مقابل است را حفظ
کند . علاوه بر اینها ، رسلینگ یک ورزش و هنر Hero Maker است و این یکی از هدف های والای دبلیو دبلیو ای هست که ضمن برگذاری
مسابقات نمایشی به ایجاد قهرمان و الگو مناسب برای جامعه اش ، آمریکا میپردازد و همگی میدانند که قهرمان پروری چقدر در پویا بودن و موفقیت
یک جامعه موثر است . تغییر وضعیت هوشمندانه ، نمایش شوء های دبلیو دبلیو ای به PG-13 و پذیرش این قانون باعث این شد که مسابقات خشن
که بالا درباره ی غیرمنطقی بودن آن صحبت شد و محتویات جــــ نسی و غیر اخلاقی شوء ها که ضمن جذب یک گروه خاص بیننده در آن
دوره ، باعث ایجاد فیدبک بسیار بدی در جامعه میشدند نیز از دبلیو دبلیو ای جدا شود و همین تصمیم فوق العاده منطقی که توسط
دبلیو دبلیو ای اخذ شد ، باعث شد که گروه مخالف PG و طرفدار خشونت غالبا شوء های کمپانی را بچه بازی خطاب کنند ،
اما حقیقت چیز دیگری است .
در هر صورت این واضح است که از لحاظ بُعد انسانی و فلسفی ، رسلینگِ دبلیو دبلیو ای در عرش و مبارزات آزادِ یو اف سی در فرش قرار دارند ،
اما به هر حال هر کسی نظر و سلیقه ای داره و عده ای هم هستند که طرفدار خشونت هستند و نظرشون قابل احترام است اما الزاما منطقی نیست .
یا علی مدد ...