موضوع: .:::: دنیس لاو، منچستریونایتد و لحظه ای که دنیا ایستاد ::::.

به نام خدا

در زندگی لحظاتی وجود دارد که هیچ وقت فراموش یا حتی کهنه نمی شوند؛ لحظات تلخ یا شیرینی که در ظاهر تاثیر زیادی در سرنوشت ما ندارند اما زندگی ما به دو دوره قبل و بعد از آن تقسیم می شود. خوره های فوتبال، کسانی که با فوتبال زندگی می کنند، حتما چنین لحظاتی را تجربه کرده اند؛ لحظه ای که تصمیم گرفتیم طرفدار تیم خاصی باشیم یا بازیکنی برای همیشه به قهرمان مان تبدیل شد؛ روزی که برای اولین بار به ورزشگاه رفتیم یا دیدن یک بازی تاریخی که برای همیشه جایی ویژه در خاطره های مان پیدا کرد.

برای فوتبالیست ها هم مطمئنا چنین لحظاتی رقم می خورد؛ زدن یک گل یا گرفتن یک پنالتی که هزاران بار آن را برای طرفداران شان تعریف می کنند اما هر بار با یک روایت متفاوت، با جزئیات جدید که حتی برای خودشان هم تازگی دارد. اما آنچه .:: دنیس لاو ::. 39 سال قبل در دربی منچستر تجربه کرد، برای کمتر فوتبالیستی اتفاق افتاده است. تجربه او چنان برایش تکان دهنده بود که بعد از نزدیک به چهاردهه هنوز او را رها نکرده؛ چیزی شبیه به خیانتی ناخواسته به عشقی که سال ها برای خوشحالی اش تلاش کرده بود.

رنگ اول : آبی

لاو ابتدا در دو راهی منچستریونایتد و منچسترسیتی، آبی ها را انتخاب کرد. سر مت بازبی تلاش کرد تا او را به الدترافورد ببرد اما لاو با انتقالی که در آن زمان رکوردی محسوب می شد، پیراهن سیتی را به تن کرد. اما تنها فصل او در مین رود خیلی خوب پیش نرفت ؛ با ناکامی در لیگ و بدبیاری در FA Cup. فصل که تمام شد، تصمیم گرفت به یک لیگ خارجی برود. باشگاه های انگلیسی پول درست و حسابی به بازیکنان نمی دادند و لاو همین را بهانه کرد و به تورینو رفت. اما بازی در سری A هم او را راضی نکرد. کاتناچوی لعنتی اجازه گل زدن به مهاجمان نمی داد. آنقدر شرایط برای او سخت شد که در آخرین بازی مقابل ناپولی به عمد شرایط اخراجش را فراهم کرد و بعد مانند بنده ای گناهکار، پیش مربی تیم اعتراف کرد. مدیران تورینو می خواستند او را به یوونتوس بفروشند اما لاو از بندی که در قراردادش وجود داشت استفاده کرد به جزیره برگشت.

رنگ دوم : قرمز

" وقتی در زندگی به مانعی می خورید، به این معنا نیست که به پایان مسیر رسیده اید، بلکه آن مانع نشان می دهد که راه درست سمت دیگری است." دو فصل ناکامی در منچسترسیتی و تورینو هم به لاو نشان داد که از همان اول باید منچستریونایتد را انتخاب می کرد ؛ جایی که سر مت بازبی مانند یک پدر مهربان در انتظار او بود.



7 سال بعد با افتخارات پیاپی همراه بود ؛ با دو قهرمانی در لیگ، یک قهرمانی در FA Cup و در نهایت فتح جام باشگاه های اروپا. در سال 1964 توپ طلای بهترین بازیکن اروپا را به دست آورد تا کلکسیونش تکمیل باشد. اما با رفتن مت بازبی، مهره مار شیاطین هم گم شد. ویلف مک گینس و فرانک اوفارل نتوانستند زیر سنگینی مسئولیت هدایت منچستریونایتد تاب بیاورند و خیلی زود جدا شدند. حتی بازگشت بازبی هم نتوانست یونایتدها را از سراشیبی تندی که در آن قرار گرفته بودند، برگرداند.



بازبی که برای همیشه رفت ، تامی داچرتی سرمربی منچستریونایتد شد ؛ با توصیه دنیس لاو که با او در تیم ملی اسکاتلند کار کرده بود. اما حضور داچرتی، آغاز جدایی ستاره باتجربه تیم بود ؛ بابی چارلتون، جورج بست و در نهایت دنیس لاو. البته افت لاو از چند سال قبل شروع شده بود. با مصدومیت های پیاپی و دوری های گاه و بیگاه از میادین. به طوری که باشگاه در سال 1970 تصمیم گرفت او را به تیم دیگری بفروشد اما هیچ مشتری ای برای او پیدا نشد ؛ برای بازیکنی که 6 سال قبل توپ طلای اروپا را برده بود. وقتی داچرتی به الدترافورد رفت، از روزهای اوج منچستریونایتد و لاو چند سالی سپری شده بود ؛ به همین خاطر وقتی شاگرد قدیمی اش را در لیست مازاد قرار داد ، کسی اعتراضی نکرد. بعد از 11 سال، لاو دیگر در الدترافورد جایی نداشت ؛ بعد از 404 بازی و 237 گل زده؛ سال ها بعد از اینکه هواداران به او لقب :.:شاه الدترافورد:.: را دادند.

رنگ سوم : دوباره آبی (با قلبی قرمز)

لاو به منچسترسیتی برگشت و در اولین بازی اش دو گل زد اما بدون او و دیگر ستاره های باتجربه تیم، منچستریونایتدِ تامی دوچرتی به زمین سفت خورد ؛ با 7 شکست در 12 دیدار اروپایی ، تیمی که 5 سال قبل قهرمان اروپا شده بود ، در بین گزینه های سقوط قرار گرفت. شرایط خط حمله تیم از همه اسفناک تر بود ؛ به طوری که در نیم فصل، الکس استپنی، دروازه بان تیم، با دو پنالتی ، بهترین گلزن من یو محسوب می شد! اولین دربی آن فصل منچستر در مین رود ، تاثیر تحت اخراج مایک دویل و لو ماکاری قرار گرفت ؛ با امتناع آنها از بیرون رفتن و دخالت پلیس. اما وقتی دو تیم در آخرین دیدار فصل در الدترافورد مقابل هم قرار گرفتند، همه نگاه ها به دنیس لاو بود. این اولین بار بود که بعد از 12 سال ، او با پیراهن تیمی دیگری در این ورزشگاه به میدان می رفت ؛ آن هم در شرایطی که یونایتدها برای فرار از سقوط ، به پیروزی نیاز داشتند ؛ آن هم با اما و اگر. منچستریونایتد باید پیروز می شد و امیدوار به شکست بیرمنگام می ماندند. برای تیمی که در چهل و یک هفته قبلی (لیگ انگلیس در آن زمان 22 تیمی بود) ، فقط 38 گل زده بود ، رسیدن به دروازه حریف کار ساده ای نبود.

حمله پشت حمله، اما خط دفاع سیتی نفوذناپذیر بود. بازی به 10 دقیقه پایانی رسید اما هواداران منچستریونایتد همچنان امیدوار بودند که یک گل تیم شان را در لیگ نگه دارد اما دقیقه 82، .:: آن لحظه ::. کار را تمام کرد. با یک ضد حمله سریع، توپ به محوطه جریمه منچستریونایتد می رسد ؛ پاس فرانسیس لی، دنیس لاو... و گل.
پشت پای شاه ، قلعه ای که سال ها از آن مراقبت کرده بود را ویران کرد. برای خود لاو باورکردنی نبود ؛ با گل او ، منچستریونایتد داشت سقوط می کرد ؛ دنیا دور سرش چرخید. دیگر نمی توانست در زمین بماند ؛ سرش را پایین انداخت و بدون اینکه به کسی نگاه کند ، از زمین بیرون رفت. دقیقه 85 هواداران منچستریونایتد به زمین ریختند و بازی نیمه کاره ماند ولی نتیجه تغییری نکرد ؛ شیاطین سقوط کردند.



البته بعدا مشخص شد که بیرمنگام بازی اش را برده و هر نتیجه ای در دربی منچستر رقم می خورد ، نمی تواند یونایتدها را از سقوط نجات دهد اما لاو دیگر در رقابت های باشگاهی به میدان نرفت. آخرین بازی های او با تیم ملی اسکاتلند در جام جهانی 1974 رقم خورد.

....و بعد

منچستریونایتد یک فصل بعد به دسته اول برگشت و سه دهه بعد به پرافتخارترین تیم جزیره تبدیل شد اما برای دنیس لاو هنوز هم یادآوری آن دربی منچستر دردناک است.

سال 2010 با دیلی میل مصاحبه کرد و گفت : کسی نمی توانست دلداری ام بدهد. من نمی خواستم آن اتفاق بیفتد. چه مدت این این احساس با من بود؟ چه مدت از آن زمان گذشته؟ سی و چند سال؟ همین اندازه.

آن اتفاق افتاد و همه من را با آن دیدار به یاد می آورند. واقعا حیف شد. من در کنار همه آن بازیکنان بازی کرده بودم. آنها هم تیمی های من بودند. دلم نمی خواست آنها سقوط کنند. این آخرین چیز در دنیا بود که من می خواستم اتفاق بیفتد. ما در زمین دیگر با هم دوست نبودیم و به هم لگد هم می زدیم اما وقتی سوت زده شد، همه چیز تغییر کرد.




































ممنون از توجهتون وامیدوارم که لذت برده باشید

دوست عزيز من واقعا در حدي نيستم كه به كسي تهمت يا بي احترامي كنم ولي فكر كنم مقالتون رو چند ماه پيش در سايت گل (سابق) خونده بودم
بازم ميگم اصلا قصد بي احترامي ندارم
عذر مي خوام

نوشته اصلی توسط mulove

دوست عزيز من واقعا در حدي نيستم كه به كسي تهمت يا بي احترامي كنم ولي فكر كنم مقالتون رو چند ماه پيش در سايت گل (سابق) خونده بودم
بازم ميگم اصلا قصد بي احترامي ندارم
عذر مي خوام

نه عزیزم من ناراحت نمیشم ولی این مقاله ترکیبی هست از چند سایت و همچنین نوشته هایی که توی برنامه ی فوتبال 120 بود

نوشته اصلی توسط Recycle Bin

اون موقع که دیگه مقاله حساب نمیشه :| میشه گذارش !

شوما به حساب گزارش بزار

احمد جان دستت درد نکنه و خسته نباشی .

فکر کنم جمع آوری مطالب و اطلاعات را مقاله میگن . حالا تو این فروم باب شده ترجمه بشه حتما به اون مقاله نمیگن که . همین که از سایتی کپی پیست نکرده کلی زحمت کشیده .

_______________________________________________

من کلا تو فوتبال از تاریخ زیاد اطلاعات ندارم و دنیس لاو هیچ بازی ازش ندیدم .

ولی اسمش رو شنیدم . معلومه که بازیکن بزرگی بوده مثل بازیکنای دیگه یونایتد .

فقط جهت اطلاع دوستان بگم اون مجسمه سه بازيكن جلوي درب ورودي ورزشگاه اولدترافورد اون نفر وسطي كه دستش رو بالا گرفته دنيس لاوه سمت راستي بابي چارتون سمت چپي جورج بسته

دنیس لاو بابی چارلتون جورج بست . یادمه تو مقاله ای که در مورد هماهنگ ترین بازیکنان دنیا زدم 5 یا 6 ام بودن این سه تا .
احمد جان دسدت درد نکنه فعالیتت عالیه . بزار هر چی که میخوان بگن

جمع اوری مطلب هم جز مقاله محصوب میشه .

ممنون بابت مقاله .


جز افتخارات باشگاه کینگ لاو است ، به هر حال ما سه بازیکن همزمان در تیم داشتیم که بهترین جهان شدن

دوستان لطفا حیطه کاری خودشون رو رعایت کنن. اگه مطلب کپی باشه، بخش مدیر داره، حواسش هست و تذکر داده میشه.
اینطور مسائل رو هم لطفا خصوصی با همدیگه مطرح کنین.
تاپیک جای پست دادن در مورد موضوع تاپیک هست نه چیز دیگه ای و در غیر ایصورت بی احترامی به زننده تاپیک محسوب میشه.