موضوع: .: تایپک بحث و گفتگو پیرامون 33 WrestleMania :.

در این تاپیک شما کاربران عزیز میتونید در رابطه با اخبار پیرامون رسلمنیا و شوهای هفتگی صحبت کنید.

شما میتونید پس از پایان هر راو و اسمکدان در این تاپیک صحبت کنید و نظریات خودتون را با دیگران به اشتراک بذارید.

این ppv رو میشه پایان استارهای قدیمی دونست.
تمام شایعات درست از آب درومد و 90 درصد نتایج همون بود که حدس زده میشد.
تلخ بود موقعی که آندر لباسش رو وسط رینگ گذاشت و رفت...
تلخ بود گلدبرگ اینجوری و زیر 5 دیقه باخت...
رسلمنیای قابل پیش بینی ولی تلخی بود تلخ...
خداحافظ تیکر. گلدبرگ و ...

دوباره برگشتم به خونه اول و آخرم تو نت تا پست بذارم. اما این پست بدون شک تلخ ترین و کشنده ترین پستیه که تا حالا نوشتم. در واقع نمیدونم چی بنویسم اصلا. مطمئنم همه بچه های قدیمی که رسلمنیا رو دیدن دارن دنبال کلمات میگردن برای بیان احساساتشون.

با 28 سال سن، عددی که خودم باورم نمیشه، باورم نمیشه در مرز 30 سالگیم، دارم مثل بچه ها اشک میریزم ... واقعا از جوگیری نیست. قلبم میخواد بزنه بیرون. آخرین باری که این حس لعنتی رو داشتم بازی برزیل آلمان بود.

اول در مورد اسطوره خودم گلدبرگ ... خب خیلی حرفها دارم در مورد بازگشت گلدبرگ که الان اصلا مجال این نیست که نظرمو در مورد این چند ماه بنویسم. با اینکه 12 سال منتظر دیدن مجدد فقط یک لحظه گلدبرگ تو رینگ بودم، باید بگم که گلدبرگ از نظر کاراکتر اون چیزی نبود که ازش میشناختیم. مشکل این بود که گلدبرگ خود واقعیش بود تو این مدت. خود واقعی گلدبرگ همون چیزیه که دیدیم، یک مرد خانواده، مهربون، عاشق بچه ها، به قول معروف یک بچه مثبت به تمام معنا !
از نظر من گلدبرگ باید این خود واقعیش رو میذاشت برای شب خداحافظیش و با همون کاراکتر وحشی و نابودگر WCW میومد. کجا گلدبرگ تو WCW میومد به تماشاگرا میگفت این کمربند متعلق به شماست ؟؟!!!! گلدبرگ WCW اصلا حرف نمیزد. متاسفانه گلدبرگ خود واقعیش رو در پی گرفت و این خود واقعی هم یک چیزی بود مثل کاراکتر منفور جان سینا که از فرط مثبت و بیبی فیس بودن، مردم ازش متنفر شدن. و نتیجه بووووو شدن گلدبرگ در رسلمنیا بود متاسفانه. این مسئله بیش از حد مثبت بودن + دو برد اسکواش مخصوصا شکست دادن کوین اونز باعث پس زده شدن گلدبرگ از طرف مردم شد. البته کمی هم بیرحمانه بود، میشد با مردی که بعد 12 سال اومده و چند ماهی بیشتر مهمون نیست مهربون تر بود.
گلدبرگ من جلوی چشمام تحقیر شد و رکورد هرگز به صورت کلین نباختن رو هم از دست داد. رکوردی که فقط و فقط مال خودش بود. البته وقتی رکورد تیکر به اون وضع میشکنه، میشد تصور کرد گلدبرگ هم قربانی بشه.
البته صد در صد من عاشق شخصیت واقعی گلدبرگ، خاکی بودنش، عاشق بچه ها بودنش، مرد خانواده بودنش و شدیدا عاطفی بودنش (بر خلاف ظاهرش) بودم و هستم ولی میگم خود واقعیش رو نباید وارد کاراکتر درون رینگش میکرد.
متاسفانه شد اون چیزی که ازش هراس داشتم و آخرین بازمانده دوران طلایی و شکوهمند WCW، گلدبرگ بزرگ هم خاموش شد و جز خاطره ازش چیزی برامون نموند. اون ورود منحصر به فردش به رینگ، اسکورت شدنش، زدن سرش تو در قبل هر مسابقه، غیب شدنش تو اون دود سفید، بیرون دادن دودها از دهن و بینیش، وحشی بازیهاش و تو سر و کله زدنش، اون تیک های عصبیش، فریاد زدنهاش رو به دوربین بعد از اجرای فن هاش، مسابقات کوتاهش و نابودگرش، اسپیرها و جکهمرهای وحشتناکش، جکهمرش به بیگشو، رکورد 173-0، You're Next گفتن هاش، و همه اینا به تاریخ پیوستن و این رسم روزگاره.
خلاصه این اولین خنجری بود که تو قلب من وارد شد ولی نمیدونستم خنجر بزرگتری در راهه ...

اما چی بگم در مورد تک افسانه کشتی کچ ... آندرتیکر به معنای واقعی کلمه کبیر ... بی همتا، اسطوره، خدایا باز بغضم ترکید ! با ما چیکار کردی بزرگمرد؟
گلدبرگ رو که مطمئن بودم میبازه چون مشخص بود باید براک کمربند رو ببره و بعد بده دست یک استار آینده دار. اما تیکر ؟ فکرشو نمیکردم، هنوز جا داشت.
هر چند از اول شو حس خوبی به مسابقه تیکر نداشتم و دلشوره عجیبی تو دلم بود، بازم امیدوار بودم. اما وقتی دیدم مسابقه مین ایونت شده، بوی لعنتی بازنشستگی رو با تک تک سلول هام حس کردم، اما هنوزم امیدوار بودم. مگه میشه آخه؟ مگه میشه افسانه دیگه نباشه؟ مگه میشه دیگه صدای ناقوس رو نشنید؟ مگه میشه دیگه با خاموش شدن آرنا از هیجان و خوشحالی داد نزنیم ؟ بابا تیکره ها لامصبا، آندرتیکر کبیر ! باز بغضم شکست، تو 28 سالگی، مثل یک بچه کوچیک ...

این اتفاق بالاخره میفتاد ولی هر سال تو دلمون میگفتیم چند سال دیگه. ولی لعنتی افتاد، و زخمی پاک نشدنی رو قلبمون گذاشت.

هنوز زمین خوردن زجرآور گلدبرگ بزرگ، اسطوره و عشق اول رسلینگیم رو هضم نکرده بودم که فاجعه بعدی زود رو سرم آوار شد. چقدر دردآور، غمناک و مثل زهر مار تلخ بود وقتی افسانه جاودانه، تیکر کبیر برگشت وسط رینگ و به نوبت و آروم آروم دستکش هاش، کت بلندش و کلاهش رو درآورد و گذاشت وسط رینگ و خودش تنها رفت ... با درآوردن هر کدوم از این لباس ها، انگار یکی خنجر تیزشو تو قلبم فرو میکرد، بهت زده بودم و اشکام پشت سر هم و بی صدا جاری میشد، تو 28 سالگی، مرز 30 سالگی، ولی مثل بچه ها ...

اگه هر سال از روی جوگیری میگفتیم دیگه کشتی کچ تماشا نمیکنیم، شخصا بدون تیکر کبیر، و بدون امید 12 ساله برای دیدن دوباره گلدبرگ بزرگ توی رینگ، دیگه انگیزه ای برای تماشا ندارم.

نکنه اینا همش یه کابوسه؟ نکنه یه شوخی بیمزه بود کلش؟ یکی منو از خواب بیدار کنه و بگه تیکر هنوز هست، هنوز میشه منتظر موند تا سال بعد صدای ناقوسش بیاد و آرنا تاریک شه. هنوز چند تا Rest in Peace دیگه مونده. افسانه نباید تموم شه، تموم کنین این شوخی بیمزه رو. باز هم اشکم جاری شد ...

میتونم بازم این دلنوشته رو ادامه بدم، میخوام همه بغضم، اشکام و ناراحتیمو تو این پست، تو انجمن، تو خونه 10 ساله خودم خالی کنم ولی نمیشه. این پست هم باید تموم شه، مثل شکوه گلدبرگ بزرگ، مثل افسانه جاودانه تیکر کبیر ... همه چیز تموم شد، آخرین پرچمداران دوران طلایی رسلینگ زانو زدن و پرچم رو به آیندگان سپردن.

کاش این قانون دنیا نبود که: "همه چیزهای خوب بالاخره باید تموم بشن"

خداحافظ اسطوره های تکرارنشدنی ... خداحافظ گلدبرگ بزرگ و باشکوه ... خداحافظ آندرتیکر کبیر، یگانه افسانه جاودانه رسلینگ ...

فکر می کنم این رسلمنیا پایانی بود بر دنبای رسلینگ برای من خداحافظی شان منو از پرورسلینگ دور کرد و حداحافظی تیکر بهش پایان داد واقعا دیدن صحنه های آخر حضور تیکر تو رینگ دردناک بود
فقط یه چیز می تونست باعث شکست تیکر بشه اونم زمان بود واقعیت اینه که زمان همه رو شکست میده حالا هم نوبت تیکر رسید

بجز بازی کوین و جریکو بقیه بازیا خوب بودن ای جی و شین مکمن نمایش خیلی خوبی انجام دادن فک نمیکردم مسابقه براک و گلدبرگ اینقد سریع باشه انگار جوون بودن برعکس مسابقه کوین و جریکو خیلی کند و بی جون بود ست رالینز و تریپل اچ با رندی و بری وایت هم خوب بودن مین اونت هم خیلی خوب بود اصلا فک نمیکردم آندرتیکر اینقد دووم بیاره دمش گرم آخر سر هم همه دیدین اونقدرا که میگفتین رومن بوووو نشد احساسات بذارین کنار نوبت درخشش جووناس امپراطوری رومن تو راهه

از وقتی یادم میاد کشتی کج نگاه می کردم و از 10 سال پیش تا الان اخبار رو به روز دنبال می کردم و ppv به ppv حواسم به اوضاع بود (اين يوزر قديميم نيست) ...فن دو آتیشه ی شان بودم و از تیکر زیاد خوشم نمیومد...با خداحافظی شان هیجان و علاقم به دنبال کردن اخبار کمتر شد و پایین اومدن کیفیت مسابقات به خصوص از 2009 به بعد شاید مزید بر علت بود.

اما امروز...کسی که قدمت وجودش به اندازه ی برند rawه خداحافظی کرد...وقتی شکست خورد و داشت می رفت بیرون گفتم باز حالا خوبه یه سال دیگه یه بازی احساسی با سینا برگزار میشه و بعد با پیروزی خداحافظی می کنه...ولی وقتی برگشت و دستکش و لباسش رو دراورد و رفت,به نظرم فهموند بم که بسه دیگه,دوران ما تو رسلینگ با هم تموم شد.

آره بعد از خداحافظی شان و بعد از شکستن استریک فن های قدیمی خیلیا گفتن دیگه نگاه نمی کنیم,خیلیا گفتن معمولا بعد از هر رسلمینیا بعضیا جوگیر می شن,
اما این واقعا فرق داره...دیگه کی موند از کسانی که ما فن های قدیمی تر از ته دل خوشمون بیاد و واقعا برامون مهم باشه؟! نه اينكه صرفا بگيم خوبه يارو.

استار های قدیمی امروز شکست خوردند در مقابل جدید تر ها,

تیکر,گلدبرگ,هانتر,جریکو....... ..باز جای شکرش باقی بود که هاردی بویز برگشتند و بردند و خاطرات خوب و حس نوستالژی رو زنده کردند.

فقط هانتر و جریکو (و رندی تنها استار جدید تر که اکثرمون دوسش داریم,که اینم دیگه مث قدیما نیست) موندن به نظرم،اينا هم سالى يه مسابقه و پارت تايم...دیگه امروز wwe چطور باید اثبات می کرد که دوران شما قدیمی تر ها تمام شده؟!

رسلمينيا امسال از نظر فنى اوكى بود،ولى حال فن هاى قديمى رو گرفت.

به نظرم اگه متولد دهه 70 به قبل هستید,تنها در صورتی باید به دنبال کردن اخبار بپردازید که واقعا حداقل عاشق یکی از استار های جدید باشید...و گر نه به نظرم تمام شد دیگه...این قسمت ار نت رو دیگه بی خیال شید و برید دنبال چیزای مهم تر و چیزایی که حداقل نظر شما توش اهمیت داره و حداقل لذت بده نه اينكه نيشت از بى كيفيت بودنش باز شه يا از دستش سرتو تكون بدى.
از این به بعد شايد و شايد برنده ى رامبل و اواسط فروردین هر سال از روی کنجکاوی مچ کارد رسلمینیا رو یه نگاه می کنم و یه لبخند می زنم به خاطرات قدیمیم از کشتی کج و فقط موقعی ممکنه یه مچ ازش ببینم که دریم مچ قدیمی ها باشه (که دیگه استاری هم نموند برای این قضیه) ...واسه این رسلمینیا فقط یه مدت اخبار پس لرزه هاشو دنبال می کنم و نقد ها رو می خونم..

سن اکثریت بچه های فروم بالای 20ه و کارای بسیار مهم تری هست.

یاد بحث و جدل با دوستان تو دوران نوجوانی سر شو و استار ها و جوگیر شدن با شنیدن تم سانگ ها و تقلید ها به خیر...



End Of My Era In Pro Wrestling