تنها سوالی که ذهن منو خیلی مشغول کرده اینه که چرا روسو فقط به wcw گند زد و تو wwf و wcw عالی کار کرد ؟
سوال خوبی است. توضیح زیاد داره. اولا روسو خیلی حساب شده به این موفقیت ها نرسید. برعکس ریگز که میگه مکمن از اول یک برنامه تنظیم شده داشته، مکمن هیچ برنامه تنظیم شده ای در دست نداشت، فقط شاید بشه گفت که از اواسط 1999 به بعد به یک برنامه و ثبات نسبی رسید. اما مثلا در سال هایی مثل 1996 یا 1997 کاملا دست پاچه بود. روسو از 1996 وارد تیم کریتیو شد و از اول سال 1997 به عنوان هد رایتر کارش را ادامه داد. اما اگه صادقانه نگا کنیم خیلی از چیزایی که باعث شد ریتینگ های دابیو دابیو ای افزایش پیدا کنه کاملا اتفاقی و شانسی رخ داد و چیزی نبود که به قول معروف Master Plan یا یک برنامه ریزی بلند مدت پشتش باشه! مثلا اگه به ساخته شدن کاراکتر استون کلد توجه کنی چیزی که حتی جیم کرنتی هم بهش اذعان داشت این بود که این کار کاملا اتفاقی و شانسی رخ داد. مثلا اصلا جوری نبود که بهش دیکته کنند و بعدش بوک کنند که برو بگو Austin 3:16 says I just w.o.o.p your a.s.s بلکه به گفته جیم کرنتی تیم کریتیو که اون زمان روسو هم یکی از اعضاش به حساب میومد انقدر دست پاچه بود که گفتند بذارید خودش باشه (Reality) و آستین خودش رفت از دهنش پرید چنین چیزی گفت! یا مثلا ماجرای مونتریال اسکرو جاب که همه میدونید یه اتفاق واقعی بود (Reality) و استوری لاین یا برنامه ریزی ای پشتش نبود! نکته مهمی که تو این دو نمونه قابل توجه هست اینه که گرچه این دو اتفاق کاملا شانسی رخ داد اما Reality پشتش بود و از نظر من همین مورد عامل موفقیتش شد. و ...
یکی دیگه از دلایل موفقیت روسو این بود که سعی کرد طیف هایی را به طرف تلویزیون دابیو دابیو ای جذب کنه که اصلا رسلینگ فن نیستند. به عنوان مثال زنان را به طور گسترده وارد رسلینگ کرد و کلا یه بخش د یوا که تا اون زمان به اون شکل سابقه نداشت درست کرد. خوب این زن ها میومدند وسط رینگ رسلینگ لباس هاشون را در می آوردند که این اصلا ربطی به رسلینگ نداشت. این طور بود که طرفدارای پلی بو ی و نمیدونم از این چیزا هم به سمت تلویزیون دابیو دابیو ای جذب شدند. البته نایترو هم یک سری نایترو گرلز داشت که به اون صورتی که در دابیو دابیو ای در جریان بود و در متن استوری لاین ها شرکت داشتند نبود بیشتر در حد ر قصیدن و اول شوء و ... بود. از این نمونه زیاد بود کارایی که شو را بیشتر به سمت مسخره بازی کشوند یا مثلا سال 1997 شخص خود مکمن فکر می کنم 10000 دلار به شان مایکلز پول داد تا لباس هاش را در بیاره بره بخوابه کف رینگ ادا در بیاره یا شور تش را بکشه پائین و ... . از طرفی اینا نشون دهنده اینه که مکمن فقط به فکر این بود که هر کاری بکنه تا ریتینگ بگیره. اینا عواملی بود که در دراز مدت رسلینگ را از مسیر اصلی یا از روی ریل خودش خارج کرد. شاید در کوتاه مدت خوشایند بود اما در دراز مدت نتیجش میشه رویال رامبل 2014! مثلا شبی که راء ریتینگ 8.1 گرفت شبی بود که پت پترسون و جرالد بریسکو ادای هوگن را در میارن یا شبی که قرار شده بود توی نایترو هوگن با گلدبرگ مسابقه بده توی راء برای مقابله دی اکس یک سری قیافه خنده دار برای خودشون درست کردند و ادای نیشن آو دامنیشن را درآوردند! و ...
شاید یکی از مهمترین عواملی که بشه به عنوان دلیل عدم موفقیت روسو توی دابیو سی دابیو بهش اشاره کرد اینه که خواست از همون اتفاقاتی که شانسی توی دابیو دابیو ای افتاد این دفعه به صورت کاملا برنامه ریزی شده و مصنوعی استفاده کنه!
اما یک موضوعی است که فکر من را هم به خودش مشغول کرده و اون هم اینه که چندین سال پیش ویدئویی از روسو مربوط به دسامبر سال 2002 توی اینترنت پخش شد! روسو توی اون فیلم ادعا کرده که تا اون لحظه همیشه به مکمن وفادار بوده و برای اون کار میکرده!! این یک معنی بیشتر نمیده و اون اینه که سال 1999 روسو به دابیو سی دابیو نرفته برای کمک به آنها بلکه برای انجام ماموریتی به دابیو سی دابیو رفته!
این هم یه مدت ( سال های 98 - 99 فکر کنم ) از سیاست های WcW بود که سلبریتی ها رو وارد شو ها بکنه که البته اشتباه محض بود
بیژن جان این ایده ابتدا در دهه هشتاد توسط مکمن پیاده میشد! نگاهی به آشیو رسلمینیا های دهه هشتاد همه چیز را روشن می کنه و همونطوری هم که گفتی بیشاف پشتش نبود.
البته توضیح دادم که دابیو دابیو ای بیشتر دلقک بازی در میاورد. تنها خوش شانسی ای که داشت اون زمان شرایط به سمتش بود!
قهرمانی خود مکمن در رویال رامبل 1999 قطعا خنده دار تر از قهرمانی دیوید آرکت هست اما اون زمان فقط شرایط به سمت دابیو دابیو ای بود.
علاقه مندی ها (Bookmarks)