موضوع: «« جایی برای پیرمردها نیست ، چه آینده ای در انتظار اسطوره های wwe خواهد بود؟ »»

در همان روزهای آغازین جنگ بود که جفرسون دیویس طی یک بیانیه 3 صفحه ای از تمامی ایالت های جنوبی خواست تا با تمام توانشان از سربازهای خود در نبرد حمایت

کنند ، شاید برای بسیاری از مردمان جنوبی ساکن آمریکا این بیانیه صرفا در همان دو صفجه نخست خلاصه میشد و کمتر کسی بود که صفحه سوم را نیز مطالعه کند، در صفحه

سوم بر خلاف دو صفحه نخست به وضوح اشاره شده بود که جبهه های نبرد نباید صرفا شاهد مبارزه جوانان جنوبی باشد بلکه شایسته تر است میان سالان و مسن تر بخش

اعظم سربازان تشکیل بدهند و جوانان جنوبی طی 18 ماه اینده به تدریج به خط مقدم اعظام شوند ، از نظر دیویس این تصمیم به نفع اینده نبرد خواهد بود ، هرچند موج

خروشان جوانان جنوبی به قدری شوق جنگ داشتند که هیچ چیز حتی بیانیه پرزیدنتشان هم جلودارشان نبود ، در طول ماهها جنگ دیویس بارها اقدام به انتشار بیانیه کرد و

در تمامی انها به وضوح به کلمه آینده اشاره میکرد ، حتی زمانی که لینلکن به صندلی او تکیه زد ، جفرسون بازهم میان هم قطارانش سازش با یانکی هارا به نفع آینده جنوب

میدانست، در طول سالها تعداد زیادی از سیاست مداران ایالات متحده کلمات اینده و ازادی را شیرازه حذب خود میدانستند ، در این بین امثال ریگان محدودیت ازادی به نفع

»»اینده«« را مد نظر قرار دادند ، الگویی بلافصله وارد سنعت سرگرمی شد، دقیقا زمانیکه سوپــ ــرمن به اوج خود در تاریخ کامیک بوک رسیده بود و الحق هیچکس جلودارش نبود

او را کشتند چون به نظرشان او بیش از حد آزاد گذاشته شده بود و میتوانست هرکاری بکند! در واقع کشتن او نه تنها به نفع این سری بود بلکه به دیگر قهرمانان اجازه رشد

بیشتری میداد، همین ایده در مورد سریال های تلویزیونی مثل فرندز و سینفیلد و... تکرار شد ، مدیران شبکه اعتقاد داشتند ادامه یافتن این سریال بیش از حد معمول به ضرر

شبکه تمام خواهد شد و بهتر است با پایان دادن به انها اجازه رشد به نیروی تازه داده شود، اما کم کم با ورود به قرن 21 هالیوود روند سلب ازادی از استدیو های خود در ساخت

دنباله ها را محدود کرد و کم کم سیستم عکس انرا پیاده کرد ، سیستمی که حالا به گونه ای افراط گونه اعمال میشود و در غالب موارد نتیجه نا امید کننده اما پرسودی به دنبال

دارد ، سیستم که در ترس از خلق اثری تازه خلاصه میشود، تفریط های بیمارگونه قرن بیستم حالا جای خود را به افراط های بیمارگونه قرن بیست و یکم داده اند، صنعت پرو

رسلینگ هم پیش از اینکه یک ورزش باشد ، سرگرمیست و باید به فکر سود خود باشد، در این میان سوال این است که wwe موفقیت خود در اینده را چگونه میبیند ؟ اصلا آینده

اسطوره های wwe چه خواهد شد؟ قربانی یا فاتح؟








اگر هوگن را اولین تلاش شخص مکمن برای اسطوره سازی در نظر بگیریم ، به وضوح میتوان استفاده از عنصر افراط را در او مشاهده کنیم، چهره اصلی رسل مینیا و نماد اصلی

کمپانی در سال های نخست ، پس از کوچ او اما اینبار تعداد بیشتری چهره مستد به راستر اضافه شدند ، امثل آستین ، راک ، آندرتیکر ، مایکلز و...که همگی تنها در عرض چند

سال به نفرات اول کمپانی بدل گشتند ، به اوج رسیدن انها مصادف شد با بازگشت شورشیان WCW به خانه نخست خود ، صادقانه باید گفت هیچ یک از چهره های نایترو در راء

راه به جایی نبردند و اگر از معدود قهرمانی های آنها چشم بپوشانیم ، چیزی جز خفت نصیبشان نشد، اما مورد بحث برانگیز در این برهه زمانی چگونگی تعامل اسطوره های

دهه نود با چهره های انقلابی ادیتود اراء بود، به لطف ماندی نایت وار و قدرت گیری نایترو اسطوره های گردن کلفت کمپانی چندان با ستاره های جوان برخورد نداشتند و اکثر

رویارویی ها کوتاه مدت و گذرا بود اما در این میان هم حتی عنصری مثل جاب کردن یا پوش دادن به چشم میخورد ، به طور مثال برد تیکر در مقابل هوگن ، اما همانطور که پیشتر

بیان شد این رویارویی ها دوامی نداشتند و خیلی زود مین راستر کمپانی شاهد هنرنمایی ستارگان جوان خود بود ، در ان سالها کمپانی نیازی به ستاره جدیدی نداشت ، پس

میتوان گفت روند ستاره سازی برای چند سالی متوقف شد و سالهای نبرد میان دو کمپانی ، wwe با همان ترکیب سال 96 جلو میرفت ، تا اینکه مایندی نایت وار تمام شد، با

اتمام این دوره مهم کمپانی تغییرات مهمی را پذیرا بود ، ان هم همگی در یک برهه کوتاه زمانی ، جدی رت شدن مصدومیت مایکلز ، جذب شدن راک به سوی هالیوود ،

مصدومیت سخت هانتر و بازگشت او ، مصدومیت جدی استین از ناحیه زانو و تصمیم جدی او برای دوری از رینگ ، ورود موج استارهای نایترو به wwe و جذب تعداد زیادی جوان

مستعد ، دقیقا در همین برهه چند ماهه بود که جرقه طرح های گسترده پوش دادن و جاب کردن بزرگان اغاز شد و از سمتی دیگر ستاره های فوق العاده سرشناس نایترو هم

یکی پس از دیگری با سر به سمت کشتارگاه راء هدایت میشدند ، در واقع سیستم کمپانی اینگونه بود که ساره های نایترو در اغاز میدرخشیدند و با استارهای مهم راستر وارد

فیود میشدند ، اما کمی بعد برای پوش دادن به استارهای جوان جاب سنگینی میکردند و در نهایت کلا محو میشدند ، اما این مسئل فقط شامل ستاره های سبق نایترو نمیشد

بلکه استارهای اول کمپانی در ان سالها هم شامل حال اجرای این طرح گسترده بودند....






در این میان هانتر به لطف مصدومیت طولانی مدت و سن کمترش توانست کمپانی را قانع کند که او قطعا نه یک مهره سوخته بلکه ستاره نسل جدید است ، اما این وضعیت

صرفا در مورد او بود که عملی شد و باقی بزرگان یکی پس از دیگری جاب سنگینی ثبت میکردند ، چون این به نفع آینده کمپانی بود ، جریکو استون کلد را شکست داد ، جریکو

راک را شکست داد ، جریکو گلدبرگ را شکست داد ، جریکو از صد تیکر گذشت اما خود در نهایت قربانی تریپل ایچ شد ، براک لزنر راک را خورد کرد ، براک لزنر آندرتیکر را له کرد ،

براک لزنر همه کس و همه چیز را با خاک یکسان کرد اما در نهایت خود قربانی نسل جدید استار ها شد ، تیکر و راک و استین هر سه قربانی کرت انگل شدند ، ای پی ای قربانی

نسل جدید استارهای هاردکــ ــور شد و این قصه ادامه یافت ، ستاره قدیم کم کم جای خود را ستاره های نسل جدید میدادند اما در این بین امثال اندرتیکر و مایکلز هنوز هم

بهترین خود بودند ، پس سخت میشد به هردو نسل بها داد ، اینچنین شد که مایکلز و تیکر در طول کریر خود تعداد قهرمانی زیادی کسب نکردند، در این بین با ظهور باتیستا ،

سینا و ارتن و اج ، تمام توجه کمپانی معطوف به انان شد و این چند نفر تنها در عرض 4 سال تبدیل به فوق ستاره برند خود شدند ، 4 سبک منحصر به فرد و 4 گیمیک متفاوت اما

پیش از انها این هانتر بود که با طلنت خود به راء چهره های زیادی را قربانی خود کرد ، ار وی دی ، جریکو ، کین و... او هم پا به پای ستاره های شاخص وقت کمپانی میتاخت ،

در این میان چهره هایی مثل هاردی و بنوا بودند که بی نظیر عمل کردند و عملا تبدیل به یک استار شدند اما سیاست های وقت کمپانی مانع از درخشش انها در دراز مدت شد

، با شورع پی جی اراء روند ستاره سازی به طور کل متوقف شد و همه چیز ختم به قهرمانی معدود نفراتی میشد ، امثال سینا و ارتن و اج کمپانی را قبضه کردند ، تیکر و مایکلز

و هانتر هم با توجه به سن و سالشان پس از یک عمر افتخار به پایان دورانشان نزدیک شده بودند ، در نتیجه محدودیت نفرات اول کمپانی به شدت تو ذوق میزد، در این میان

استارهایی مثل ری میستریو و بیگشو حضور داشتند که تصور انها به عنوان ستاره کاملا دور از ذهن است ، انها صرفا پذیرای قهرمانی های مقطعی و گاها پوش های بزرگ اما

زودگذری بودند که کریر انهارا تغییر نداد و در نهایت این استارها به انچه که لایق بودند نرسیدند...







با اغاز سال 2010 تعداد زیادی از اسطوره های کمپانی وارد وضعیت جدیدی شدند ، تیکر از نظر بدنی شدیدا افت کرد ، مایکلز خداحافظی کرد ، هانتر از نظر بدنی به شدت افت

کرد ، هاردی از کمپانی اخراج شد و... اینجا بود که جرقه طرح nxt زده شد اما کمپانی به چند استار باتجربه نیاز داشت که انهارا هرچه سریع تر وارد مین راستر کند ، اینجا بود که

فوج فوج اسار تازه کار وارد کمپانی شدند ، امثال دلریو ، شیمس ، مکینتایرکه اکثرشان خیلی زو به قهرمانی رسیدند ، تمامی شکست های جان سینا یک طرف ، باختش به

شیمس یک طرف ، شاید این باخت سنگین ترین جابی بود که سینا در طول کریرش انجام داده بود ، در واقع جاب های استارهای پی جی اراء از همین جا اغاز شد ، شیمس

تنها چند هفته پس از ورودش به راء قهرمان جهان شد ، هرچند دوام چندانی نداشت اما عملا او را تبدیل به یک تاپ ایونتر کرد و البته چند هفته پس از قهرمانی هانتر هم در

مقابل او جاب کرد تا شیمس یک پوش بزرگ دریافت کند ، کمی بعد سر و کله دلریو پیدا شد که از ناکجا اباد امد و قهرمان رویال رامبل شد و چند ماه بعد قهرمان جهان شد ، گروه

نکسز هم در این میان رچند به قهرمانی نرسیدند اما به لطف جاب های اساسی سینا و ارتن به خوبی پوش دریافت کردند، در واقع تمامی جاب هایی که اسطوره های ادیتود

اراء در طی چند سال انجام داده بودند حالا در حال تکرار بود ، ناگفته نماند که تاپ ایونترهای کمپانی به ازای جاب های خود پوش خوبی دریافت میکردند ، به طور مثال سینا در

همان دو سال چندین بار قهرمان جهان و ارتن هم به قهرمانی سنگین وزن رسید، اما در این یمان بازهم کفه ترازو به سمت قدیمی تر ها سنگینی میکرد و امثال ارتن و سینا

فرمان روایان دو برند بودند ، تا اینکه عصر هردو به پایان رسید ، سپید دم راسل مینیا 27 اغازی بود بر پایان سلطنت سینا ، باختش به میز ، باختش به راک ، باختش به سی ام

پانک ، باختش به دنیل برایان، باختش به ست رالینز ، باختش به ارتن، صادقانه باید گفت قهرمانی هایی که سینا از سال 2011 به این ور کسب کرد هیچکدام مزه فتح الفتوح

نمیداند ، بلکه تمامیشان مقطعی و در جهت یک جاب بزرگ بود ، در سمت دیگر هم ارتن همین وضع را داشت ، باخت به مارک هنری ، باخت به برت ، و در نهایت یک جاب بزرگ

در مین ایونت راسل میینیا 30 در مقابل دنیل برایان و کمی بعد یک جاب اساسی در مقابل رالینز...






شان مایکلز از سال 2005 عملا نتوانست یک قهرمانی درست درمان و یا یک تایتل رین طولانی داشته باشد ، باختش به سینا در راسل مینیا ، باختش به هانتر و بنوا در راسل

مینیا ، باختش به ری میستریو ، باختش به تیکر و... او الحق بهترین بود و همواره تاپ ایونتر ماند اما او بارها با جاب های خود پوش بزرگی را نصیب استارهای جوان وقت کرد ،

تقریبا چیزی شبیه وضع کنونی جریکو ، استاری با تجربه و توانمد که در این چندسال همواره سعی شده از او برای مطرح کردن دیگران استفاده شود و به درستی هم نتیجه داده

، همین وضع در مورد سینا هم صادق است ، کسی که در این چند سال اخیر بزرگ بوده و بزرگی کرده اما همیشه از او برای مطرح کردن دیگران استفاده شده ( صرفا در این 5

سال اخیر )مسئله دقیقا همین است ، کمپانی در طول 3 سال خیر با تغییر روند NXT سیلی خروشان از استارهای جوان و مستعد را به سمت مین راستر روانه کرده ، در نتیجه

، اینبار مثل سال 2004 نیست که استارهای جوان ارام ارام و اهسته مطرح شوند بلکه اینجا ورود هر استاری از nxt به مین راستر یعنی این استار اماده قهرمانیست!! در نتیجه

شاهد جاب های هانتر ، ارتن ، سینا ، استینگ ، کین و جمعی دیگر از بزرگان wwe در برابر این استارهای جوان هستیم، چون کمپانی شدیدا خواستار تغییر وضعیت خود است،

میدانید چرا؟ استین ، راک و حتی مایکلز و تیکر به مراتب عناوین قهرمانی کمتری نسبت به امثال سینا و اج و ارتن داشتند و فراموش نکنیم انها بعضا از کریر کوتاه تری برخوردار

بودند ، و در بعضی موارد چون در تایتل استوری لاین حضور نداشتند درگیر استوری های متفاوت تری میشدند، این یعنی درصد جذابیت اسطوره های ادیتود اراء به مراتب بیشتر

بود، در حالیکه امثال باتیستا و سینا و ارتن و اج و... تنها در عرض از 10 سال تعداد قهرمانی های جهان خود را دو رقمی کردند، مدام درگیر اسطوری های تکراری بودند و برای

حدود 10 سال به طور مداوم قهرمان و چهره اول هر استوری لاینی بودند، صریح تر بگویم ، محدویدت پی جی اراء باعث شد تا تمامی این چهره ها دچار تکرار شوند و جذابیت

خود را به طور تقریبی از دست بدهند ، چون کمپانی از انها چیز تازه ای نمیخواست ( بر خلاف امثال آستین و راک و آندرتیکر و..) پس در نتیجه میتوان گفت کمپانی با این سرعت

سرسام اور استار جوان به برندها تزریق میکند تا بنیان و اساس سیستم پی جی اراء خود را تغییر دهد و به قول خودش جذابیت ایجاد کند...







در این میان بازهم امثال رینز و رالینز و امبروز هستند که به طور افراطی ( شاید نه حتما ) قهرمان شوند و درروند استوری لاین های مهم قرار بگیرند اما برای کمپانی مهم نیست

اسطوره اش سینا باشد یا هوگن؟! فلر باشد یا استینگ ؟! همه انها در نهایت محکوم به یک جاب بزرگ هستند ، چون این جاب به نفع اینده کمپانی خواهد بود، همانطور که

اندرتیکر استریک را به لزنر واگذار کرد ، همانطور که هوگن در اسمکدان مات شد ، همانطور که سینا به ترتیب به پانک و برایان و رالینز باخت ، همانطور که استینگ مغلوب هانتر و

آرشیتکت شد...این شیوه ادامه خواهد یافت ، اسطوره ها قربانی جوانان خواهد شد ، چون این مسئله به نفع آینده کمپانیست یا به قول معروف it’s best for business...









*ممنون از صبر و حوصله که به خرج دادید*


نظر شما چیست؟

نوشته اصلی توسط براک لسنر

ب نظر من با جدایی برندها حداقل میشه فضای روتلس ارا رو دوباره پیاده کرد ..کمی خشونت همراه با فیودهای طولانی

خوب رویکرد شما در مورد وضعیت لجندهای کمپانی چیه؟ نظرتون در اون مورد به خصوص چیه؟