موضوع: بحث و گفتگو>>>>>تقد رفاقت ، حدود رفاقت

به نام خدا

سلام دوستان

چند روزی بود که بحثی نداشتیم گفتم یه موضوعی که خودم زیاد بهش فکر میکنم

رو مطرح کنیم و در اون در رابطه با حدود دوستی و رفاقت صحبت کنیم ، خیلی از ما

ممکنه در دوران مختلف زندگی به برخی از دوستانمون بیش از حد نزدیک شده باشیم

و از این موضوع ضربه خورده باشیم یا دچار مشکل شده باشیم

حالا در این تاپیک نمیخوایم بدونیم که چه کسی از چه چیزی آسیب دیده

میخوایم حدود رفاقت رو از نظر دوستان بدونیم و اینکه با چه کسی تا چه حدی میتونیم

نزدیک شیم و برخوردمون چطور باشه

به طور کلی روابط دوستانه رو از نظر خودتون نقد کنید

.............................

خواهشا" هم به نظر دوستان دیگه احترام بذارید

Spoiler: show

البته کاربران آی دبلیو ای همیشه به این نکته آخر حواسشون هست و ما از روی عادت اون رو تکرار میکنیم

والا من چیزی به اسم رفاقت نمیشناسم اصلا رفاقت حالیم نیس

اونقدر تا حالا رفیق نیمه راه داشتم و دوست های دروغینی که از پشت بهم خنجر زدن که دیگه حالم از هرچی رفاقته بهم میخوره

من هیچ دوست واقعی ای تا حالا نداشتم و نخواهم داشت، هرکس هم فکر میکنه دوستش هستم سخت در اشتباهه ... سخت !!!

این رو گفتم که کسی فکر نکنه دوستش هستم

رفاقت و دوستی یک چیزی است که اونقدر ازش خنجر خوردم دیگه برام معنی نداره و یک چیز سوخته است، اگه کسی هم بخواد باهام دوست بشه ازش به عنوان نردبان ترقی استفاده میکنم

دوست واقعی تا حالا در زندگیم نداشتم و اصلا فکر نکنم وجود داشته باشه

من همین الان که دارم مینویسم دارم از رفقا خنجر میخورم
قضیه ازین قراره که من یه اشتباه کردم صدای معلم فیزیکمونو تقلید کردم دوستم رفت به معلم گفت معلمم قسم خورد مستر منو 8 میده.
ادم به یقه خودشم نباید اعتماد کنه

Spoiler: show

هفته ی بعدی قراره برم دستمال زنی ببینم چی میشه

بنظر من آدم نباید با هر کسی رفاقت کنه رفیقات چیز بدی نیست ولی رفیق خوب خوبشم ضررش به آدم میرسه.

نیش دوست دوست از نیش عقرب بد تره ؛ پس بزن عقرب که دردش کمتره

همین

با تشکر

من میگم هم دوست خوب هست هم دوست بد

اما هیچوقت هیچ انتظاری از دوستت نداشته باشی راحت تری و حتی به دوست 10 ساله هم نباید

رازهای زندگی رو بگی چون بالاخره یه روز یا فاش میکنه یا طوری میشه که از فاش شدن رازهات ترس داشته باشی

غیر از اون خیلی از دوست ها که هم بهشون خوبی کنی هم ازشون خوبی ببینی به این عادت میکنه که هر کار از دستت

بر بیاد باید براش انجام بدی و اگه ندی میگن طرف رفاقت رو ندید گرفت و نمک خورد و نمکدون شکست و از این جور حرفها

فقط و فقط میشه گفت هر دوستی ، دوست یا رفیق نیست همین.

نظرات بچه ها رو که خوندم از یه طرف بهشون حق میدم از طرفی با بعضی صحبت ها مخالفم .

قبول دارم الان خیلی از رفاقت ها مقطعی شده و شاید با کوچک ترین کدورتی خدشه بهش وارد بشه ولی رفیق واقعی یه نعمت مقدسه .

شاید خیلی حرف ها رو به خانواده ی خودت هم نتونی بزنی ولی این رفیقه که می تونی با گفتن حرف دلت بهش ، باعث سبکی دل خودت بشی . آدم هایی که غم ها و غصه های خودشون رو توی دل خودشون می ریزن احتمال داره باعث ورود بعضی از مریضی های روحی و جسمی به خودشون بشن . شاید خیلی از کارها رو خانواده ی آدم هم نتونه برای آدم انجام بده ولی این رفیقه که میتونه بعضی مواقع در نا امیدی به داد آدم برسه . راز رو هم میشه به دیگران گفت ولی آدمی که محرم اسرارت باشه .
در رابطه با حد و حدود هم بگم که بیشتر وقتا عکس العمل رفیق و اطرافیان ما نتیجه ی برخورد و عملمون با طرف مقابل هستش .
در واقع هر عملی یک عکس العملی داره و احترام آدم در وهله ی اول دست خودشه ..

خـ ـوب نظر من درباره ی دوستی اینه که واقعا دوستی برای انسان خیلی لازمه و دوستانی که می فرمایند دوستی جز پشیمانی عاقبتی نداره

اینو بگم که سخت در اشتباه هستند ، دوستان توجه داشته باشید که یک دوست چه قدر میتونه مارو تو زندگی شاداب نگه داره البته خوب بعضی

دوستان نیز بد نمیگن ، تو این دوره زمونه نباید به نزدیک ترین فرد به خودت هم اعتماد نکنی ، ولی عقیده ی خودم اینه که چیزی که میتونه دوستی را

محکم و پایدار نگه داره سه چیز است ( مرام ، وفا ، معرفت ) اگر هر دو طرف این سه خصوصیت را داشته باشه ، مطمئنا این دوستی تا آخر عمرشان

ادامه خواهد یافت ، حتی اگر هم دیگر را نبینند ، خودم الان دو سه تا دوست دارم که توشون مرام و معرفت است ولی وفا نیست ولی یک دوست دارم

کمی حسوده ولی هر سه خصوصیت را داره ، البته خوب مدارس تیزهوشان نمونه واریز این مشکلات است ، یعنی تو مدارس تیزهوشان اگه میخوای

دوست پیدا کنی باید خیلی خیلی راجع به طرف تحقیق کنی منظور از تحقیق اخلاقشو بشناسی و ... ، چون تو مدارس تیزهوشان برادرا کتاب هم دیگر

را می دزدند تا طرف نتونه درس نگاه کنه ، واقعا اینه ملت خجسته ی ما ، ولی من به اون یدونه دوستی که دارم همیشه ایمان دارم و خواهم داشت ، الان

اون در تبریز است و من در اردبیل ، ولی باهم در ارتباط هستیم و وقتی به شهر همدیگه میریم به خونه ی هم دیگه میریم و یعنی واقعا این دوستی ، میتونه

مارو هم در زندگی و هم در آخرت به سعادت بکشونه ، خوب تو کتاب های درسی خیلی ملاک برای دوستی میزنه ولی فقط وفا ، مرام ، معرفت همین و بس .

با تشکر از دوستان و این تاپیک خوب