موضوع: نامه ای از یک دختر به خدا !!!

اولش هر چی فکر کردم نتونستم اسمی واسه این پیدا کنم ... نویسنده این اثر اسمش رو داستان کودکی ما و کوکب و کبری و آن مرد گذاشته بود کرده بود که ... واقعا زیبا و مستند و جالب هست !!!
.................................................. .................................................. ..........
[align=justify]از روز اول اینطور نبود،ما همبازی هم بودیم،صبح تا شب در رهایی کوچه زیباترین بازی های کودکانه را داشتیم.

خوراکی های ممنوع،بازی های خطرناک دور از چشم مادران همیشه نگرانمان.

ما هوای هم را داشتیم،همه با هم بودیم و هیچکس برتر یا کمتر از دیگری نبود.حتی وقتی خاله بازی میکردیم گاهی پسر ها مامان میشدند و ما بابا،اصلا قرار نبود کسی بیرون از خانه و دیگری در خانه باشد،همه در کنار هم بودیم،همه با هم میخندیدیم و حتی با هم گریه میکردیم،همه چیزمان برای هم بود،مال من و مال تویی وجود نداشت.

اما چند سال بعد ما را بی آنکه بدانیم و بخواهیم راهی سرنوشتی دیگر کردند،آنروزها نمی دانستیم اما بعدها فهمیدیم هیج جای دنیا با کودکان این رفتار را نمیکنند،فقط ما بودیم که باید از هم جدا میشدیم.بعد همه شدیم دختر-پسر.

دیگر"ما" وجود نداشت.دختر-پسر.

ما تنها 7 سال داشتیم که از هم جدا شدیم،هر روز حسرت بازی های دسته جمعی، هر روز حسرت خراب کاری های خنده دار، خنده های بلند،از ته دل.

بعدها فهمیدیم دیگر نباید همدیگر را در خیابان صدا کنیم،آنروزها دیگر گذشت و ما دیگر همبازی هم نیستیم،حالا ما باید با "دختر ها" و آنها با "پسر ها" بازی میکردیم و دور خنده های بلند و بپر بالا و بزن بهادر را هم خط میکشیدیم.ما باید یاد میگرفتیم "خانم "باشیم، اما آنها حالا،حالاها وقت داشتند بازی کنند و بلند بلند بخندند.

در حیاط مدرسه جز دختر های سر پوشیده کسی نبود،معلمها و خدمه هم همه سر پوشیده بودند،بی آنکه مردی در ساختمان باشد.

سیاه،سرمه ای،طوسی.

بعد یاد گرفتیم باید مثل کبری منظم و اتو کشیده باشیم و مثل کوکب خانم بتوانیم از مهمانهای ناخوانده خوب پذیرایی کنیم و وقتی آن مرد می آید و با اسب می آید به استقبال اش برویم و یادمان دادند بابا آب میدهد ونان می دهد و مامان در همان خاله بازی فقط به کار می آمد.

بعد از مدرسه بیرون می آمدیم و با اتوبوسهایی که مردان و زنان در آن جدا از هم هستند به خانه میرویم و عصرها هم که به نانوایی محل می رفتیم ما در صف "خانم ها" و آنها در صف "آقایان" می ایستادند.بعد آنها به کلاس کاراته و فوتبال می رفتند و ما را به زور می فرستادند

کلاس نقاشی و خیاطی تا "هنر های ظریف" فرا بگیریم و ما همیشه در حسرت کلاس هاس بزن بزن دسته جمعی بودیم و خنده های بلند.

آنها را در راه مدرسه می دیدیم،محل هم نمی گذاشتیم تا مردم محله درباره ما"فکر بد"نکنند و همه بدانند چقدر "نجیب" هستیم.

دوران راهنمایی هم همین اوصاف ادامه داشت حالا چیزهای بیشتری یاد گرفتیم،سوزن خیاطی را دادند دست ما و چکش و آچار را دادند به آنها،ما رفتیم دنبال کمپوت و سالاد الویه و آنها رفتند سراغ مکانیک و برق.

ما باید موهای بلند و جذاب می داشتیم و آنها موهای کوتاه و مرتب،آنها را به خاطر موی بلند و شلوار لی از مدرسه اخراج میکردند و ما را به خاطر مانتو تنگ و مقنعه شل.

آنها به خاطر دید زدن مدرسه ما و ما به خاطر دید زدن حیاط آنها تنبیه میشدیم.ما نباید به هم نگاه میکردیم.این درس اول بود:حتی نگاه به همدیگر خطر ناک است.

بزرگتر شدیم،کلاس زبان:دختر و پسر جدا،کلاس کنکور:دختر و پسر جدا،رستوران:دختر ها در لژ خانوادگی پسر ها قسمت مجردها...

کنکور:سهمیه بندی دخترانه و پسرانه،کار:زنانه و مردانه...

عروسی جدا،عزا جدا.

شاید آنها حق دارند،وقتی ما را از کودکی از هم جدا کردند،وقتی یک عمر تنها با همجنسانمان دمخور بودیم و هر رابطه ای گناه محسوب میشد ...

شاید آنها حق دارند حالا ما را خطرناک بدانند.

ما مثل دیگر کودکان دنیا بزرگ نشدیم،باور کردنی نیست اما ما را از 7 سالگی،یعنی در حالی که یک کودک معصوم بودیم دسته بندی کردند.

یک عمر،یک عمر به جای "ما"،دختر جدا،پسر جدا بودیم،همه چیز را بد فهمیدیم،عشق،س*ک*س،صداقت،دخ تر و پسر بودن... همه چیز را بد فهمیدیم و بزرگ شدیم.

ما را با رنگهای تیره و در میان زنان و مردان شکست خورده و بد فهمیده بزرگ کردند و ما خطر ناک شدیم،بله خطرناک شدیم ...

چون هرگز نفهمیدیم با هم بودن و در کنار هم بودن چیست،به ما فرصت اشتباه کودکانه،عشق کودکانه،حتی نفرت کودکانه داده نشد.ما تنها دختر-پسر هایی بودیم که در اوج نوجوانی حتی خنده بلند هم برایمان قدقن بود،کسانی که حتی دادن یک دستمال برای گرفتن بینی را "نظر داشتن" میدانستیم و بی تفریح و بدون تخلیه هیجان فقط قد دراز کردیم...

ما حاصل یک جنایت هستیم،کسانی که ما را خطرناک بار آوردند در حق کودکی و نوجوانی و خنده ها و شادی های ما جنایتی نا بخشودنی مرتکب شدند و حالا حاصل جنایت خود را به نام ناامنی و فساد و بی بند وباری به باد مجازات می گیرند.

ما بی گناهیم،کوکب خانم به ما باد نداده بود با خواستها و امیال درونی مان چگونه رفتار کنیم.او فقط به فکر درست کردن نیمرو بود. [/align]

[align=center]نامه ای از یک دختر به خدا [/align]
.................................................. .................................................. .......................................
ببینید دوستان ما که اصلا باهاشون کاری نداریم ... خودشون میان میگن ..........................................

اي كاش سر نوشت ما اينجوري نميشد
خيلي خيلي قشنگ بود
دمت جيز

اي كاش سر نوشت ما اينجوري نميشد
خيلي خيلي قشنگ بود
دمت جيز

عزیزم این نامه راجع به مشکلات سخت دختران نسبت به جداییشون از پسرا و مشکلاتشون بود !