رویال رامبل، مبارزه 30 مرد برای جاودانگی ، برای دست یافتن به رویایی بزرگ ، برای رو در رو شدن با قهرمان جهان در بزرگترین شب سال..همانگونه که پیش تر بوده...اما اینبار اینگونه نیست.دیگر کسی برای به مبارزه طلبیدن قهرمان جهان نمیجنگد،بلکه برای خود قهرمانی مبارزه میکند،برای بزرگترین افتخار، آن هم در مقابل 29 نفر دیگر..رینگی خونین برای به پا کردن جهنم..برای به چنگ اوردن قهرمانی به هر قیمتی .به قیمت ایستادن بر روی سینه مقامات کمپانی و یا به قیمت مشت های کبود شده و اشک های قهرمان از شکست خویش،برای اولین بار در طول تاریخ wwe قهرمان جهان برای حفظ قهرمانی خود باید در این مسابقه شرکت کند و باید هر 29 نفر را شکست دهد تا رویایش را دست نخورده حفظ کند.قهرمان با په رینگ میگذارد در حالیکه همه در مقابل او هستند و او هیچکس را ندارد،قهرمان برای تاج و تختش میجنگد، با تمام داشته هایش برای تمام داشته هایش در مقابل همه داشته های دشمنانش، تفاوت جدید در قالبی آشنا و قدیمی، یکی در مقابل همه...
آغاز ایونت:
در آغاز ایونت شاهد ورود وینس مکمن به همراه دخترش به آرنا هستیم و بلافاصله شاهد یک مصاحبه تکراری اما هنوز کارآمد.وینس مکمن مانند همیشه با همان غرور کهنه اش از فرصت بدست آمده برای رومن رینز سخن میگوید و معتقد است رومن رینز با این برد نام خود را در تاریخ ثبت خواهد کرد و استفانی هم با قاطعیت اعتقاد دارد که رینز دقیقا همانقدر شانس دارد که 29 دیگر دارند.. همانگونه که انتظار میرفت ،دقیقا مثل دیگر استوری های BOSS VS HERO BADکه در آن رئیس نقش آدم بده را بازی میکند و سعی در تحقیر قهرمان دارد و مدام از عدالت مثال زدنی خویش سخن میگوید و با خوش بینی مضبوحانه اش نیشخندی به لب دارد که خبر از عملی شدن اهدافش دارند.اما های لایت های ابتدایی شو دقیقا چیزی هستند که انتظار میرود.های لایت ها تنها به فیود رومن رینز و آثوریتی اشاره دارد و به طور مداوم سعی دارد که مصائب او در طول چند ماه گذشته را یادآور شود.پس از چند ثانیه جمله معروف One vs. All گفته میشود و در طول های لایت بارها تکرار میشود.کمپانی به طور مداوم تلاش میکند که رومن رینز را یکه و تنها نشان دهد.بدون هیچ یار و یاوری در مقابل 29 نفر دیگر. و در نهایت های لایت با صحنه ای حماسی از رویارویی رینز و 29 مرد دیگر به پایان میرسد.اینکه کمپانی در های لایت ابتدایی شو هیچ اشاره ای به دیگر مسابقات پی پی وی (به طور محسوس) نداشته باشد جای تعجب دارد.اما قابل درک است که کمپانی تمام تلاش خود را برای حفط خاص بودن و متفاوت بودن این رویال رامبل انجام داده و حتی در کوچک ترین فرصت ممکن هم سعی در به تصویر کشیدن سیرت قدیس وارانه رینز دارد و میخواهد روند اسطوره سازی را به عالی ترین حد ممکن برساند و با تکرار جمله یکی در مقابل همه تلاش میکند تا حمایت آرنا را برای قهرمان یکه و تنها جلب کند..
Dean Ambrose© vs. Kevin Owens
Last man standing match for IC championship
مسابقه ابتدایی ایونت از کیفیت خوبی برخوردار بود.یک مسابقه سرعتی و نفس گیر،هر دو استار توانایی بالایی در خلق لحظات مثال زدنی دارن.در همون آغاز مسابقه شاهد سویساید دایو و بک کیک بودیم و خیلی زود نبرد دو استار به خارج از رینگ کشیده شد.شکستن آیپد مایکل کول و خورد کردن سکیوریتی وال تایم کیپر اریاء واقعا جذاب بود.وارد کردن صندلی و میز به متن مسابقه کمی شوکه کننده بود.کسی تصور نمیکرد که در پی پی وی رویال رامبل ، کمپانی اجازه خلق لحظات extreme بده.اما اونز و امبروز به خوبی از وسایل موجود استفاده کردن و بعضا شاهد حرکات سنگینی مثل بک بادی دراپ و یا هدلاک **** پلکس بودیم.مسابقه در لحظاتی به اوج میرسید و پیش بینی برنده واقا سخت بود.هردو استار چندین بار حرکات سنگین و فینیشر های خودشون رو پیاده کردن و بارها هیجان رو به بالاترین سطح کشوندن.و بر خلاف تصور عموم که انتظار میرفت لست من استندینگ بودن مسابقه کیفیت و سرعت اون رو پائین بیاره شاهد یک نبرد سرعتی بودیم و در پایان یک فرصت طلبی محض از امبروز منجر به خورد شدن اونز روی دو ردیف تیبل شد.اما با توجه به مقاومت اونز در مقابل حرکات سنگین قبلی امبروز هیچ کس انتظار پایان رو نداشت..یک پایان جذاب برای نبردی با کیفیت ، مختصر و مفید.مسابقه امبروز و اونز نمونه دقیق از مسابقه کوتاه و جذاب بود.
New day© vs. usos
Tag team match for TT championship
چند سالی میشه که شاهد افت بدی در تگ تیم دیویژن کمپانی هستیم.اما در طول چند ماه گذشته به لطف جذب استارهای جدید و بازگشت چند تیم قدیمی و محبوب این بخش جذاب تر از قبل شده.در این بین تیم نیو دی در حال تبدیل شدن به یکی از تیم های ماندگار کمپانیه.تیمی که دقیقا مثل تیم جاودانه edge & Cristian عمل میکنه.نیو دی در طول چند ماه گذشته تونسته تبدیل به یک تیم محبوب بشه.اونم در حالیکه فنون و حرکاتشون کاملا dirty و منفوره.در این بین طنز منحصر به فرد گروه و اون ترامبون اعصاب خورد کن نقش به سزایی در محبوبیت این گروه داشته، و البته وجود بیگ ای لنگستون رو فراموش نکنیم.بیگ ای یک تنه در رینگ جور همه رو میکشه و میشه گفت محبوبیت این گروه بیشتر به خاطر حضور بیگ ایه.در اون سمت برادران اوسو حضور دارن.اوسوز در طول چند سال گذشته تونستن کم کم خودشون رو بالا بکشن و به سطح اول تگ تیم کمپانی برسن. به دست اوردن عنوان بهترین تیم سل هم نشان دهنده همین مسئلس.از این مسابقه انتظار زیادی نمیرفت اما با این حال هردو تیم تونستن با سبک منحصر به خودشون لحظات جذابی خلق کنن و با چند بدل جذاب برای دقایقی هیجان رو به متن مسابقه تزریق کنن.هرچند هنوز هیچ یک از دو تیم به معنای واقعی کلمه همکاری نمیکنن و کمتر شاهد ضربات ترکیبی بودیم اما های فلایر بودن تعداید از استارها مانع از خسته کننده شدن مسابقه شد. و در اخر بازهم بیگ ای محبوب با تیز هوشی خاص به خودش و یک بدل مناسب قهرمانی رو حفظ کرد.این روند برای مدتی موفقه اما وجود تیم نیودی به صورت محسوسی باعث افت کوفی کینگستون و زاویر وودز شده و تمام توجهات به بیگ ای معطوفه.از طرفی به نظر میاد برادران اوسو پیشرفت خوبی داشتن و میشه انتظار ادامه روند موفق اونهارو داشت.چون اوسوز تنها تیم تخصصی کمپانی هستن.
kalisto vs. alberto delrio©
Singles match for us championship
پس از افت ری میستریو مدت ها بود که شاهد قدرت نمایی یک های فلایر ریز جثه نبودیم.اما کالیستو با پیشی گرفتن از پارتنر خودش یعنی سین کارا تونسته در طول چند ماه گذشته تمامی توجهات رو به خودش معطوف کنه.حرکات جذاب،ریسک پذیری بالا و کاریزما از اون استار محبوبی رو ساخته که کمپانی میتونه از اون به عنوان ری میستریو بعدی یاد کنه.اما آلبرتو دلریو،استار پرافتخاری که پس از بازگشت به جز شکست دادن جان سینا توفیق چندانی نداشته و در طول چند هفته گذشته با تیم کذایی که همرا با روسو،شیمس و برت تشکیل داده (لیگ آف نیشنز)مشغول کتک زدن فیس های کمپانی بودن.ولی دلریو هنوز هم در رینگ جذابه و فیودش با کالسیتو نوید یک مسابقه خوب رو میداد.و همینطور هم شد.این مسابقه شباهت غیرقابل انکاری با مبارزات ری میستریو و دلریو داشت و مثل همون مسابقات هم جذاب بود.کالیستو خلاف جثه کوچیکش ضربات بعضا سنگینی دریافت کرد و به خوبی مقاومت کرد.جاخالی و رل های چشمگیری رو هم پیاده کرد و به خوبی تونست فرصت طلبی یک استار های فلایر رو به تصویر بکشه.دلریو هم مثل قبل عمده مبارزاتش روی بدل های سنگین متمرکز بود و چند بار نزدیک بود کالیستو رو مصدوم کنه.دلریو به خوبی پیاده سازی نقش هیل رو بلده و فنونش هم با توجه به گیمیکش به خوبی عوض میشه.کالیستو بر خلاف سین کارا حرکات خودش رو تکرار نمیکنه،بلکه مثل میستریو نبوغ بالایی داره و میتونه بدل های کوبنده ای رو مختص به اون لحظه روی حریف پیاده کنه.پایان مسابقه هم بار دیگر با تیزهوشی و فرصت طلبی کالیستو همراه بود،زمانیکه از اشتباه خود دلریو استفاده کرد و فینیشرش رو برای بار دوم روی او پیاده کرد و قهرمان شد.کالیستو ظرفیت بالایی برای رسیدن به قله داره.
Becky lynch vs. charlotte©
Singles match for di*v*as championship
پس از کوچ د.یواهای نسل ecw کمپانی چندسالی دچار مشکل بدی در این زمینه شده بود.تعداد د.یواها هر روز کمتر میشد و همه از سقوط این بخش پرطرفدار صحبت میکردن.اما به لطف nxt حالا شاهد هنرنمایی این بخش هستیم و به جرئت میشه گفت این نسل جدید میتونن حتی از نسل طلایی د.یوا(سال 2001 تا 2006) هم بهتر باشن.بعد از کنار رفتن خواهران بلا حالا دست بوکرها برای خلق استوری بازتره.و ما شاهد فیود ها و استوری های کم سابقه ای در این بخش هستیم.شارلوت یکی از اون د.یواهای فوق العاده با استعداده که شباهت انکار ناپذیری با میشل مک کول داره. قد بلند به همراه قدرت بدنی بالا از اون حریفی سخت ساخته و در سمت دیگه بکی لینچ با استعداد و به شدت سرعتی که حرکاتش در رینگ خیره کنندس و میتونه با کمی تمرین بیشتر حتی پا جای پای لیتا بزاره.مسابقه با کیفیتی رو شاهد بودیم.در اغاز چند بدل فوق العاده جذاب رو دیدیم که کمی بعد ختم به حرکات تکنیکی زیبای بکی شد.بکی لینچ به خوبی در این مسابقه پتانسیل خودش رو به رخ کشید.و شاید اگه ریک فلر اون حرکت جنجالی و فوق العاده شوکه کننده رو انجام نمیداد بکی لینچ میتونست خیلی بهتر کار کنه!!.ریک فلر به خوبی تونسته رابطه پدر و دختری رو به تصویر بکشه که هرکدوم غرور خاص به خودشون رو دارن و همچنین پس از گذشت این همه سال هنوز استایل بی باند و بار خودشو حفظ کرده!!اما شارلوت هم علاوه بر فیزیک منحصر به فردش در این مسابقه خیر کننده بود،چندین حرکت سنگین و جذاب و گیمیکی عالی که قطعا یادآور سبک و استایل پدرشه.تنها لحظه افت مسابقه هم برمیگرده به لحظه اجرا کردن سابمیشن روی بکی توسط شارلوت.مسابقه از هر نظر از کیفیت بالایی برخوردار بود و با این مسابقه به خوبی میشه آینده روشنی رو برای این بخش حدس زد.اما در پایان نباید از حمله ساشا بکنس چشم پوشی کرد..Boss بازگشت باشکوهی داشت و انتظار میره که اوضاع عالی بخش di*v*as از این هم بهتر بشه.
30 man royal rumble match
For wwe championship
متفاوت بودن این مسابقه ، اون رو به شدت خاص میکرد.نبرد 30 نفر نه برای چلنجر شدن ، بلکه برای قهرمانی.حضور رومن رینز در رویال رامبل به عنوان شماره یک انتظارات برای برد اون رو کاهش داده بود.چون رینز با داشتن سابقه قهرمانی و رکورد بیشترین تعداد حذف در یک مسابقه میتونست با این برد به جایگاهی دست نیافتنی برسه و شاید این حجم بی سابقه از پوش نتیجه دلخواه رو به همراه نمیداشت .پس میشد شکست رینز رو در این مسابقه قابل پیش بینی دونست.اما رقیب رینز برای آغاز مسابقه روسو بود.یکی از همون تیم 4 نفره که به دستور مکمن ها در طول دو ماه گذشت بارها رینز رو آزار دادن.همونطور که انتظار میرفت روسو خیلی دووم نیاورد و خیلی راحت پس از دریافت دابل بوت فیس باستر ، اسپیر خورد و خیلی راحت حذف شد!! همه تصور کردن که برخلاف رویال رامبل پارسال که رینز فقط در گوشه رینگ مشغول تماشا بود ، اینبار قراره رکورد خودشو جا به جا کنه و هر 29 نفر رو خودش به تنهایی حذف کنه!! اما ورود ای جی استایلز به عنوان شماره 3 حرکت هوش مندانه ای بود.چون با این کار دیگه کسی اون رو یک سورپرایز مطلق نمیدونست و مطمئن بود که استایلز قطعا تاثیر گذار تر از امثال گاد فادر و کوین نش خواهد بود.و همچنین با این کار استایلز فرصت خودنمایی بیشتری داشت و میتونست خودش رو به تماشاچی ها ثابت کنه.البته ناگفته نماند با ورود استایلز بوووو شدن های رومن رینز شروع شد و در طول مسابقه هربار رینز فنی پیاده میکرد با عکس العمل شدیدا منفی تماشاچی های رو به رو میشد..استایلز نمایش خیلی خوبی نداشت و اصلا در حد و اندازه واقعی خودش ظاهر نشد اما در چند رویاروییش با رینز و جریکو تونست گوشه ای از توانایی های خاصش رو نشون بده.هرچند که استایلز موفق شد در همون ابتدا بریز و اکسل رو حذف کنه..
بعد از ورود جریکو کم کم شاهد شلوغ تر شدن رینگ بودیم و دیگه قرار نبود استارها قربانی پوش رینز و یا دبیوت استایلز بشن.حضور کین در این رویال رامبل هم مثل مسابقه های پیش تر به شدت تاثیر گذار بود و میشه گفت کین هنوز در این سن و سال هم میتونه قدرت بی چون چرای رینگ باشه.از سمت دیگه کمپانی هنوز جنبه فان مسابقه رو حفظ کرده و با وارد کردن آرتروت به این مسابقه به خوبی این قضیه رو نشون داده.کوفق کینگستون هم که در غیبت چندساله شلتون بنجامین مسئولیت حرکات ریسکی و جذاب(به خصوص در رویال رامبل) روبه عهده گرفته و باید مثل چند رویال رامبل قبلی در این یکی هم به نوعی با مقاومت عجیب و غریبش از حذف شدن موجب ایجاد جذابیت بشه.البته بنا به محبوبیت بیگ ای و نیودی قطعا باید این کار با کمک اونها صورت میگرفت..اما نکته مهم برمیگرده به ورود رایبک،البته نه خود رایبک بلکه اتفاقات بعد از ورودش.پس از ورود رایبک رینز که به حاشیه رفته بود مثل رامبل قبلی کاملا از متن مسابقه ناپدید شد.مثل سال قبل دوباره گوشه رینگ نشت و نظاره گر مسابقه شد. و باید اندک هیجان خلق شده در اون دقایق رو هم مدیون مقاومتش در برابر حذف شدن باشیم.اما پس از چند دقیقه رینز بالاخره حرکتی کرد و با چند شولدر بلاک خودی نشون داد.ولی ناگهان سه تن از اعضای لیگ آف نیشنز مثل چند هفته گذشت دوباره به اون حمله ور شدن و به طرز وحشیانه ای رینز رو کتک زدن(مایه تاسف که این استارهای مستعد به جای داشتن یک استوری لاین جذاب ،مجبور به پیاده سازی این فیود ضعیف شدن)در نهایت هم رینز پس از تحمل بروگ کیک و **** کیک ، رانینگ اسپلش وحشیانه روسو (اون هم روی تیبل میت )رو تجربه کرد!!وینس مکمن هم که در کنار رینگ حضور داشت تا شخصا شاهد خورد شدن رینز باشه ، اعضای لیگ اف نیشینز رو در اغوش کشید و خوشحال به بک استیج رفت..یک پرده تکراری دیگه از استوری bad boss vs. Hero که انصافا جذاب بود.
در نهایت در حالیکه رینز به دلیل مصدومیت مشغول خارج شدن از آرنا بود،بیگ شو و سپس استرومن وارد شدن و خیلی راحت تونستن چند استار رو حذف کنن که در این بین حذف راحت کین توسط استرومن خبر از توجه ویژه کمپانی نسبت به اون داره.نکته جالب تر اما حذف بیگ شو بود که اون هم به دست استرومن رقم خورد!! باید قبول کرد که استرومن چهره جدید قدرت در کمپانیه.در این بین مهم ترین و جذاب ترین نکته،تشویق شدن ای جی استایلز توسط تماشاچی ها بود.استایلز بارها در طول مسابقه مورد تشویق یونیورس قرار گرفت و به خوبی نشون داد که کاریزمای بالایی داره.اما در نهایت اونز مصدوم با فرصت طلبی محض استایلز سوپرکیک خورده رو حذف کرد!!اما حتی پس از حذفش هم به شدت مورد تشویق قرار گرفت.البته نمیشه از حذف ناگهانی و غیرمنتظره اونز توسط سمی زین چشم پوشی کرد..ورود اریک روون به رینگ اعضای وایات فمیلی(به جز بری وایات) رو تکمیل کرد و هر سه عضو خانواده تونستن به راحتی رینگ رو مال خود کنن و پس از حذف چند استار به راحتی باقی استارهای رینگ رو از متن مسابقه کنار بزنن.حتی ورود مارک هنری هم دردی دوا نکرد و اون هم به راحتی توسط گروه حذف شد و کمی بعدتر هم سمی زین خورد شده راحت از اونچه که فکرشو بکنین حذف شد.ولی ورود لزنر همه چیزو تغییر داد.لزنر در میان استقبال شدید تماشاچی ها وارد رینگ شد و پس از یک سوپلکس سیتی جذاب ،روون رو حذف کرد و به سراغ استرومن رفت.طبق انتظار استرومن مانع از اجرای سوپلکس شد اما لزنر تونست ضربه سختی به اون بزنه.با این اوضاع میشه انتظار فیود استرومن و لزنر رو داشت.نبرد دو هیولای وحشت انگیز کمپانی...در این بین لزنر برای دست گرمی سوایگر رو هم به راحتی حذف کرد..همونطور که انتظار میرفت لزنر به راحتی قدرت رو در رینگ به دست گرفت و دوباره سوپلکس سیتی رو اجرا کرد...البته نکته فان قضیه ورود میز بودکه بر خلاف انتظار وارد رینگ نشد و رفت و بغل برادکست ها نشست و در جواب مایکل کول که تو نباید الان تو مسابقه باشی؟ گفت: این همش استراتژیه،باید موقعیت مناسب رو تو وقت مناسب گیر بیاری و اون موقع میتونه برنده باشی..چون این رویال رامبله ...تو این دقایق فقط شاهد قدرت نمایی لزنر بودیم..لزنر هارپر و استرومن رو هم حذف میکنه و با همون نیشخند معروف نظاره گر اونها میشه..اما ورود بری وایات اوضاع رو تغییر میده.بری وایات اعضای حذف شده گروه رو بار دیگر فرامیخونه و هر سه عضو شده با زوم کردن روی لزنر وارد رینگ میشن..
در حمله اول اون ها موفق نیستن و لزنر بازهم اون هارو از رینگ به بیرون پرت میکنه اما بالاخره هر 4 عضو موفق میشن لزنر رو شکست بدن و اون رو حذف کنن..هرچند که بی جواب گزاشتن این کار بری وایات دور از انتظار بود..اما کاملا میشه فیود بین وایات فمیلی و براک لزنر رو پیش بینی کرد و بعید هم نیست با توجه به شرایط جسمانی لزنر شاهد رویارویی 1به3 در فست لین یا راسل مینیا باشیم.با حذف لزنر ، میز هم وارد رینگ میشه..کمی بعد در نگام ورود شیمس ، ناگهان رینز از کمند مصدومیت رها میشه و با زدن یک سوپرمن پانچ به شیمس راهی رینگ میشهفدلریو و میز رو حذف میکنه و با سوپرمن پانچ از بقیه استارها پذیرایی میکنه..اما نکته جالب ری اکشن تماشاچی هاست..مردم با تنفر مطلق جوری رینز بووو میکنن که تصورش برای یه کاراکتر فیس سخته..ری اکشن ها کاملا بر علیه رینزه..و در نهایت شماره 30..تریپل ایچ،قهرمان 13 دوره جهان،قهرمان رویال رامبل 2002..برای چند دقیقه فقط شاهد خودنمایی رینز و هانتر بودیم که بازهم باید ذکر کنم جوکاملا بر علیه رینز بود...و اکثریت یونیورس هانتر رو تشویق میکردن..هانتر موفق میشه زیگلر رو حذف کنه اما حریف وایات نمیشه و به لطف حمایت شیمس موفق میشن دو نفری وایات رو حذف کنن..در این بین برای چند دقیقه شاهد یک درگیری جذاب بین 5 استار باقی مونده در رینگ هستیم..ضربه پشت ضربه،بدل پشت بدل..و در اخر فرصت طلبی امبروز و حذف شدن جریکو ..شیمس،هانتر،امبروز و رینز 4 مرد نهایی مسابقه هستن..رینز موفق میشه شیمس رو با سوپرمن پانچ حذف کنه و تنها چندثانیه بعد هانتر با تیزهوشی تمام رینز رو حذف میکنه،انجام حرکت su*k it توسط هانتر هیجان آرنا رو به اوج میرسونه..و در اخر هانتر موفق میشه با یک بک بادی دراپ امبروز رو حذف کنه و برای 14 امین بار قهرمان جهان و برای دومین بار فاتح رویال رامبل بشه..یک ادامه قابل پیش بینی اما جذاب برای تایتل جهان
پی پی وی رویال رامبل رو میشه نمونه ای عالی از آینده نگری کمپانی(بخونید شخص هانتر)دونست.استارهایی که تا چندماه پیش به سختی اسمی ازشون برده میشد حالا اکثرا بهترین های کمپانی هستن.به جز مسابقه تگ تیم میشه کیفیت باقی مسابقات رو در سطح بالا توصیف کرد.مسابقاتی که هرکدوم فیودی جالب داشتن و خود مسابقات هم به طرز غیرقابل تصوری خوب بود.اما در مورد رامبل مچ..قطعا one vs. All نبود...و رینز خیلی زود از متن مسابقه کنار رفت.حذف زودهنگام استایلز و عدم حضور پرفروغ استارهایی مثل دلریو و شمیس هم دلسرد کننده بود...اما تونست بهتر از دو رامبل مچ قبلی باشه و برای چند دقیقه هم که شده لحظات نفس گیری رو خلق کنه... با توجه به تغیر شرایط کمپانی تغییر در روند رامبل مچ قابل حدس بود...اما باید گفت کمپانی تلاش زیادی برای غیرقابل پیش بینی بودن انجام داد که قابل تحسینه... در هر صورت این پی پی وی نوید یک سال خوب رو برای کمپانی میده و به نظر میاد کمپانی بالاخره فهمید که رینز محبوب بشو نیست و شاید چاره ای دیگر برای قهرمانی بکنه..
ممنون از صبر و حوصله ای که به خرج دادین
نظر شما چیه؟

















پاسخ با نقل قول












علاقه مندی ها (Bookmarks)