موضوع: 20 شاهکار سینما که باید تا قبل از مرگ دید

با سلام.
در این مقاله سعی در معرفی برترین فیلم هایی که تا به امروز ساخته شده اند داریم.متاسفانه بیشتر فیلم های این لیست بسیار ناشناخته و کم بیننده میباشند.امیدوارم به جای دیدن فیلم های بی ارزش و بی محتوای امروزی بتوانید چند فیلم از این لیست را مشاهده کنید و وقت گران بهای خود را برای اون فیلم های بی ارزش هدر ندهید.
در بحث فیلم هرکس عقیده و نظری برای خود دارد و باید به آن احترام گذاشت.

همچنین امیدوارم این فیلم ها تاثیرات مثبتی برای شما به همراه داشته باشه.


برای دانلود این فیلم ها به تاپیک زیر مراجعه کنید.

[برای مشاهده لینک ها شما باید عضو سایت باشید برای عضویت در سایت بر روی اینجا کلیک بکنید]



20-The Vanishing 1998




نام: ناپدید شده

کارگردان:George Sluizer

the vanishing” یک تریلر هراس آور است که بطور منطقی پله پله ییش می رود و فقط یک پایان برای این قصه امکان پذیر است.

the vanishing فیلمی است درباره چیزهای زیادی که شاید مهمترینشان وسواس فکری است و اینکه تا کجا برای یافتن حقیقت حاضریم پیش برویم . دانستن حقیقت چقدر برای ما مهم است ؟ چقدر می توانیم حوادثی را که توجیه منطقی برایشان نداریم تحمل کنیم ؟ این بخشی از ماجرای the vanishing است . رکس مردی است که محبوبش را در یک سفر به فرانسه گم می کند . و بعد از گذشت سه سال هنوز به دنبال یافتن چرایی است ؟ رکس حال – بعد از سه سال – اعتراف می کند بیشتر از آنکه به دنبال یافتن عزیز گمشده اش باشد به دنبال یافت علت گمشدنش است.فیلمی که یکی از بهترین پایان بندی های تاریخ سینما را در خود جای داده است.
تماشای این فیلم تجربه ی فوق العاده ایست که به همه قابل توصیه است .





19-Sa.lò, or the 120 Days of Sodom 1975




نام:سالو یا 120 روز سودوم

کارگردان:Pier Paolo Pasolini


اكثر افرادي كه فيلم Sa.lo رو ديده اند , فيلم رو بسيار زننده، تهوع آور و آزار دهنده دانسته اند. در حالي كه متاسفانه دقيقا همانصحنه هاي زننده و ساديستيك قسمت هايي هست كه نگاه اكثر منتقدان و بيننده هاي حرفه ايرو به خودش خيره كرده. صحنه هايي كه نمايانگر رفتارهاي ساديستيك جامعه انساني ماستكه هر روز ، در بسياري از مناطق دنيا به شكل هاي مختلف در حال وقوع است. به عبارتي اينفيلم نيست كه زننده و آزار دهنده است بلكه رفتار نژاد پرستانه و ساديستيك انسان هاست٬ كهدر قالب فيلم نمايش داده مي شه.پازوليني در تمام دوران كوتاه فيلم سازيش - به گفته خودش- اين موضوع آزارش مي داد كهچگونه مي شود بوسيله تصوير ، حقيقت را به گونه اي به بيننده القاء كرد كه تاثيري صد در صدواقعي برايش داشته باشد و به طور كامل وي را در فضاي ما وقع قرار بدهد. و اين دقيقاهمان چيزي است كه سعي داشته در فيلمهايش پياده كند و در Sa.lo به كمال رسيده و باعث تحسيناكثر منتقدان خاص و تيز بين سينما شده.






18- 2000 In the Mood for Love



نام:در حال و هوای عشق

کارگردان:Wong Kar-wai


مدفون کردن چیزهایی در پس خاطره. چیزهایی که نمیدانیم یک نیاز بود یا یک هوس. شب – خارجی – موقعیت بارانی- قدم زدن و گریه کردن در کنار دیوارهای نم کشیده. تصاویر چشم نواز ، موسیقی سحر انگیز ، اسلوموشن های بی نظیر. نوستالژی باهم بودن. ارتباطی که قبل از آغاز به پایان رسیده بود. از آن دست فیلم هاییست که باید دید و با تمام وجود لمس کرد تا احساسش در قلب آدم جا بیوفتد. این فیلم آنقدر حساس و نازک است و دلربا و خوش زبان که حتی با زبان اصلی میتوان چیزهای زیادی از فیلم فهمید. یک فیلم آسیایی محض.







17- 1968 2001: A Space Odyssey




نام:ادیسه ی فضایی

کارگردان:Stanley Kubrick


از نظر موضوعی این فیلم با موضوعاتی از قبیل تکامل بشر، تکنولوژی، هوش مصنوعی و زندگی بیرون از زمین سر و کار دارد. همچنین فیلم از لحاظ دقت علمی، جلوه های ویژهٔ پیشرو، تصویرسازی مبهم، استفاده از صدا به جای روش های روایت سنتی و همچنین دیالوگ های مینیمالی قابل ذکر است.کوبریک این بار، با سوررئالیسمی نه چندان مبتنی بر ضمیرناخودآگاه و بلکه در راستای اهداف فلسفی و جامعه شناسانه خود مخاطره ای همچون رویارویی با شهابسنگهای آسمانی را بر جان می خرد و در کنار یک رمان تصویری نفس گیر و خوش رنگ و لعاب یک بی روایت تصویری را روایت می کند و از سکوی پرتاب یک موشک، مخاطبش را به قعر اندیشه های خالص خویش می افکند.اودیسه در نمود بیرونی شکل گرفته اش، یک سمفونی دیداری - شنیداری یکه و بی مانند است. انگاره های نهاده در متن فیلم، در چارچوب معماری خودویژه جهان درون فیلم، که پس از گذشت ۳۵ سال، هنور نوآورانه می نماید؛ و صحنه پردازیهای سنجیده کوبریک و فیلمبرداری استادانه آن، نمودی شگفت انگیز یافته اند و فیلم، پس از بارها و بارها دیده شدن، همچنان دیدنی و تازه است.






16-1985 Come and See




نام:بیا و ببین

کارگردان: Elem Klimov

فیلم بیا و ببین، ساخته شده در خصوص کشتارها، وقایع و مصائب فاجعه بار جنگ جهانی دوم و بمباران بلاروس، توسط حمله فاشیست ها می باشد. این فیلم، فیلمی متفاوت و خوش ساخت و حاوی محتوایی عمیق است که در صنعت سینمای دوران شوروی ساخته شده است. الیم کلیموف، کارگردان فیلم بسیار ژرف اندیشانه به بیان و بسط اندیشه و احساسات برتابیده از دید عینی اش به بررسی زمینه های اجتماعی و روانی موجود در جنگ و تخریب حاصل از هجوم وحشیانه فاشیسم و فضای رعب انگیز و جبرگرایانه این هیولا پرداخته است.خشونت بدون توقف فیلم نمونه ای بارز از مصیبت های جنگ هست.






15- 1972 Aguirre, the Wrath of God




نام: آگیره،خشم خدا

کارگردان:Werner Herzog

زیبایی های درونی و زیبایی های بیرونی.طبیعتی خدادادی و جهل انسان ها.طمع،غرور،خیانت.انسان بودن یا حیوانی درنده.

فیلمی حماسی-تاریخی به کارگردانی ورنر هرتسوکبا بازی کلاوس کینسکیمحصول کشور فرانسه و ایتالیا است
تأثیر ویژگی های روایی و سبک بصری متمایز این فیلم کالت، بر فیلم «اینک آخرالزمان» فرانسیس فورد کاپولامشهود است.






14- 1975 Dersu Uzala




نام:درسو اوزلا

کارگردان:Akira Kurosawa


درسو اوزالا روح جنگل است. پاک ترین انسان در دورانِ خودش. با طبیعت یکی ست. انگار خودِ طبیعت است. کسی که حتی آب و آتش را هم زنده می داند و با آن ها حرف می زند. کسی که وقتی می گوید حتی باد هم زنده است، همان لحظه بادی تُند وزیدن می گیرد؛ انگار جوابِ درسو را می دهد. می شود به نگاهِ شیفته وارِ درسو به طبیعت اشاره کرد.طبیعتی که کوروساوا به آن می پردازد، نه خشن، بلکه بزرگ و سخاوتمند است و این همان نگاهِ یکه ای ست که فیلم را تبدیل به اثری بزرگ می کند. سخاوتی که اتفاقاً انسان ها فاقد آن هستند.






13- 1962 Harakiri




نام:هاراگیری(خودکشی)

کارگردان:Masaki Kobayashi


هاراگيري طريقت مردن است، اما اين بار شکستن سنت ها و ساختار سامورايي و پشت پا زدن به سنت هاي بوشيدو است. "بوشيدو" طريقت جنگ آوران سامورايي است و مهم ترين ويژگي هايش روح زرمي، چيره دستي در کاربرد سلاح، حس نيرومند افتخار و سرسپردگي و فدا کردن جان خود در راه آداب و آيين سامورايي است.هاراگيري مرز ميان زندگي و مرگ است. ترسي در آن نيست، زيرا اعتقادي راسخ پشت آن نهفته است و صرفا يک انتخاب است.

"حتي يک سامورايي مشهور هم فقط يک انسان عادي است.""شرافت سامورايي ها فقط يک ظاهرسازي است."







12-ikiru 1952




نام:زیستن

کارگردان:Akira Kurosawa

پیرمردِ داستانِ کوروساوا، بعد از کلی خوش گذرانی و تفریح، ناگهان دوباره حالتی از یأس و ناامیدی به سراغش می آید. او خواهد مُرد و این حقیقتِ ترسناکی ست که نمی تواند با آن کنار بیاید. او حسابی تفریح کرده، با دخترِ جوانی خوش گذرانده و همه ی پول هایش را که اینهمه سال جمع کرده بود به باد داده.هدف و معنای زندگی واقعاً چیست؟ تصادفی آمده ایم که فقط و فقط خود را غرق لذت کنیم و دَم را غنیمت بشماریم و برویم؟ آمده ایم حساب و کتاب پس بدهیم و بازخواست شویم؟ هر کسی اعتقادی دارد و قرار هم نیست به جوابی قطعی برسیم اما “زیستن”، پیشنهادِ خوبی برای ما دارد، شاید بهترین پیشنهاد ؛ به ما می گوید " کارِ درست را انجام بدهید و درست کارِتان را انجام بدهید ".










11- bicycle thieves 1948




نام: دزد دوچرخه

کارگردان:Vittorio De Sica


یکی از متحول کننده ترین و تاثیرگذارترین فیلم های تاریخ سینمای جهان.ظاهری مستندگونه از طریق فیلمبرداری در مکان اصلی و خارج از فضای استودیو، صداگذاری پس از تولید، تلفیق بازیگران حرفه ای با مردم عادی، توجه و پرداختن به تجربه های ملی معاصر، گرایش به مصائب اجتماعی و نگاه انسانی و بهره گیری از نور طبیعی را می توان از بارزترین ویژگی های این فیلم نئورالیستی نام برد.دزد دوچرخه، رابطه و احساسات پدر و پسری را به تصویر کشیده است. این فیلم، روایتگر مشقّات کارگری به نام «آنتونیو ریچی» است که پس از بحران فقر و بی کاری پس از جنگ جهانی، سرانجام با شرط دارا بودن دوچرخه برای چسباندن اعلامیه، استخدام می شود.






10-rashômon 1950




نام: راشومون

کارگردان: Akira Kurosawa

این فیلم از نظر تکنیک های استفاده شده در آن، مرزی بین سینمای کلاسیک و مدرن است. تدوین فیلم غالبا از اصول کلاسیک تبعیت میکند. فرم فلاش بک ها و بازگشت ها در تدوین کاملا کلاسیک هستند. همینطور در سکانسها ایده ی کل به جزء که اصول کلاسیک سینماست به کلی رعایت شده است.جهان فیلم جهانیست که در آن معنویت و انسانیت و ارزشهای انسانی مفقود شده است. آسمانی که گویی در حال گریستن است و انسانهایی که عوامل مختلفی از جمله فقر باعث به وجود آمدن کفر معنوی در آنها شده و نتیجه ی چنین کفریدنیایی سراسر غوطه ور شده در گناه است.








9- red beard 1965




نام:ریش قرمز

کارگردان:Akira Kurosawa

ریش قرمز نگاهی به مشکلات اجتماعی و نابرابری و بی عدالتی دارد و به دو موضوع مورد علاقه کوروساوا یعنی انسان گراییو اگزیستانسیالیسمنیز می پردازد. فیلمی انسانی و لطیف درباره ی آدم های بزرگی که برخلاف ظاهر سختشان، انسان بودن و محبت به انسان های دیگر را سرلوحه ی زندگی شان کرده اند و خود را وقف کرده اند تا دیگران خوب زندگی کنند. نگاه عمیقی پشت تک تک نماهای فیلم نهفته که روح بلند سازنده اش را فریاد می زند. انگار او هم مثل ریش قرمز انسانیت را طلب می کند و آن را برای تک تک آدم هایی که فیلم را می بینند، آرزو دارد. رسیدن به چنین سادگی و عمقی، چیزی نیست که به این راحتی ها به دست بیاید. کوروساوا با دقتی مثال زدنی و بدون عجله، گرمای بین آدم ها را ذره ذره خلق می کند و ما را درگیر داستان می نماید.







8- the godfather 1972




نام:پدرخوانده

کارگردان:Francis Ford Coppola

پدر خوانده فیلمی درباره قدرت است، دستگاهی که ممکن است در هر کشور، شهر روستا و حتی یک خانه شکل بگیرد. فیلم شاید به ظاهر مناسبات قدرت در دستگاه سیاسی آمریکا را به طور اخص مد نظر قرار داده است اما نوع نگاه به موضوع انقدر کلی و همه جانبه است که به راحتی در هر زمان و مکانی که صندلی قدرت وجود دارد و قیمی که بر ان تکیه زده است قابل بسط و تعمیم است. مایکل پسر دن تا قبل از رسیدن به صندلی قدرت انسانی پاک و عاشق است اما وقتی همین مایکل در جایگاه پدر می نشیند به یک جانی تبدیل می شود و به عکس وقتی دن کورلئونه از صندلی قدرت کنار می رود دیگر ان جنایتکار سابق نیست، یک پدربزرگ دوست داشتنی و شاید انسانی شریف است .بطن و درون مایه ی داستان سرشار است از خشونت های عریان و مستتر در کنش های متقابل افراد.







7-seven samurai 1954




نام: هفت سامورایی

کارگردان:Akira Kurosawa

یکی از کامل ترین و برترین فیلم های تاریخ محسوب می شود؛ و دلیل اصلی آن داستان بسیار قوی است.فیلم به لحاظ بصری تأثیری مهیب بر جا می‏گذارد.کوروساوا می‏تواند ظرافت ظاهری را با دقت دراماتیک بیامیزد،و با بسیاری از صحنه‏ هایش‏ تأثیر تصویری تکان دهنده‏ ای به وجود آورد.








6- 1957 The Seventh Seal




نام: مُهر هفتم

کارگردان:Ingmar Bergman

مُهر هفتم مظهر فیلم های روشن فکرانه و "سنگین" شد. این ارزیابی ها بیشتر متکی بر تحسین مایه های فلسفی و تمثیل پردازی های فیلم بود. مُهر هفتم صریح ترین و بی واسطه ترین رویکرد به پرسش وجود خداوند است و در برابر پس زمینه ای قرون وسطائی، وهم و جادو، سرگشتگی و ویرانی و اضطراب های هستی شناختی خودنمائی می کنند. از لحاظ بصری نیز مُهر هفتم بسیار به یادماندنی است تصویر سلطه مرگبار طاعون، کوره راه ها و چشم اندازهای لخت و سرد، شطرنج بازی شوالیه با مرگ و رقص آئینی شخصیت ها تنها چند نمونه از جلوه های دراماتیک کار هستند.







5-sátántangó 1994




نام: تانگوی شیطان

کارگردان: Béla Tarr


مدت زمان این فیلم ۴۵۰ دقیقه یعنی بیش از هفت ساعت است.شاهکاری ویران گر و طولانی، هم زمان خوددار و متجاوز، که در میانِ نماهای بلند و سیالش، در میانِ حرکاتِ ایستا و آرام دوربینش و با وجودِ ریتمِ کندش، یکی از بزرگ ترین و عمیق ترین غافلگیری های سینمایی را می سازد.در یک روستای دورافتاده از همه، چند نفر زندگی می کنند، آنها غیر از مشروب چیز دیگری نمی نوشند و انگار نان و غذایشان هم مشروب است، شب به شب تانگو می رقصند و کمتر توجهی به خانواده خود ندارند، گویی در روستای آنها فردیت اراجع بر جمعیت است. هر کس مسوئل زندگی خود و بی خیال نسبت به دیگران روزگار می گذراند، حتی کودکان هم ارزشی نزد والدینشان ندارند و بلعکس. این همان نیهیلیسمی است که مانند بارانی پاییزی درون آنها می بارد، بارانی که سالهاست قطع نشده.







4- tokyo story 1953




نام:داستان توکیو

کارگردان:Yasujirô Ozu

قصه از این ساده تر نمی تواند بشود. یک زن و شوهر پیر به شهر می روند تا فرزندان و نوه هایشان را ببینند. فرزندان آنها گرفتار هستند و سرشان شلوغ است و والدین پیر روال زندگی روزمره آنها را برهم میزنند. ولی بدون اینکه کسی بخواهد سفر والدین پیر خراب وکسل کننده میشود . این فیلم باعث افتخار سینماست. این فیلم نشان داد که سینما میتواند به ما کمک کند تا گام های کوچکی در مقابله با نقص هایمان برداریم. داستان توکیو قصه ای به سادگی و جامعیت خود زندگی را حکایت می کند.قصه ای درباره ی چند روز عادی ، زندگی چند آدم معمولی و مرگ غیر قابل پیش بینی یکی از آنها.چیزی که اوزو به ما راجع به ذات زندگی و مرگ می گوید چیز جدید و بدیعی نیست اما عین حقیقت است.







3- 12 Angry Men



نام: 12 مرد خشمگین

کارگردان:Sidney Lumet


۱۲مرد خشمگین، در واقع جدا از یک درام هیجان انگیز بودن، نشانگر ۱۲ قشر مختلف جامعه و دید هر یک به یک ماجرای واحد است؛ که می توان گفت تا حد زیادی این امر را مدیون سیدنی لومت، کارگردان فیلم است. همچنین، این که هیچ کدام از ۱۲ عضو هیئت منصفه در طول داستان نامی ندارند؛ گویی کارگردان خواسته بیننده تصمیم گیرنده ها را از شخصیت آن ها بشناسد نه نام آن ها.اعتبار قدرت این کنکاش شفاف داستان، در این واقعیت نهفته است که ویژگی ها،شکستها،احساسات و تعصبات این دوازده مرد در مقابل این حقیقت قابل توجه و مهم قرار می گیرد که زندگی یک پسر جوان در دستان آنهاست.







2- Stalker 1979




نام: راه بلد

کارگردان:Andrei Tarkovsky

در اوج پوچی و بیهودگی دوران مدرن در نزدیکی شهری خاکستری و بی نام مکانی عجیب بنام منطقه وجود دارد که با سیم ها و سرباز ها محاصره شده است،مردم باور دارند که خانه ای درون منطقه وجود دارد که در آن آرزوها برآورده میشود،اما منطقه مکان خطرناکی است وکمتر کسی از آن بازگشته است

استالکر در این فیلم به دیگران آموزش می دهد که نکته ی اصلی در راه بودن است و نه به مقصد رسیدن. او می کوشد تا در دنیای مادی شعله ی ایمان را نگاه دارد.قدرت و کوشش در بر آوردن آرزوهای شخصی، نا امیدی از زندگی، گناهان و شکنجه های روحی، ناتوانی از یافتن راه حل، بی معنایی زندگی، ناتوانی در ایجاد ارتباطی درست با دیگران. در عین حال، آشکارا در استالکر سویه ای معنوی مطرح می شود. باور به معجزه و رهایی. اینجا معجزه روی می دهد. روی زمین به دست دخترکی فلج، معجزه ای که جز سگی هیچ کس شاهد آن نیست.







1-werckmeister harmonies 2000




نام: هارمونی های ورکمایستر

کارگردان:Béla Tarr


هارمونی های ورکمایستر اثری جاودانه از بلا تاراست شاید بدون هیچ اغراقی از زمانی که فیلم شروع میشود با همان نما های همیشگی بلا تار رو به رو هستیم بسیار اهسته با ریتمی طولانی اما با ضرب اهنگ بسیارعالی که بدون هیچ افراطی وبدون هیچ بی حوصلگی با پرداخت روان ومشخص به موضوع مورد نظر خود میپردازد شاید فیلم از سکانس های پر هیجان و سرگرم کننده هالییودی خالی است وعادت ما از فیلم های هالییودی که منتظرصحنه های سرگرم کننده و جالب انگیز که بتواند هر مخاطبی را جلب کند دور باشد اما این دلیل بر ندیدن این شاهکارنیست. دوربین های بلا تار در سکانس ها همیشه سعی در این دارند که بتوانند همه چیز را به مخاطب خود عرضه کند و حتی گاه ما با شات های بسته و یا نیمه بسته که اشاره به درون مایه یک چیز دارد بر خورد میکنیم و هیچ بی حوصلگی را در دراوردن سکانس ها از کارگردان نمیبینیم با میزانسن هایی با پرداخت های خوب در همه صحنه ها مواجه هستیم که هیچ شلوغی یا ولنگاری را در ان نمیبینیم ،موسیقی همیشه جزیی از تنه ای اصلی کارهای بلا تار محسوب میشود که با گوش دادن به ان در هیچ زمان از فیلم زده نمیشوید بلکه هربار دوست دارید ان را مانند یک نوای اسمانی به ان گوش فرا دهید.
بلا تار توانست انچه را در ذهن داشت به مخاطب عرضه کند و حال این مخاطب است که باید فیلم را درک کند و از ان نتیجه قابل قبول بگیرد

نوشته اصلی توسط mulove

من شخصا معتقدم باید یه مقدار معیار هاتون رو برای یه فیلم یه ارزیابی مجدد بکنید به نظر من متاکریتیک بزرگترین شوخی دنیای هنر با مردم بوده یعنی حاضرم از فلان جا آویزون بشم تا مثلا نظر و نقد یه مشنگی مثل scott foundas برام معیار و اطلاعات موثق باشه
زیبایی سینما به اینه هر کس می تونه هر فیلمی رو ببینه و هر طور که خواست تحلیلش کنه

ممنون بابت نظر.
ولی ما هیچ کجای تاپیک درمورد نمره دهی متاکریتیک بحثی نکرده ایم.این فیلم هایی که در این لیست هستند برترین فیلم های کل تاریخ هستند که 90 درصدشون اصلا توی متاکریتیک نمره ندارند چون اصلا اونجا منتقدی نیست که در سطح این فیلم ها باشه که بخواد نقدشون کنه.معیار بنده هم راجر ایبرت هست که اگه بخواین اونم رد کنید دیگه جایی برای بحث باقی نمیمونه.

من بارها گفته ام که ما قصد توهین به کسی را نداریم و هرکس هر فیلمی که دوست داره میتونه ببینه و کاملا با شما موافقم که زیبایی سینما همین هست.
ولی باید اینم در نظر داشت که فیلم ها با هم فرق میکنند ، اگه یک فیلمو یه سری پسندیدند و یه سری نپسندیدند باید بگم که فیلم های در این لیست جایی برای ایراد ندارند و تا به حال کسی از اونا ایراد نگرفته و همه پسندیده اند و این فرق یک شاهکار با فیلم های دیگه هست.

نوشته اصلی توسط ALITAKER

ممنون بابت نظر.
ولی ما هیچ کجای تاپیک درمورد نمره دهی متاکریتیک بحثی نکرده ایم.این فیلم هایی که در این لیست هستند برترین فیلم های کل تاریخ هستند که 90 درصدشون اصلا توی متاکریتیک نمره ندارند چون اصلا اونجا منتقدی نیست که در سطح این فیلم ها باشه که بخواد نقدشون کنه.معیار بنده هم راجر ایبرت هست که اگه بخواین اونم رد کنید دیگه جایی برای بحث باقی نمیمونه.

من بارها گفته ام که ما قصد توهین به کسی را نداریم و هرکس هر فیلمی که دوست داره میتونه ببینه و کاملا با شما موافقم که زیبایی سینما همین هست.
ولی باید اینم در نظر داشت که فیلم ها با هم فرق میکنند ، اگه یک فیلمو یه سری پسندیدند و یه سری نپسندیدند باید بگم که فیلم های در این لیست جایی برای ایراد ندارند و تا به حال کسی از اونا ایراد نگرفته و همه پسندیده اند و این فرق یک شاهکار با فیلم های دیگه هست.

متا فقط یه مثال بود صحبت من حرف اصلی من معیار افراد برای دیدن یه فیلم بود نظریات راجر ایبرت به عنوان یه منتقد کار درست صحیح ولی همین راجر ایبرت به خیلی از فیلم ها چهار ستاره کامل داده اگه معیار این تاپیک هم نظریات ایشون و کمتر شناخته بودن فیلم هاست که من از همون فیلم های چهار ستاره ایبرت می تونم 10 تا اسم همین الان براتون ردیف کنم که از 7 سامورایی و داستان توکیو و دزد دوچرخه و ادیسه فضایی و 12 مرد خشمگین خیلی کمتر شناخته شده باشند

نوشته اصلی توسط mulove

متا فقط یه مثال بود صحبت من حرف اصلی من معیار افراد برای دیدن یه فیلم بود نظریات راجر ایبرت به عنوان یه منتقد کار درست صحیح ولی همین راجر ایبرت به خیلی از فیلم ها چهار ستاره کامل داده اگه معیار این تاپیک هم نظریات ایشون و کمتر شناخته بودن فیلم هاست که من از همون فیلم های چهار ستاره ایبرت می تونم 10 تا اسم همین الان براتون ردیف کنم که از 7 سامورایی و داستان توکیو و دزد دوچرخه و ادیسه فضایی و 12 مرد خشمگین خیلی کمتر شناخته شده باشند

دوست عزیز امیتازات IMDB و ROTTEN tomato و مجله sight and sound وAFI
در نظر گرفته شده اند.راجر ایبرت به خیلی فیلم ها 4 ستاره داده ولی کلا 384 فیلم جزو لیست GREAT MOVIE های اون هستند که از اون 384 فیلم با توجه به امتیازات این چهار منبع معتبر 20تای اون بیرون کشیده شده.شاید یه 60 یا 70 فیلم دیگه درسته که کمتر شناخته شده اند ولی با توجه به اون چهار منبع امتیازدهی دیگه نمیشد توی لیست قرار بگیرند.هرچند که از این 20 فیلم 11تاش توی IMDB از کل فیلم های لیست GREAT MOVIE راجر ایبرت کمتر رای دهنده داشته که این نشان از کم شناخته بودن اونها داره.