موضوع: «« آندرتیکر در مقابل شین مکمن ، مسابقه کسل کننده و قابل پیش بینی یا کلاسیک و جذاب؟ »»

مبارزه ای که به عقیده بسیاری باید مین ایونت شو میبود ، مبارزه ای که چه از نظر حساسیت و چه از نظر

کیفیت درگیری ها سرآمد تمامی مسابقات شو بود ، اما پس از پایان مسابقه این سوال مطرح شد که آیا به جز

سقوط شین مکمن جذابیت دیگری در این مسابقه وجود داشت؟ قطعا جواب ها متفاوت خواهد بود اما آنچه که

مشخص است بوک کردن مسابقه با توجه به اریجین های کلاسیک wwe است.همان اتفاقی که کما بیش برای

مبارزه تاریخی مایکلز و تیکر افتاد و پیش از آن برای چندین مسابقه دیگر. گویی خوردن برچسب کلاسیک دریافت

نمره A است از سوی منتقدین و البته در اکثر مواقع یونیورس هم از این دست مسابقات برچسب ( کلاسیک )

خورده با احترام یاد میکند و آنها را جذاب و دیدنی میخواند..... اما به راستی کلاسیک بودن یک مسابقه چه

معنایی دارد؟






















مرگ هیث لجر به کنار ، هنرنمایی او در نقش جوکر آنقدر بی نقص بود که حتی معدود منتقدین فیلم هم جرئت

ایراد گرفتن به روایت اریجین های این کاراکتر نداشتند ، در واقع جوکر پیش از انکه تبدیل به ویلن نهلیست شود

کمدینی شکست خورده بود که توانایی خنداندن دیگران را نداشت اما یک شب همه چیز دگرگون شد ، او در اوج

تنهایی و بدبختی درون مایعی شیمیایی سقوط کرد و زمانیکه از آن رهایی یافت تبدیل به موجود دیگری شده بود

؛ جوکر ... اما نولان سعی کرد تا به واسطه کمک گرفتن از مونولوگ های این شخصیت اریجین او را تغییر

بدهد...هرچند که روایت کاملا محدود و محو بود اما با ریشه این کاراکتر متفاوت بود اما شیوه درست روایی و

باورپذیرتر بودن اریجین یا ریشه جدید این کاراکتر باعث موفقیت بیشتر این شخصیت شد.نکته مهم اما این بود که

این جوکر دیگر آن جوکر کلاسیک نیست و یک جوکر به روز شده است که جدای از روایت اصلی خلق شده و خوب

موفق هم بوده اما اریجین او متفاوت است...حال پس از گذشت تقریبا 8 از سال اکران سینمایی شوالیه تاریکی

ما شاهد جدال آندر تیکر و شین مکمن بودیم ، جدالی که بیش از تمامی مسابقات دیگر شو نیاز به برسی دارد

خصوصا در مورد اریجین بودنش .... اجازه دهید گریزی بزنیم به زمانیکه اریک بیشاف ساختار مخرب المنیشن

چمبر را معرفی کرد ، ساختاری بی مانند که صرفا در جهت آسیب زدن به انسان خلق شده و .... دقیقا همان

زمان بود که واکنش های بی مانندی را از سوی یونیورس شاهد بودیم ، طرفداران سر از پا نمی شناختند و

تمامی لجند ها و منتقدین لب به تحسین این ساختار گشودند اما در این بین مصاحبه یک استار جالب بود ،

میک فولی »» رب النوع درد کمپانی wwe




















میک فولی : نوع جدیدی از مسابقست و به بیشاف بابت این طرح جدید و جذاب تبریک میگم اما من هنوز باور

دارم که تنها ساختار مخرب موجود هل این سله ... چون تا جایی که من میدونم المنیشن چمبر سقف همواری

نداره که بتونی بری روش و یکی از اونجا پرت کنی پائین.. درست میگم؟! سعی کردن یه چیز جدید خلق کنن که

کلاسیک نباشه... یه چیز نو ؛ اما بازم از نظر من هل این سل جذاب تره.


هرچند این مصاحبه دیده نشد اما نکات جالبی در بر داشت ، مثلا چرا قفس فولادی هل این سل کلاسیک است؟

اصلا معیار کلاسیک بودن چیست که موجب جذابیت هل این سل مچ شد ؟ ، برای توضیح آن گریزی میزنیم به

مصاحبه یکی دیگر از پیشکسوت های این رشته ، زودیاک »» رسلر سابق کمپانی wcw


زودیاک : یادمه برای مبارزمون با گروه nwo خیلی هیجان داشتم ، اونا خیلی محبوب و پرطرفدار بودن و از طرفی

همشون قهرمانی های بیشماری داشتن ، یادمه قرار بود در مسابقات وار گیمز* باهم رو به رو بشیم ؛ فکشن

nwo و فکشن ما یعنی donjon of doom .این مبارزه تو وار گیمز اتفاق میافتاد چون این نوع مسابقه برای کمپانی

خیلی ارزش داشت.چون یه چیز جالب و جدید بود که فقط نایترو از اون استفاده میکرد و wwf توانایی انجامش رو

نداشت.کاملا کلاسیک ، منظورم اینه که ترکیبی از موارد کلاسیک به سبک جدید بود !!!


* »»» وار گیمز نوعی مسابقه است که در آن چند رینگ مبارزه را به هم متصل کرده و سراسر آن ها را با قفس

فولادی میپوشانند ، دقیقا مثل اینکه رینگ و قفس مبارزات هل این سل را چند برابر کنید.سپس چند تیم باید

درون این قفس باهم رو به رو میشدند اما شیوه ورود انها به رینگ و قفس دقیقا مثل المنیشن چمبر بود یعنی

انها خارج از رینگ یا در بک استیج صبر میکردند تا اینکه پس از چند دقیقه اجازه ورود به انها داده شود .






















واژه کلاسیک در هر دو مصاحبه نقش کلیدی داشت اما منظور اصلی از کلاسیک چه بود؟ صرفا ستایش قفس

فولادی هل این سل؟ شاید بسیاری از کمیک دوستان مارک همیل را بشناسند ، صداپیشه و دوبلور کاراکتر جوکر

در بسیاری از آثار انیمیشنی دی سی که از نظر منتقدین بهترین جوکر تاریخ سینما و تلویزیون است. کسی که

توانسته تمامی زوایای شخصیتی جوکر را صرفا در صدای خود پوشش دهد.همیل سالها با جوکر زندگی کرده و

همواره در زمان های مختلفی در نقش او فرو رفته پس اگر یک نفر باشد که جوکر را بهتر از خالقش بشناسد او

همیل است؛ بنا بر اظهار نظر او در مورد جوکر نولان بسیار حائز اهمیت بود.همیل مثل بسیاری دیگر از منتقدین

لجر را بابت خلق چنین کاراکتری تحسین کرد اما اظهار داشت : اریجین های جوکر هیچ شباهتی به ریشه های

واقعی او در کامیک ندارد ، شاید این اریجین جدید بهتر و منطقی تر باشد اما ریشه اصلی یک کاراکتر مسئله ای

جزئی نیست که بخواهی با یک ریبوت یا یک روایت جدید آن را تغییر دهید.این جوکر با روایت کلاسیک بسیار

تفاوت داشت.



















به راحتی میتوان در یافت که دوران آغازین عمر یک چیز ، ائم از رشته ورزشی یا داستان یا فیلم و.... پس از

گذشت مدتی تبدیل به دوران کلاسیک برای همان چیز خواهد شد و همین دوران کلاسیک ، ریشه و اریجین این

چیز را شکل خواهند داد.در واقع دوران کلاسیک wwe هم تقریبا هم زمان با تولد راسل مینیا است، به گفته مین

جین اوکرلند از همان زمان بود که wwe تقریبا به شکل امروزی درامد و چهره کلاسیک پرو رسلینگ کنونی wwe

پس از اولین راسل مینیا پایه ریزی شد.قفس فولادی هل این سل ( با نام دیگر) هم جز اولین های wwe نبوده اما

در فاصله ما بین ادیتود اراء و گلدن اراء خلق شد تا مسابقات را جذاب تر کند. پس این قفس ریشه اش به دوران

تغییرات بازمیگردد و به نوعی از عناصر کلاسیک کمپانی به حساب می آید. قدیمی و خاطره انگیز !! و این تازه

نقطه آغاز برسی مبارزه مکمن و تیکر خواهد بود.ساختار مخرب این قفس چیزی متفاوت از المنیشن چمبر است.

در آن تالار 6 مرد آماده قهرمانی حضور دارند که شاید تعداد زیادی از آنها صرفا به دلیل مسابقه مجبور به رویارویی

با یکدیگر شده اند اما در هل این سل این قضیه متفاوت است.اکثر رویارویی های تاریخ ساز این قفس حاصل یک

استوری لاین حماسی همراه با مقداری مشکلات فردی بین دو یا چند استار بوده است.و غالبا هم نتیجه کار

دلچسب بوده ، مسابقه ای خشن و دیدنی.اما موضوع این است که این مسابقات تا چه حد به مبارزه شین

مکمن و اندرتیکر شباهت داشته اند؟




















این موضوع از این جهت حائز اهمیت است چون اثبات جذابیت این مسابقه مساوی است با اثبات حق این

مسابقه برای حضور در مین ایونت آن هم به جای مین ایونت کاملا معمولی هانتر و رینز.اگر لیستی از برترین های

تاریخ هل این سل تهیه کنیم نام های متفاوتی را خواهیم یافت اما بدون شک یک نام همواره در این لیست

حضور خواهد داشت.میک فولی در مقابل آندرتیکر، همه بر این باورند که این مسابقه بهترین مسابقه تاریخ هل

این سل بوده و به نوعی تابو شکن در زمان خود، پس این مسابقه معیار ما برای سنجش کیفیت مبارزه شین

مکمن و آندرتیکر در راسل مینیا خواهد بود. در آغاز باید گفت حضور آندرتیکر در بسیاری از مسابقات هل این سل

نشان از توانایی بالای این استار دارد ( به هر حال او آندرتیکر است ، دومین استار برتر تاریخ wwe ) مسابقه

فولی و تیکر مسابقه ای بود که از آن انتظار بالایی میرفت ، در واقع فولی با کاراکتر منکایند خشن تر شده بود و

خشونت ذاتی خود را با فانتزی ترکیب کرده و در هر مسابقه حریف را زجر میداد.در طرف مقابل آندرتیکر چهره ترس

کمپانی بود و شرایط جسمانی اش آنقدر فوق العاده بود که رویارویی با او به خود خود کابوس باشد.پس انتظار

خشونت داشتن در این مسابقه مسئله ای کاملا عادی است.در ادامه باید گفت این مسابقه جذاب و دیدنی

است چون تلاش بی حد و حصر هر دو استار با میزانی زیادی هیجان و خشونت ترکیب شده !! نه حرکات های

فلایینگ و مسابقات سرعتی ، جذابیت این مسابقه در لحظات حماسی و فنون سنگین آن است نه بدل ها و رول

ها سرعتی!! این مسابقه جذاب است چون در آن محدودیتی برای درد تعریف نشده...و حال مسابقه شین مکمن

و اندرتیکر ؛ انتظارات از این مسابقه هم بالا بود ، شرایط جسمانی امیدوار کننده تیکر در حالیکه به نظر میرسید

شین مکمن در بهترین وضعیت جسمانی خود در طول کریرش باشد نوید یک مبارزه جانانه را میداد. شین مکمن

به طور قطع یکی از هارد کـــــ ــــور ترین استار های تاریخ wwe است کسی که همواره در زیادی را متحمل شده

و خشونت در ذات اوست. خود مسابقه دقیقا مثل مسابقه منکایند و تیکر یک مسابقه ذاتا کند بود که عامل

اصلی جذابیت ان حرکات و فنون سنگینش بود و نه سرعت در اجرای حرکات و یا حرکات های فلائینگ. کاست تو

کاست ، شکست دیواره قفس ، الکتریک چیر روی میز و سقوط شین مکمن از بالای قفس همگی نشان دهنده

کیفیت بالای این مسابقه بودند.مسابقات هل ین سل همواره چنین بوده اند. و غالبا افرد های فلایر راهی به این

قفس نیافته اند ، چون صرفا رسلرهای با توانایی بدنی بالا توان مبارزه در این ساختار را دارند.



















اما اگر بخواهیم مسابقه را به جز در منظر کیفی برسی کنیم باید گفت مسابقات بسیاری بوده اند که حساسیت

انها ختم به قفس فولادی شده ، از blood ring بین آندرتکر و براک لزنر در ادیتود اراء بگیرید تا end of an era بین

تریپل ایچ و آندرتیکر همگی حساسیت بسیار بالایی داشته اند و به نوعی حماسی به حساب می آیند و باید

گفت مبارزه شین مکمن و اندرتیکر هم به راستی چنین بود.از همان آغاز مشخص بود که تیم کریتیو خلاء نبود

استریک را حس میکند پس به جز میراث شین مکمن که به نظر قرار است در هر صورت به او برسد پای حضور

دوباره تیکر در راسل مینیا به استوری لاین باز شد.هرچند این کار نتیجه را قابل پیش بینی کرد اما بازگشت شین

مکمن به قدرت به خودی خودی حساس بود.با اغاز مسابقه و ورود پسران شین کاملا مشخص بود که قرار است

یک مبارزه حماسی را شاهد باشیم.مبارزه ای تا پای جان و به راستی چنین هم شد.هر دو استار ضربات بی

امانی را متحمل شده اند و تیکر نسبت به سن و سالش بیش از انچه که تصور میشد مقاومت کرد.شین مکمن

هم پس از گذشت سالیان هنوز قادر است یک تنه یک شو را متحول کند!! Bring it on های شین مکمن به واقع

دلچسب بود، حتی پس از سقوط او باهم دستانش را به علامت bring it on تکان داد و میتوان گفت همه را

متحیر کرد ، هرچند که مثل منکایند یک ضربه مرگ بار دیگر دریافت نکرد وبه جای چوک اسلم جهنمی به

تومبستون رضایت داد اما این مسابقه به واقع حماسی و جذاب بود..و کلاسیک!!



















ذات مسابقه هل این سل کلاسیک است ، جائیکه دو استار قدرتمند پس از ماه ها درگیری در مقابل هم می

ایستند و قرار است تا این ساختار مخرب درد بی امانی را بر آنها متحمل سازد. در این قفس بحث خون و فریاد

است ، بحث سقوط ، بحث اشک و اجز ناتوانی نه مسابقات سرعتی و های فلایر محور. کاملا کلاسیک !! دقیقا

مربوط به همان دورانی که کروزویت دیویژن بخش کم اهمیتی به حساب می آمد و امثال بزرگ جثه ها حرف اول را

میزدند. و این خوشحال کننده است که هنوز پس از گذشت سالیان اکثر ( تکرا میکنم اکثر نه همه ) مسابقات هل

این سل کلاسیک هستند و با روح اریجین این مسابقه همخوانی دارند.به راستی که کلاسیک بودن یک مسابقه

یعنی رسیدن به سطح بالا و متفاوتی از کیفیت که هنوزم جذاب است.




ـــ*ـــ ممنون از صبر و حوصله ای که به خرج دادید ـــ*ـــ



نظر شما چیست؟

مقاله خیلی عالی بود ، تشکر میکنم از حسن جان

اندرتیکر یکی بزرگترین نام هایی هستش که اسمش با قفس فولادی اجین شده ، هروقت که نام تیکر برای هل این سل ثبت شده یعنی اینکه ما شاهد یک مسابقه با کیفیت خواهیم بود و این مسئله حتی با بالا رفتن سن تیکر عوض نشده ، مسابقات تیکر-هانتر رسلمنیا 28 ، یا تیکر و لسنر هل این سل 2015 و حتی همین مسابقه تیکر-شین اثبات حرفهای من هستن.

به نظرمن بهترین مسابقه شب رسلمنیا بود ، هردو فرد بسیار عالی کارکردن.

مهم نیست بعضیا میگن مسابقه خوب نبود و فقط یه پرش داشت
مهم اینه که بعد از مدت ها چندین ضربه سنگین تو یه مسابقه دیدیم
مهم اینه که بعد از ۱۶ سال پرش از اون ارتفاع رو دیدیم
مهم اینه که سال ها بعد رسلمنیا ۳۲ رو با این صحنه به یاد میبارن نه با قهرمانی لرد
مهم اینه که دو مرد ۵۱ساله و ۴۶ ساله با از از خودگذشتگی تونستن بزرگترین رسلمنیا رو اداره کنن
مثلا این یکی بزرگترین رسلمنیا تاریخ بود اگه این مسابقه نبود چه فرقی با قبلیا داشت؟
تشکر بابت این مقاله توپ

با تشـکر از نــویسنده عـزیز بابت زحماتـش , مقـاله پر مفــهوم و خـوب بود !

مسابقه شـین و آندرتیــکر از هر طرف بهش نیگا میـکنیم میبینیم که کاملاً به جا بـود , شـروط مسابقه , مسابقه رو حساس و دیدنی کـرده بودند و از طرفی خـود مسابقه هم با صحنه های واقعی و ضربات فوق الـعادش دیدنـی شـده بود !
در یـک کلام مسابقه بی نظیر بـود و تو این 2 3 سال اخـیر مسابقه هـل ایـن سـلی به این خوبی برگزار نشـده بـود .

آخریـن مسابقه ای که یادمه , مسابقه رنـدی اورتــن و باتــیستا تو قفس بـود که فوق العاده بـود البته مسابقه ترپیل اچ و تیـکر در رسلمنیا 28 هـم بد نبود .
واقعاً عـالی ...


بازم مـمنون بابت تاپیکِ بی نقص و خسته نباشید به حسـن جـانم

تشکر از حسن جان.طبق معمول مقاله هاشون عالیه این یکی هم مث همیشه عالیه.

اگر اکثر مسابقات هل این ا سل را نگاه کنید روند کند در همشون مشهود هست.
معروف تر از مسابقه ی آندرتیکر و میک فالی هیچ مسابقه ای نیست.مسابقه ای که خیلی از طرفدارا به خاطر اون طرفدار کشتی کج شدند.این مسابقه هم روند بسیار کندی داشت ولی دلیل بر این نیست که مسابقه ی بدیه.همانطور که میدونید به عنوان یک شاهکار یاد میشه.
من کاملا قبول دارم مسابقه ی آندرتیکر و شین مکمن کند بود ولی در عین حال یکی از بهترین مسابقاتی بود که چند سال اخیر دیده بودم و این به خاطر وجود هل این ا سل و اتفاقات داخلش هست.
همون صحنه ی پرش اندازه ی 10 تا مسابقه ی پنج ستاره ارزش داره چون در اون لحظه طرفداران چیزیو دیدند که همیشه نمیبینند.
شاید ما هر سال قهرمانی رومن رینز یا جان سینا را ببینیم ولی همچین صحنه ای تکه چون که تکه.

یک مسئله ی دیگه هم گوشه ذهنم بود گفتم جای مناسبیه که بیانش بکنم.

قبل از شروع رسلمنیا همواره گفته میشد که شین مکمن با یکسری از مربیان mma داره تمرین میکنه و خودشم که بسیار علاقه مند به هنرهای رزمی ترکیبه.

شین توی مسابقه به سبک دیگر رسلرها کشتی نمیگرفت ، جالبه که از ضربات رزمی استفاده میکرد(هرچند بصورت نمایشی) مثلا لگ کیک میزد یا گارد میگرفت(مخصوصا در اوایل مسابقه) ...

سابمیشن هاش بسیار متفاوت بود انگار که واقعا داره فنون جوجیتسو قفل میکنه(یا حداقل تلاشش رو میکنه ) ، ترای انگلی که برروی تیکر قفل کرد ورژن بهتر و درست تر سابمیشن هلز گیت تیکره
اگر دقت کنید یک لحظه تیکر موقع سابمیت شدن یه چیزهایی به شین گفت و انگار که داشت بهش فشار میومد واقعا و شین شل کرد سابمیشنش رو ، یا اون قسمتی که هردو بیرون قفس بودن شین مثل فایترهای mma ریر نیکد چوک رو دور گردن تیکر قفل کرد و تیکر بعد پرید برروی میز.

درکل گفتم که اینها یخورده باعث پویایی و متفاوت بودن مسابقه بود حداقل برای من.

مقاله مثل همیشه عالی و پیوند مطالبش فوق العاده بود...مرسی از نویسندش
درمورد مسابقه بگم که مهم نیست که میگن فقط یک پرش داشت این مسابقه(با اینکه واقعا مسابقه لحظات زیبای زیادی داشت)
مهم اینه هم تمامی فن های توی سالن و فن های اینترنتی لذت بردند از این مسابقه...
اصل اول خوب بودن یک مسابقه اینه از اون مسابقه لذت ببرن بقیه

مقاله خوب و جذابی بود.خسته نباشی حسن.

از نظر من مسابقه فوق العاده بود.با اینکه بعضیا فقط پرش شین رو میدونن ولی همچین مسابقه ای برای دو استار با این سن و سال فوق العاده بود.هرچی توان داشتن گذاشتن.اوایل مسابقه یکم سرعتی بود و ضربات واقعی تر میزدن.ولی کم کم خسته شدن و یکم سرعت مسابقه افت کرد.ولی باز هم مسابقه جذاب بود.این مسابقه با پرش شین حالا حالا ها تو ذهن مردم می مونه.بعدشم مسابقه هل این ا سل مچ دیگه چی میخواد جز پرش از اون ارتفاع و دیوونه بازی؟و کندن قفس و دوبار خورد کردن روی میز.استفاده از وسایل و ضربات واقعی،مسابقه هم سنگین بود هم جذاب.لاقل از مسابقات دیگه خیلی بهتر بود.هم مسابقه تو رسل و هم از نظر استوری ای و درگیری.اگه فقطم همون پرش شین رو جذاب بدونید خودش اندازه بیشتر مسابقات رسل ارزش داشت.بعدشم گذشت زمانی که ازاد و راحت میشد مسابقات خونی و خشن دید.این مسابقه یکی از بهترین هل این ا سل مچ های این چند سال اخیر بود(به همراه تیکر لزنر،تیکر اچ و چندتای دیگه).بعدشم به قول دوستمون مهم ترین نکته برای جذاب بودن مسابقه اینه که طرفداران بیشتر از همه منتظر اون بازی باشن و تشویق کنن و از بازی لذت ببرن.که فکر نکنم تو رسل به جز این مسابقه از مسابقات دیگه خیلی زیاد خوششون اومده باشه.مطمعن باشید اگه این بازی هم مثل بازی تیکر و منکاید میشد ازاد بود حتی خیلی بهتر از اون بازی هم میشد

بازم ممنون از حسن بابت مقالش