موضوع: یادداشتی برای ناصر حجازی

یادداشتی برای ناصر حجازی

هر كاري صلاح مي داني بكن. اگر حوصله ي بردن اين جدال تك به تك را داشته باشي چه كيفي مي كنيم از اين كه اين بار شعبده هايت را با چشم هاي خودمان مي بينيم و به پدران مان حسادت نمي كنيم.



چهار ساعت بيشتر است كه زل زده ايم به تصوير روبه رو، اما يك پرده ي لرزان و لغزان راه مردمك هايمان را بسته است. هم مي بينيم و هم نمي بينيم. مي بينيم كه بالاي صفحه نوشته

«حجازي در بخش مراقبت هاي ويژه»

اما هرچه مي گرديم حجازي را نمي بينيم.

انگار يك نفر با ما شوخي اش گرفته، كه اميدواريم آن يك نفر خود ناصرخان باشد. چون اصلا حوصله مان نمي كشد كس ديگري با اسطوره مان شوخي كرده باشد؛ آن هم در اين وانفسايي كه يك پرده ي لرزان جلوي چشم هامان را گرفته است

***
ما ايراني ها اسطوره هايمان را هميشه با همان شمايل روزهاي اوجشان به ياد مي آوريم. با همان قامتي كه دروازه هاي پيروزي را فتح كردند و اسطوره شدند. اصلا اين خاصيت اسطوره هاست كه وقتي به بالاترين قله ها مي رسند چنان تصوير ماندگاري از خود به جا مي گذارند كه هنگام پايين آمدن هم باز آن تصوير ماندگار از ذهن عاشقان شان محو نمي شود.

از همين روست اگر هيچ اتفاقي اسطوره دروازه باني تاريخ ما را از جايگاه بلندش در قلب هايمان پايين نكشيده است. اين ها كه مي گوييم واگويه هاي تكراري رقباي كمربسته اي نيست كه تا ديروز حجازي را به چشم ديگري نگاه مي كردند و امروز يادشان افتاده او ناصرخان است. ما كه با كسي رقابتي نداريم. براي ما ناصرخان هميشه ناصرخان بود. حتي در روزهايي كه با استقلال تا پله هاي دورقمي ليگ پايين رفت و حتي روزي كه تيمش در مشهد 9گل خورد و خودش روي نيمكت لبخند مي زد چيزي از ابهتش براي ما كم نشد. كه ما اسطوره هايمان را با همان شمايل روزهاي اوجشان به ياد مي آوريم.

فقط نمي دانيم اين پرده لرزان از جان ما چه مي خواهد كه يك لحظه هم مردمك هامان را رها نمي كند..

***
مي داني ناصرخان؟ سن وسال ما جوان ترها آن قدر قد نمي دهد كه روزهاي اوج و پروازهاي دلبرانه ات را از نزديك ديده باشيم. اما ديده ايم كه پدران مان وقتي از رشادت هايت حرف مي زنند چشمان شان چه برقي دارد.

پس خيلي خوب باور كرده ايم آن روز سختي كه در خاك كره دروازه ما را بسته نگه داشتي تا دروازه جام جهاني را برايمان باز كني آن قدر شعبده بلد بودي كه اگر كره اي ها سه روز و سه شب ديگر هم حمله مي كردند كم نياوري.
براي ما تو هنوز همان شعبده باز دروازه هايي. به ما حق بده اگر تصوير اين مرد چروكيده را روي تخت كسري باور نمي كنيم. مي دانيم هيچ خطري تهديدت نمي كند مَرد. اصلا كدام خطري اين قدر خطر مي كند كه با بهترين سنگربان قرن ما سرشاخ شود؟ مي دانيم كه حالت خوب خوب است. گول اين هيكل لاغر و چروكيده را هم نمي خوريم. اصلا تو از جواني هم همين شكلي بودي. يادت نيست براي اين كه لاغر بودن اندامت به چشم نيايد هميشه 22 مي پوشيدي و پيراهن شماره يك را مي دادي به گلرهاي رزرو؟ جا خوردي، نه؟ اين يكي را هم از پدرانمان شنيده بوديم.

پدران ما چيزهاي زيادي از تو مي دانند ناصرخان. فقط كاش اين را هم مي دانستند كه ما با اين پرده لاكرداري كه جلوي چشمهايمان را گرفته چه بايد بكنيم.

***
چهار ساعت بيشتر است كه زل زده ايم به تصوير روبه رو؛ از پس اين پرده ي لرزان و از پشت قطره اشكي كه نه مي افتد و نه مي ميرد. ديگر نمي دانيم چه بايد بگوييم اسطوره. مي توانيم تيتر بزنيم

«ناصر، بلند شو»

يا التماست كنيم كه از اين جدال آخر هم مثل همه ي تك به تك هاي زندگي سربلند برگردي. اما دست مان پيش نمي رود. مگر نه اين كه هميشه تو به ما گفته اي چه كنيم نه ما به تو؟ مگر نه اين كه تو بزرگ تر مايي؟ اسطوره مايي؟

فرداي روزي كه جرج بست راهش را كشيد و از اين دنيا رفت يكي از روزنامه هاي جزيره تيتر زد:

«خودت خواستي جرج!»

اسطوره ها اين جور آدم هايي هستند؛ هر كاري دل خودشان بخواهد مي كنند. تو هم هر كاري صلاح مي داني بكن. اگر حوصله ي بردن اين جدال تك به تك را داشته باشي چه كيفي مي كنيم از اين كه اين بار شعبده هايت را با چشم هاي خودمان مي بينيم و به پدران مان حسادت نمي كنيم. اگر هم كنار كشيدي و تكيه دادي به تيرك تا پنالتي تقدير بنشيند گوشه دروازه، مي دانيم كه حكمتي در كارت بوده.

شايد يك جاي اين بازي را ناجوانمردانه ديده اي كه اين طور اعتراضت را نشان مي دهي. بله ناصرخان؛ از ما خيالت راحت باشد. ما گردن مي گذاريم به حكم خودت كه اين صحنه را هرطور دلت مي خواهد اجرا كني.
فقط اين پرده ي لاكردار اشك امان مان را بريده ناصرخان. اگر اجازه مي دهي برويم يك گوشه كمي اشك بريزيم. زود برمي گرديم.
<<راه مان دور و دل مان كنار همين گريستن است. دوباره ارديبهشت به ديدنت مي آييم>>

----------------------

از شما خواننده این مطلب خواهش میکنم برای اسطوره کشومان دعا کنید .

ممنون.

ناصر خان 500 تا صلوات براي سلامتيت نذر مي كنم تو هم حلالمون كن...زمان جاهليت خيلي پشت سرت حرف زدیم....

بعد از 12 سال دارم مي بينم با علي چيني و فرد ملكيان و گئورک خاچاچیان داشتي قهرمان آسيا مي شدي حالا دوستان با صد تا ملي پوشو و خارجي هم به زور از گروه ميان بيرون!!!


خدا بهت سلامتي بده....حلالمون كن! ( لعنت به ارمان دین زاده كه باعث مي شد ضدت صحبت كنيم!!)