مقاله ای زیبا در حمایت از اندی کارول و نرفتنش از لیورپول
این مقاله زیبا رو آقا فرید از دوستانمون توی انجمن لیورپول نوشته.
چرا از دست دادن اندی کارول حماقتی بزرگ محسوب میشود ؟!

بله ! اندی کارول . گرانترین بازیکن تاریخ لیورپول ، تردید ، ترس ، تمسخر ، یاس ، تحول ، درخشش ، تعصب و محبوبیت . اگه بخوام جدای از بیان واضحاتی که هممون در مورد اندی ازش مطلع هستیم ، کارنامه ی حضورش در لیورپول از ابتدا تا کنون رو در چند کلمه خلاصه کنم ، ترتیبی مناسبتر از کلمات بالا به ذهنم نمیرسه .
در این چند وقت اخیر ، حاشیه ها و صحبت هایی زیادی پیرامون جدایی اندی از لیورپول مطرح بوده ، در این نوشتار سعی دارم از تاثیر حضور اندی برای آینده ی لیورپول بنویسم و سوال اینجاست که اگر برنارد راجرز واقعا خواهان اثبات خودش در لیورپول و ثبت یک دوره ی موفق در کارنامه ی ورزشی خود است ، چرا این جنبه ها رو در نظر نمیگیره و اجازه میده چنین حاشیه هایی در اطراف تیم وجود داشته باشه ؟!
جا داره در ابتدا تاکید کنم که روی این نوشتار هر اسمی خواستید بذارید ، مقاله ، نقد ، تحلیل . فقط سعی کردم با ادبیات خودم جلوش ببرم ، انتظار یک مقاله ی ادبی رو نداشته باشید . علاقه ای به بیان واضحا ندارم ، فقط به 2 قسمت تقسیمش میکنیم .
1 - انگیزه و اراده ی اندی برای اثبات خود و نیاز مبرم لیورپول به بازیکنان با روحیه خاص بریتانیایی
گاهی اوقات از دید هواداری ، به بعضی از تصمیمات مربی حتی نمیشه فرصت دیدن نتیجه یا احترام کلامی گذاشت . بذارید یک چیز رو رک بگم ، بعد از جدایی سامی هیپیا ِ دوست داشتنی و بازگشت یک ساله ی رابی فاولر یا همون خدا ، جز کاپیتان استیوی و جیمی کاراگر ، لیورپول اسطوره ای رو به خودش ندیده ، حتی به بازیکنان متعصبی مثل رینا یا دنیل اگر و مارتین اسکرتل هم نمیشه لقب اسطوره داد ، بنا به دلایلی که به مهمترین اونها میشه به غیر بریتانیایی بودنشون اشاره کرد و مسائل دیگه که اشاره بهش در اهداف پستم نمیگنجه . اون چیزی که از اندی در بازیهای اخر فصل گذشته شاهد بودیم ، میل غیر قابل وصف برای تبدیل شدن به جزیی از تاریخ لیورپول بوده . چه مثبت چه منفی ، اندی گرانقیمت ترین مهاجم نه تنها تاریخ لیورپول ، بلکه گران قیمت ترین بازیکن انگلیسی تاریخ محسوب میشه . البته پر واضحه که گران قیمت بودن دلیل مناسبی بر خوب بودن نیست ، ولی اندی حال فشار ها و نکات منفی این برچسب رو پشت سر گذاشته و میتونه به راحتی از روی دیگه ی این سکه به نفع خودش استفاده کنه ، با درخشش حتمی که در سالهای آینده که در انتظارش ِ ، از اندی به عنوان بازیکنی متعصب و ستاره در ترکیب تیم یاد میشه که همین بزرگترین انگیزه برای باقی موندن در ترکیب تیم به مدت طولانی و تبدیل به اسطوره شدن میتونه باشه ، ضمنا فکر نکنم در جامعه ی قرمز ها کسی به تعصبی که اندی به تیم داره شکی داشته باشه ، هنوز اشکهای بعد از دومین فینال فصل گذشته رو به یاد داریم .

هدفم از این مقدمه ، این بود که بگم در تیمی مثل لیورپول که مدتهاست بازیکنی به هواداران وعده ی ظهور یک اسطوره و داشتن بازیکن متعصب رو نداده ، اندی میتونه بزرگترین سرمایه از این حیث باشه . نمیگم یک سال اما ویژگی ها و پتانسیل ی که اندی در 2 ماه اخر حضورش از خودش نشون داده ، میتونه ی وجه تمایضی باشه بین او و دیگر خریدهای کنی دالگلیش . اندی رو میشه بزرگترین میراث لیورپول ِ دالگلیش دونست .
بذارید یه مثالی بیارم از تیم رقیبمون یعنی آرسنال ، خیلی محترم میدونم این تیم و هوادارانش رو ، تا به حال جز لیورپول در باره ی هیچ تیمی در این فروم ( فوتیران ! ) صحبت نکردم و علاقه ای هم به این کار ندارم ، فقط چون آرسنال رو مثال خوبی برای صحبت م میدونم حرف از توپچی ها میزنم . از نظرم الان بزرگترین دقدغه ی آرسنالی ها فقدان بازیکن متعصب و بومی در ترکیب تیم ِ ، هر چند ستاره هایی مثل رابین ون پرسی که به بازوبند کاپیتانی رو هم در اختیار داره یا بازیکن رنگین پوست دیگه که در فصل گذشته بعد از اون شروع نا امید کننده ، از ما هم پیشی گرفتن و به سهمیه اروپایی رسیدن ، از نظر تعصب شاید از لیورپول هم بالاتر باشن ، اما میبینیم که همه ی توپچی ها بدون استثنا منتظر بازگشت جک ویلشر هستند و نگاهی که به این بازیکن دارند ، قطعا متفاوت ِ با سایر بازیکنان ، میتونم با اطمینان این رو بگم که از آرزوهای همه آرسنالی ها داشتن بازیکنانی به تعصب جرارد ، کاراگر ، گیگز ، رونی یا اسکولز و حتی لمپارد و تری در تیمشون تا بلکه روح هوادارا و تعصب خاصی که بازیکنان بریتانیایی به تیم میدن رو پر رنگ تر از گذشته تجربه کنند . توضیح اضافه ای باقی نمیمونه ، بعد از جرارد و کاراگر بازیکنان کمی باقی میمونن که بتونن اطمینانی واقعی در دل هوادارا به وجود بیارن که هنوز تیمشون روحیه و طراوت خودش رو حفظ کرده . جدای از مسائل فنی و تاکتیکی ، از این حیث از دست دادن بازیکن متعصبی چون اندی کارول اشتباهی نا بخشودنی محسوب میشه .
2 - لذتی که در نوشیدن شراب آماده ی خود است ، در فروشش نیست .
اندی رو میشود به نهالی 1 ساله تشبیه کرد ، به شرابی که از زمان شروع ساختش تا به حال از وجودش بی بهره بودیم و حال موعد مصرفش رسیده . باز هم باید تاکید کرد که اندی از این حیث هم با دیگر خرید های کنی دالگلیش تفاوت داره . در زمان کنی دالکلیش 9 بازیکن به تیم اضافه شدند که از این بین فقط سوارز - کارول - هندرسون و کواتس بازیکنان جوان و آینده دار محسوب میشن . سوارز بنا به مشکلات اخلاقی که داره و همچین تاکنون نتونسته این حس رو در هوادارا به وجود بیاره که در فرداها و شرایط سخت به عنوان بازیکنی متعصب و وفادار در تیم باقی میمونه ، از سید خارج میشه . 2 گزینه ی دیگه یعنی هندرسون و کواتس هم کماکان در باید در زیر خاک بمانند تا تبدیل به نوشیدنی هایی رسیده بشن ، در این بین تنها اندی کارول بود که زودتر از هر کس دیگه ای به این مرحله رسید که به این اطمینان رو در دل هوادارن به وجود اورد که هواداران حال میتوانند با خیالی آسوده به او اطمینان کنند و از وجود ستاره ای گلزن و موثر و وزنه ای بی جانشین در خط حمله مطئن باشند .
برنارد راجرز باید بدونه که برای حضور حد اقل چند ساله در لیورپول احتیاج به موفقیت در سال اول داره ، بورینی بازیکنی نیست که در سال اول بتونه جای کارول رو پر کنه ، همچنین والکات یا هر مهاجم دیگه ای ، در حال حاضر برای اون پست هیچ بازیکنی مطمئن تر از اندی کارول برای لیورپول پیدا نمیشه . اندی زمان زیادی طول کشید که با تیم وقف پیدا کنه ، طرفدارن لیورپول برای این مهم هزینه ی دردناکی پرداخت کردن که همان از دست دادن پادشاه دالگلیش بود . شاید هر یک از بازیکنانی که اسمشون به عنوان جانشین اندی به گوش بخوره پس از مدتی خودشون رو با تیم هماهنگ کرده ند و برای تیم درخشیدند ، اما راجرز در این میان باید به 3 مسئله توجه کنه
1- هیچ تضمینی برای موفقیت این بازیکنان نیست در حالی که حالا اندی کاملا آماده و قابل اتکا ست .
2 - در صورت موفقیت بسیار بعیده که این مسئله به سرعت و در ابتدای فصل اتفاق بیوفته ، در این صورت راجرز جز لوییز سوارز ، حتی درون زمین هم هیچ مهاجم مطئنی برای تکیه بهش نداره ، در واقع با فروش اندی حکم نا کامی لیورپول در خط حمله رو امضا کرده .
3 - جدای از مسائل فنی و پیشبینی و تحلیل ، مسئله ای عاطفی و احساسی محسوب میشه اینه که دوباره باید تاکید کرد که کنی دالگلیش محبوبترین شخصیت است که تاریخ لیورپول به خود دیده ، دالگلیش تا اخرین روزهای حضور خود سرسختانه از کارول حمایت کرد و طرفداران لیورپول و همچنین خود اندی کارول ، این آمادکی کنونی رو مدیون دالگلیش هستند ، با ادامه ی حضور اندی کارول و درخشش و گلزنی های او برای لیورپول ، روح زحمات دالگلیش هر چه تمام تر عینیت پیدا میکنه و زنده میمونه .


آقای راجرز با این اوصاف فروش اندی تنها از پس یک احمق بر می آید .
حکم حماقت و اخراجت را با هم امضا نکن
علاقه مندی ها (Bookmarks)