من تا حدودی با صحبت های این دوستمون درباره استار های پاره وقت موافقم و تا حدودی هم مخالف.
ببین دوست من وجود استار های قدیمی و با تجربه نه تنها به کیفیت شوها بلکه به کیفیت خود استار های جوان هم کمک میکنه
و باعث میشه اونا هم در کنار کار کردن با این اسطوره ها خودشون هم یک استار طراز اول بشن و در واقع وجود قدیمی ها همیشه
نیازه. اگه این استار های قدیمی و با تجربه نباشن کمپانی به قدری ضعیف میشه که در عرض یکی دو سال به سرنوشت
دبلیو سی دبلیو ای دچار میشه. خود وینس هم این قضیه رو میدونه و هر طوری که هست همیشه سعی میکنه برای یک شبم که شده این قدیمی
هارو به کمپانی برگردونه..
اما از یک طرفی با حرفت موافقم چون الان استار های جوانی مثل پانک ، رندی ، دل ریو و شیمس زیر سایه استار های بزرگی مثل تیکر ، هانتر و راک
قرار گرفتن در حالی که دارن از کمپانی بها میگیرن اما باز به اون شکل مورد توجه هواداران قرار نمیگیرن. چون هواداران همیشه چشم
به راه برای بازگشت یک اسطوره هستن. الان خیلی از رستلینگ فن ها بیشتر از اینکه بخوان به زمان بازگشت رندی اورتن فکر کنن
دارن فکر میکنن که براک و راک کی دوباره در شو ها حضور پیدا میکنن یا حتی باتیستا و گلدبرگ به کمپانی بر میگردن یا نه..
وضع الان کمپانی ساخته و پرداخته خود وینس و دار و دسته اش هست. وینس استار بزرگی مثل باتیستا رو خیلی راحت از دست
داد. استار با استعدادی مثل بابی لشلی با اون جنجال از کمپانی جدا شد.. جان موریسون که توانایی تبدیل شدن به یک
تاپ فیس رو داشت اصلا دیده نشد. کینی که سالها در کمپانی بود قربانی سیاست های مکمن شد..
جان سینا اینقد بها از کمپانی گرفت که طرفداران ازش بیزار شدن و این وسط بیشترین سود رو کمپانی و بیشترین ضرر
رو جان سینا کرد. چون میتونست با تغییر در کاراکترش دوره جدیدی رو در کریرش شروع کنه اما عملا این فرصت ازش گرفته شد.. و در آخر
اینقد احمق بود که بخاطر جیب وینس حتی از زن و زندگیش هم گذشت..
استارهای بزرگی مثل تیکر و شان مایکلز چند سال اول ورودشون اینقد رو کاراکترشون کار کردن که وقتی وارد استوری های
قهرمانی شدند مردم از دیدنشون در مین اونت لذت میبردن.. اما افرادی مثل شیمس و دل ریو در همون ابتدا خیلی سریع وارد استوری های
قهرمانی شدن بدون اینکه خوب رو شخصیتشون کار بشه..
بعد از این یک سالی که شیمس فیس شده به خوبی فهمیدم که اون توانایی اجرای نقش فیس رو نداره و به عنوان یک تاپ فیس
نمیتونه تماشاگران رو با خودش همراه کنه اما به عنوان یک هیل توانایی های زیادی داره.
الان در حال حاضر هانتر که وارد کارهای اجرایی شده و در تلاشه تا از فرصتی که داره خوب استفاده کنه و رئیس بعدی کمپانی
بشه. تیکر که دیگه به آخرای راه رسیده و اینو باید قبول کنیم. راک هم که این روزها اینقد سرگرم بازی تو فیلم های
مختلف شده که از اون هم نمیشه انتظار زیادی داشت. روزی که راک بخاطر رویایی کودکیش یعنی ستاره شدن در هالیوود دبلیو دبلیو ای
رو ترک کرد کمتر کسی فکرشو میکرد که کمتر از ده سال بعد اون چهارمین بازیگر گران قیمت بزرگترین صنعت فیلم سازی جهان بشه.
فیلم Fast Five بهترین فرصت برای موفقیت راک بود اونم از این فرصت به خوبی استفاده کرد. بعد با فیلم Journey 2 هم به موفقیت هاش
ادامه داد. الان اون تا چند ماه دیگه باید چهار فیلم رو به پرده سینما ها بفرسته. یکی از فیلماش فیلم Gain & Pain هست که یکی از
ستاره های اصلی فیلم مارک والبرگ هست همون کسی که این روزا داره با فیلم کمدی Ted به قول معروف میترکونه و صدرصد
هوادارا منتظر فیلم جدیدش هستن که راک هم توش بازی میکنه. از طرفی دیگه فیلم Fast Six هم قراره تولیدش آغاز بشه..
در کنار اینها فیلم فوق اکشن G.I.Jeo 2 رو هم اضافه کنید که با زیرکی کمپانی پارامونت زمان اکرانش از تابستون امسال به بهار سال بعد منتقل شده
تا اینطوری درگیر رقابت با فیلم جدید بتمن ، مرد عنکبوتی شگفت انگیز و... نشه..
میمونه براک لزنر که اونم از نیاز کمپانی به یک استار تاپ آگاهه و به تعداد حضور هاش قرارداد بسته. کریس جریکو تنها فرد با تجربه و قدیمی
هست که ماههاست داره تمام وقت در کمپانی کار میکنه و تاحالا هیچ بهایی دریافت نکرده و فقط شکست نسیبش شده.. خب انتظار دارید جریکو بازهم
بمونه؟ بنظر من همون بره سراغ کنسرت هاش بیشتر براش سود داره تا بخواد یک نقش تکراری رو کمپانی بازی کنه و هر هفته و هر ماه تحقیر بشه.
فعلا...
